Na końcu książki...

Bedąc w ciężkiej depresji (stwierdzonej przez internetowy test...) oraz przeczytawszy niesamwią książkę o przyjaźni i miłości, moja wspominana depresja sięga oceanicznego dnia razy dziewięć i tonę ołowiu (...?). Tak, kac książkowy będzie towarzyszył mi zapewne do końca tygodnia, kiedy to o 19 wieczorem w niedzielę będę na Fortach na koncercie Curly Heads.

Na Końcu Tęczy namieszało mi w głowię i do poczucia beznadziejności dołączyła cholerna samotność i przy okazji konsternacja na temat przyjaźni damsko-męskiej. Do dupy to wszystko. Jedna wielka chała.

Zastanawiam się nad tym czy potrafiłabym zostawić za sobą wszystko, tylko po to by osiągnąć w swoim życiu jakiś sens, czy tam spełniać marzenia. (Mi brakuję odwagi nawet jak mam zarejestrować się do lekarza, więc nad czym się do cholery zastanawiam....)

Dzisiejszy dzień jest jakiś nijaki. Odkąd wstałam z łóżka... [poprawka] Odkąd stoczyłam się z łóżka, ciąglę z czegoś się śmiałam, gadalam głupoty, plątały mi się słowa, aż wreszcie pod koniec dnia przeczytałam tą książkę i w gardlę ciągle mam tą gulę, której nie mogę przełknąć. Żołądek mam niczym związany wielki supeł, a oczy pieką nieubłaganie, prosząc się o łzy. Bo moja szklanka właśnie została napełniona po brzegi. (Zabawne bo kiedyś powiedziałam tą przenośnie, a po latach, jakoś niedawno usłyszałam ją od mojej siostry. Czuła się wtedy identycznie, opisując swoje odczucie w tych samych słowach.) Już wyjaśniam o co chodzi.

Wyobraziłam sobie siebie jako szklanka, do której ciągle wlewają się emocje. Naturalnie kiedy szklanka jest już pełna, wszystko się z niej wylewa. Podobnie jest ze mną. Nie potrafię się pozbierać, bo ciągle wlewają się we mnie negatywne myśli, emocje, słowa...

Od razu miałam ochotę wylać z siebie myśli, ale jest ich zbyt wiele, żeby je poukładać w całość. Ostatnio wszystko wydaję się być dla mnie ciężarem. Choć co prawda nie mogę doczekać się tej niedzieli. W końcu na moment będę moga o wszystkim zapomnieć, choć zawsze na każdym koncercie myślę o tym, że brakuję mi na nim pewnej osoby. Tu właśnie wracam do książki, którą odebrałam oczywiście w swój własny sposób. Jestem ciekawa czy D. kiedykolwiek myślał o mnie w ten sposób, w jaki ja myślę o nim. Co by było, gdyby nasza historia nadal nie była zakończona i w końcu spotkamy się po latach, by ją wspólnie dokończyć?

Co jest złego w tym, że marzę o histori rodem z jakiegoś romansidła? 

Tylko że najsmutniejsze jest to, że wiele takich znajomości z mężczyznami widziałam właśnie w takim świetle, pisałam do niej wspaniałe scenariusze, lecz najwyraźniej tylko ja tak to odczuwałam i tylko ja myślałam o czymś więcej. Niespełniona romantyczka.

Na końcu książki płakałam jak nawiedzona i z pewnością mi jeszcze nie przeszło. Zaczynam wątpić w to, że kiedyś znajdę w swoim życiu historię, którą mogłabym nazwać książkowym przeżyciem. Na ten moment... - LIVE IS SUCKS!

Administracja

Moim kierunkiem (zmenianym milion razy!) jest administracja. Tak jakoś wyszło. I jestem naprawdę zmęczona po omawianiu każdego artykułu z Kodeksu cywilnego i paru innych kodeksów, głównie związanych z postępowaniem administracyjnym. Ludzie, którzy chodzą do mojej grupy są całkiem mili, ale czuję się nieco... biednie, kiedy ktoś zaczyna opowiadać o tym, że ma dom czteropiętrowy, gdzie on to nie był, jaką to oni nie mają partnera. Wykładowcy zanudzają, siedzenie od rana do wieczora jest katorgą... Ale za to prace konrolne się fajnie pisze. Można korzystać z czego ci dusza zapragnie i nikt nawet krzywo na ciebie nie spojrzy.

To tylko weekendy, co dwa tygodnie. Prócz tego wszystko wygląda tak jak poprzednio. Od jutra szukam pracy i jeśli czegoś nie znajdę przez ten tydzień, rzucę się z mostu.

No dobra, nie przesadzajmy. Tylko że to jest dla mnie ogrmne utrapienie. Staram się o tym nie myśleć, ale bezsenne noce jednak mi na to nie pozwalają. Na dodatek ta jesienna deprecha, która jakoś zaczyna zgłębiać się w kąciki mojej duszyczki, wrzeszczy, że jestem cholernie osamotniona.

A swoją drogą, choć w mojej grupie nie ma jakoś bardzo starszych ludzi, to i tak czuję się najmłodsza w tym gronie... 

Mogę się pochwalić wiedzą na temat uznana kogoś za zmarłego, według Kodeksu cywilnego. Tyle zapamiętałam z dzisiejszego dnia (bo to kończyło dzisiejszy zjazd).

Whatever. Zasypiam do piosenek Thousand Foot Krutch.

"Masz wiadomość"

Stemple i znaczki to już przeszłość!

O ile mój kierunek ruszy będę, moi drodzy, uczyła się o eksploatacji portów i terminali! Teraz to już zupełnie mi się coś poprzestawiało...

Poznałam pana J. choć co prawda znałam go już nieco wcześniej, ale teraz zaczęliśmy ze sobą częściej rozmawiać i dogadujemy się świetnie. Być może znów jestem naiwna, może za bardzo mu ufam, może po prostu chcę komuś w końcu zaufać i mieć pewność, że to jest właśnie to, czego szukałam, lecz kiedy ze sobą rozmawiamy mam wrażenie, że znamy się już od bardzo dawna i coś podpowiada mi, że w końcu znalazł się ktoś taki, kto w pełni mnie doceni. To marzenia głupiej naiwnej dziewczynki, ale jestem już po prostu zmęczona tą podejrzliwością i braku prawdziwości u innych facetów. Tak, faceci. Wszyscy (no może prócz kilku). wszystkich, których znam, zasługują na miano "facet" a nie tak jak powinno być: "mężczyzna".

Moja znajomość z J. zaczyna przypominać jakieś romansidło dla samotnych kobiet. I tak jak mówił J. - to coś rodem z filmu: You've got Mail - coś niesamowitego.

Nie mogę doczekać się spotkania z nim. 

I następnej wiadomości.

Stemple, znaczki i inne takie takie.

Plany jak zwykle idą w niepamięć i teraz zmieszałam już chyba wszystko. Swoje decyzje, plany, bla, bla, bla. I... będę chodziła do szkoły na kierunek usługi pocztowe i finansowe. Jako dzieci, z A. bawiłyśmy się w pocztę. Tłuczenie się pieczątkami było dla nas czymś zabawnym. Teraz mi nie jest do śmiechu. A zamiłowanie do załatwiania pocztowych spraw mi się nie uśmiecha. Po cholerę ja tam idę...? Gubię się. Czy ja wiem, czy to ciekawsze od BHP? Najbardziej ciekawym kierunkiem okazuję się, według mnie, florystyka, ale to nie dla mnie. I co mi teraz brzęczy w myślach...?  

Jeśli nie spróbujesz, skąd możesz mieć taką pewność, że to nie dla ciebie? Dlaczego uważasz, że się nie nadajesz, skoro nawet nic nie zrobiłaś?

Nienawidzę siebie, za to, że kłucę się sama ze sobą. To chyba jakaś choroba. Powinnam się leczyć. Ale najpierw muszę pogodzić się z rzeczywistością i pozwolić sobie na wybory, które z pozoru wyglądają na godne pożałowania. Byleby nie stać w miejscu.

Biwak!

Słodkie marzenia mogą się schować, bo oto przede mną szkoła, w której będę się uczyła BHP! Gdyby przyszłoby mi znów to, żebym musiała prosić swojego tatę o kasę na szkołę, nie zniosłabym tego po raz setny. Mam już serdecznie tego dość. Bo kiedy proszę go o kasę, robi mi takie "wspaaaaniałe" wykłady na ten temat, że mam ochotę trzasnąć drzwiami i się wyprowadzić. Mam swoje lata, owszem, powinnam się nieco usamodzielnić, rozumiem to. Ale w środku mnie skręca, kiedy znów robi z tego okazję na gnębienie mnie tym, że powinnam pracować. Dlatego, gdy tylko zaczął mówić do mnie, że nie mamy pieniędzy na węgiel, bla, bla, od razu powiedziałam - dobra. Chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do kuzyna, że nie mogę z nim pojechać na biwak. Ale jednak się tata rozmyślił i krzyknął, że jadę. 

I tak właśnie mam mętlik w głowie, bo muszę sporo rzeczy jeszcze załatwić, spakować jakieś graty, a wyjazd za 6 godzin! Nie jadę co prawda na niewiadomo ile dni, tylko do niedzieli (tak słyszałam ) ale mam wrażenie, że nie będzie mnie z tydzień. Cieszę się po prostu z tego, że wyjadę stąd, poznam nowych ludzi. I nie będę myśleć o czymś, co sprawia mi przykrość. Do zobaczenia.

Słodkie marzenia...?

Moje światełko w tunelu przygasało, bo zamiast iść w jego stronę szłam w przeciwnym kierunku. I teraz kiedy czuję się coraz lepiej (a mówię o swoim samopoczuciu ze względu na to, iż znów zachorowałam na anginę, ALE nie faszeruję się antybiotykiem, bo nie chciało mi się czekać czterech godzin w kolejce do lekarza i po trzech dniach udręki w końcu czuję poprawę) odwróciłam się znów do tego światełka, choć nie do końca wiem skąd na to zaczerpnęłam siłę. Być może przez kuzynkę M., która jest wspaniała i okazała mi trochę uwagi. Zauważyła to, że pomimo tego, iż miałam gorączkę, dręczy mnie także depresja. Jej słowa dotarły do mnie dopiero teraz, kiedy zaczęłam grzebać po internecie w poszukiwaniu szkoły, która oferowałaby mi tytuł cukiernika. Tak. Cukiernika. I nie jestem do końca pewna czy to dobry wybór, bo właściwie to był pomysł moich rodziców. Ciągle mi mówili o tym, kiedy tylko zaczęłam mieć zamiłowania do pieczenia słodkości. I teraz, prawdopodobnie przez to, nie wiem czy chcę podjąć się tego zadania za względu na oczekiwania rodziców, czy chcę po prostu zrobić to dla siebie. Dlaczego podejmowanie decyzji, w moim przypadku jest takie trudne?! Bo sama je utrudniasz! - podpowiada mi rozum.

A jakie były słowa M.?  Takie, że ja zasługuję na szczęście. I że każdy czasem łapie doła, ale najważniejsze jest to, żeby się odbić od dna. Teraz inaczej na to patrze. Chcę dąrzyć do swojego szczęścia. Tylko jeszcze nie wyszłam z tunelu.

Zdjęcie ze strony http://przepisy.magazyn-kuchnia.pl/przepisy/spis/159471350/babeczki+na+palonym+ma%C5%9Ble/p

Mój znajomy M. również dobrze mi powiedział: nie masz nic do stracenia. Popieram to. A jeśli to okażę się czymś dla mnie wprost stworzonym...? Będę wniebowzięta! Mam ochotę do walki. Czuję już w sobie energię! Jeśli tylko będę w stanie zapłacić za tą szkołe...

Upokorzenie

Nie będę się chwalić co zrobiłam, bo to nie jest rzecz, z której jestem dumna. Jestem wręcz załamana, że byłam w stanie zrobić coś tak głupiego. Jakieś większej tragedii z tego nie ma, prócz rozszarpania na kawałki swojej reputacji. Czuję się jak idiotka. Totalna kretynka. Mogłam po prostu siedzieć cicho i się do nikogo nie odzywać z nikim nie rozmawiać, to może do niczego by takiego nie doszło. Hah, jeśli piszę o tym w taki sposób brzmi to nie wiadomo jak. No może rzeczywiście trochę przesadzam z tym wyolbrzymianiem tej całej sytuacji. Tylko szkoda, że teraz jestem taka mądra, a wcześniej nie byłam. Zamiast tego zostały mi wyrzuty sumienia i upokorzenie...

Ale dosyć!

Przynajmniej już nie będę tyle pić na imprezach. W ogóle chyba z imprez zrezygnuję. Co się ze mną dzieje...? Złamałam swoje własne zasady i to dlatego czuję się tak potwornie. Muszę się wziąć w garść. Tylko pytanie... jak?

Atak histerii

To przypomniało mi tamten czas, w których moją najlepszą przyjaciółką była samotność.  Wtedy, kiedy krztusiłam się swoimi łzami, a ciało paliło od wewnątrz. Dziś miałam podobnie leżąc na podłodzę, dusząc się. I chciałam przestać tak bardzo płakać, ale ta histaria nie ustępowała i moje ciało zapominało jak oddychać. Kiedy w końcu mi przeszło miałam ochotę coś rozpieprzyć targana przez złość i okropną gorycz. Wystarczyłby jebany jeden uścisk, żebym się uspokoiła. Moja siostra wiedziałaby co zrobić, jednak właśnie dzisiaj wyjechała. Tak bardzo jest mi przykro, z myślą, że byłam w stanie przyznać na głos samej sobie, że nienawidzę swojego ojca. 

Do tej pory pieką mnie oczy i boli gardło. 

A wydawało mi się, że nie pyskując i robiąc to o co poprosi, nie będę musiała znosić jego krzyków, gdy siostra wyjedzie na wakacje. Dzisiaj cały dzień sprzątałam, ugotowałam obiad, wychodziłam z psem na pole. Jednakże pokazując taki cholerny brak szacunku do mojej mamy, uświadomił mi tym samym że na szacunek z mojej strony nie zasługuję wcale. I tak, wybierając milczenie mój tata przegrał tą walkę, wyłączając mi prąd. Aż mi się chcę śmiać.

A może raczej płakać. 

Najchętniej to bym gdzieś pojechała i się uchlała.

"Najciemniejsze Serce" natchodzi...

(...) Kolejna śmierć kogoś bliskiego, dla mnie, jest niczym małe ukłucie w sercu, mamo. Ale jeśli każesz mi to zrobić, rozsypię się mój świat. Boże, proszę Cię mamo, nie każ mi być znów takim skurwysynem. Nie teraz, kiedy odnalazłem Twoją córkę. Twoją jedyną córkę! Która nauczyła mnie co to jest miłość i szacunek do matki, która prowadziła mnie przez najczarniejsze dni mojego istnienia i która uratowała mi życie. Proszę Cię mamo, nie pozwól, abym stał się potworem przed jej oczami.

Kocham Cię,

Gabriel

Jak myślisz, czyje serce okaże się najciemniejsze...?

Oto zapowiedź czegoś, co właśnie tworzę. Chciałabym aby tym razem to było skończone. Chciałabym, aby tym razem to było coś wspaniałego, bo już żyje życiem Gabriela i prędko się z tego nie obudzę.

Fuck!

Za bardzo byłam pewna siebie. No i dostałam nauczkę. Tylko z czasem cholernie mnie to dobija, ze tak bardzo wierzyłam w swój sukces, a dostałam guzik z pętelką. Nie zdałam matury z matematyki. Pieprzona majca. Teraz czekam tylko na to aby wyjść z domu i o tym nie myśleć. Do dupy.

Just keep going!

Dzisiaj no i wczoraj łapanie z życia to co najlepsze nie bardzo mi wychodziło. Pogodziłam się jednak z tym faktem, że na niektóre rzeczy nie mam po prostu wpływu i zaakceptowałam skutki, jakie ponoszą moje decyzje. Nie mogę jednak powiedzieć, że nie czuję... rozczarowania? Tak, to odpowiednie słowo. Rozczarować się. Ale co się odwlecze to nie uciecze, mawiają, więc postanowiłam się nie spierać z niczym i przyjmować pewne fakty, takie jakie są, a nie takie, jakie chciałabym by były. Chciałabym pójść na imprezę, na którą mnie zaproszono, ale obiecałam już siostrze, że zabiorę siostrzenicę na urodziny małego kuzyna. Poza tym lubię urodziny takich dzieciaczków. Lubię patrzeć na ich roześmiane buzie i wspominać te wszystkie urodziny, kiedy byłam małą dziewczyną, taką jaką jest teraz O. Wtedy kiedy problemy dla mnie nie istniały, a raczej może samo pojęcie problem. I to jest w tym najwspanialsze.
Nie potrafię opanować łez, kiedy jestem cholernie wściekła na mojego tatę. Ukrywam się wtedy jak tylko mogę, kuląc się w sobie. Chciałam z nim normalnie porozmawiać o studiach, a ten przerywał mi w połowie zdania, mówiąc: mogłaś już od dwóch tygodni pracować.  Wtedy coś ściskało mi żołądek. Powiedziałam mu wtedy: Dlaczego nie pozwolisz mi dokończyć? Ja teraz dziele się z tobą moimi uczuciami, a ty mi przerywasz. Możesz mnie posłuchać? Wysłuchał pierwszego zdania: Chciałabym znaleźć studia, które będą mnie cieszyły, w których będę mogła znaleźć to co lubię robić. Przerwał mi znów tym samym zdaniem: Mogłaś już od dwóch tygodni pracować. A później...? Zaczął na mnie krzyczeć, bo sprzeciwiłam się jego rozkazowi. Nie wie jeszcze, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie, tak jak mama. Nie pozwolę, żeby na mnie krzyczał i się wyżywał. A kiedy już chwyciłam na grabie w ogródku i gdy po cichu śpiewałam piosenkę Simple Plan - Perfect, nie mogłam powstrzymać łez. On nigdy nie będzie ze mnie dumny.

A teraz? Teraz nie mogę zdecydować się na studia, nie mogę znaleźć jakiejkolwiek pracy, nie wychodzi mi z facetami  i choć mam czas wolny, czuję się jakbym wcale go nie miała. I to nie tak, że mam wiele do roboty, tylko że nie mogę go w pełni wykorzystać na spędzenie go z przyjaciółmi, wypady na miasto czy wcześniej wspominana impreza. That sucks... but I keep going!
A jutro jadę do szkoły... po świadectwo maturalne.

Wczorajsze szaleństwo

Wczoraj zaliczyłam trzy krakowskie kluby i wspaniale się bawiłam z J. i z M. Byłyśmy roztańczone i roześmiane. Załapałyśmy się na darmowego drinka i na kilka shotów. Cieszę się, że J. do nas dołączyła, gdyż podobno nie była w najlepszym humorze i bardzo się ucieszyłam, gdy jednak się z nami zobaczyła. Wspaniale jest tak nie myśleć o problemach i o innych przykrych rzeczach, zwłaszcza jeśli ciągnie cię za rękę jakiś ładny mężczyzna i zaczyna z tobą tańczyć. Pozwoliłam się nieco ponieść i nie zapomnę tego tańca. Zwłaszcza jeśli DJ zapuścił kawałek Kid Cudi - Pursuit of Happiness, którego uwielbiam. A później, kiedy już czekałam na podwózkę do domu wraz z M. zadzwonił do mnie D. który nie zaprzeczył, że jest zazdrosny o ten (nie)winny taniec. I to spodobało mi się najbardziej. 

A jutro i we wtorek zawodowy egzamin. Ale podchodzę do tego na spokojnie. Właściwie to teraz to sobie uświadomiłam. Jestem zadowolona ze swojego życia.

"4 nad ranem. Może sen przyjdzie. Może mnie odwiedzisz..."

W słuchawkach Kings of Leon. Jest 3:40 a ja spałam może z godzinę. Tak już mam, kiedy zaczyna się lato, a ja nie mam nic do roboty. Może i coś by się znalazło do zrobienia, ale ja to mam chyba nasrane w głowie i totalnego lenia. Brakuję mi celu no i tej... no... jak się to nazywa... ach tak - jebanej motywacji. Daleko tak nie zajdę, wiem o tym, ale najwyraźniej tak mi jest wygodnie, by nie wskrzeszać w sobie energii. W poniedziałek mam egzamin zawodowy pierwszą część. Mam taką cichą nadzieję, że po egzaminach i wynikach maturalnych wezmę się za siebie. 

Będąc dziś, poprawka, wczoraj u cioci, którą uwielbiam, dostałam małe pocieszenie od kuzynki M. i cioci B. które powiedziały mi, że to są moje najdłuższe wakacje i żebym odpoczęła, bo to są jedyne takie długie wakacje, jakie mi teraz zostały. Mam czas wolny, a nie wykorzystuję go tak, jakbym chciała. Poszalałabym gdzieś, a jakoś ciężko jest mi się z kimś umówić, a jak się umawiam to nie zawsze to wychodzi. Przynajmniej wiem, że jutro pójdę z siostrą na Wianki i gdyby nie to, to chyba bym ześwirowała do reszty.

D. nie daję mi o sobie znać. Nie wiem, czy to z mojego powodu, czy znów pokazuje mi swoje dawne oblicze. Taki już jest, dlatego się już przestałam dziwić, dlaczego przestałam pisać pierwsza (choć czasem mi się to zdarza). Ale mógłby coś napisać, prawda? Albo zadzwonić. Lubię te długie rozmowy z nim. Nie żeby mi zależało...

A R. nie odzywa się do mnie wcale, prawdopodobnie posłuchał swoich kolegów, żeby mnie totalnie olał i to zrobił, albo sam sobie powiedział, że mnie olewa po całości i chuja go już interesuje. Z jednej strony bardzo dobrze. Zaczęłam dostrzegać pewne sprawy, które będąc z nim umknęły mojej uwadze. I cieszę się już, że ten rozdział mam za sobą. Tak. Zamknęłam go.

Manchester Orchestra. Przy tym chyba usnę. Mam nadzieję. 
Jest 4 nad ranem. Po prostu wspaniale...

Z planem przez życie

Będę miała gościa. W końcu! Bo świruję już bez kontaktu ze znajomymi. J. przyjedzie na noc i czuję się z tym faktem wspaniale, bo nie widziałam się z nią od tygodni. Muszę jednak rozplanować sobie czas i kierować się planem, a nie narzekać na swoje nudne dni. Jest wiele ludzi, z którymi chciałabym się zobaczyć, ale nigdy nie planuje żadnych spotkań. Jest wiele rzeczy, które chciałabym zrobić, ale nigdy nie mam ochoty się za nie zabrać. Czas to zmienić. Zacząć planować, a co najważniejsze, przestrzegać swoje plany i nie pozwolić na to, by skończyły się fiaskiem. Bo nikt inny nie zrobi tego za mnie. A kiedy ogarnę swoje postanowienia i zacznę ich realizację, może wtedy zwalczę w sobie to, czego tak bardzo w sobie nienawidzę. Rozkojarzenie i lenistwo...

Głubia baba!

Dziś nie tknęłam książki, co ku mojemu zdziwieniu mnie trochę cieszy, gdyż to jest oznaka, że nie uzależniłam się od uciekania do innego świata i zamykanie się w nim. Ale... Znów zaczęłam myśleć o pewnym panu, który wczoraj w nocy odciągnął mnie na bok mojej psychiki i wydobył ze mnie moje demony. To źle, gdyż już kiedyś przerabiałam z nim to samo i nie do końca jestem w stanie mu zaufać. I gdyby do tego mi nie było jeszcze mało oszustw, rozczarowań i samotności ZNOWU moje myśli kierują się w jego stronę... O D. nie wspominałam tu w ogóle, gdyż w zupełności mi już o na nim nie zależało, jednak teraz doszłam do wniosku, że nadal go lubię i dobrze mi się z nim rozmawia. Nie jestem teraz taką naiwną dziewczynką, jaką byłam kilka lat temu i nie pozwolę sobie na kolejny miłosny zawód. Tylko że... dlaczego zawsze muszę myśleć o takich draniach lub o niedostępnych dla moich rąk facetach...?! Głupia ze mnie baba!

Pustka z wyobraźni

Kiedy przychodzi lato, zgłębiam się w książki, filmy, bądź seriale, zatracając się w ich świecie, zapominając o rzeczywistości. Zazwyczaj wtedy czuję się natchiona do napisania książki. Zawsze jestem przekonana, że tym razem ją dokończę i że półki w księgarniach w całej Polsce, a nawet w innych krajach, będą się ugnały pod ciężarem tysiąca egzemplarzy. I zawsze kończy się na tym, że moje książki nie dotarły dalej niż do piątego rozdziału i zalegają gdzieś w szafkach, na dysku w laptopie lub komputerze. Tak właśnie kończy się moja kariera, gdyż moje inspiracje oddalają się ode mnie wtedy, kiedy ja zaczynam zbliżać się do ludzi. W tym wypadku znów zapełniam pustkę wyżartą przez samotność moją wyobraźnią i czuję się cholernie źle, bo znów na to pozwoliłam. Znów.

Krytyczny przypadek

Nie zaczyna się zdania od słów no więc, więc zaczynam od innych słów. Odpowiedź na moje nurtujące pytanie nie przyszła tak łatwo, jak myślałam. A wręcz zupełnie zniechęciłam się do studiowania... Muszę zebrać więcej informacji, a dopiero później wybiorę możliwe opcje i dokonam wyboru. Tylko taka droga wydaję mi się być racjonalna i w moim aktualnym przypadku  - najlepsza.

Głowa pęka od wyborów

Od samego początku zakończenia szkoły i matur, nic nie jest takie proste, jak mi się wydawało. Nie mogę spać przez dręczące mnie pytania. Nie mogę podjąć decyzji. Choć wiem, że na to jeszcze mam odrobinę czasu, jednak myśląc tak ciągle, że mam jeszcze czas w końcu nadejdzie taki moment, w którym będę musiała dokonać wyboru, co chcę dalej robić w życiu i będę w lesie, nie znając dobrej odpowiedzi. To trudna decyzja. I nikt za mnie jej podjąć nie może. 

Studia...?

No tak, chciałam iść na studia. Ale chciałam też pogodzić je z pracą. Muszę czekać na wyniki z matur, a później jak najszybciej składać papiery na uczelnie. Problem polega na tym, że nie mogę dokonać wyboru. Nie mogę znaleźć czegoś, co będzie mnie wręcz fascynowało i będę chciała to w przyszłości robić. Tak jak mówiła mi M. wspominając o jej kierunku studiów. Ciągnęło ją do tego kierunku. Mnie nie ciągnie do żadnego... Choć z drugiej strony wybrałam kilka, które... moooożeby mnie wciągnęły. Ale ja dupa wołowa jestem i ciąle się obawiam o to, że nie dam sobie rady... Dlatego chcę mieć pewność, że będę robiła coś, co pokocham. Coś co będzie sprawiało mi przyjemność. Bo kiedy chodziłam przymusowo do szkoły nie czułam miłości do nauki. Nauka stała się dla mnie przymusem, który był nieodłącznym elementem dążenia do sukcesu. Teraz chcę, żeby było inaczej. Teraz chcę by nauka sprawiała mi radość i dawała satysfakcję. A żeby to otrzymać muszę dokonać wyboru... 

Nikt mi nie powie, którą mam iść drogą, ale byłoby mi łatwiej gdyby ktoś powiedział mi jak tego wyboru dokonać. Jutro ktoś odwiedzi moją siostrzenicę. Ktoś, kto o studiach co nieco wie. Może owy gość nie wskażę mi drogi, którą mogłabym pójść, ale być może wręczy mi mapę, bym mogła się odnaleźć...?

Stanie w miejscu

Nigdy nie sądziłam, że dotrwam aż tak daleko, choć już powoli zaczyna brakować mi sił. Tych psychicznych. I to może ja po prostu szukam dziury w całym, a jednak jest coś co nie pozwala mi pozbierać myśli i się ogarnąć. 

Myślę o tym co było kiedyś. To złe. Bardzo złe. I właśnie w takim momencie zdaję sobie sprawę, że jedynym problemem, który mi nie pozwala dążyć do szczęścia to jestem ja sama. Co więcej mogę chcieć? Dostałam to co chciałam. A chciałam koniec. I skończyło się, a ja nadal stoję w miejscu. (Płacz) Jest dobrze, naprawdę jest dobrze. Tylko coś nie pozwala mi iść naprzód. Może nie zamknęłam wszystkich rozdziałów, które powinny być zamnknięte. Tyle, że nie chcę niektórych zamykać. Jeśli tak ma być niestety muszę to zrobić. By zacząć znów od czegoś nowego. Bo nowe rzeczy wygrywają z nudą stania w miejscu. 

I tak maj dobiegł końca.

Pozytywne nastawienie

Przestałam czekać na jakąkolwiek jego odpowiedź. Nie mogę powiedzieć, że uczucia, jakimi go darzyłam wygasły, ale już się pozbierałam. Największym bólem jest dla mnie to jak ktoś nie daje mi znać co u niego, czy whatever... ale teraz nie czekam na to aż napiszę. Ogromny żal i rozpacz po rozstaniu już minęła. Już przywykłam do bycia singielką. Smutne to takie... lecz daję sobie radę bez niego. Czerpię radość z ukończenia szkoły i końca matur. Czerpię radość z porannej kawki w ogrodzie i z promieni słonecznych budzących mnie do życia. Czerpię radość z rodzinnych odwiedzin i z przyjacielskich pogaduszek.  Uwielbiam słuchać muzyki i tańczyć. Szukam pracy, myślę o studiach. Jest wspaniale!

W końcu koniec...?

Doczekałam się końca i raduję się w duchu, lecz... jak to bywa w moim nudnym życiu, postanowiłam się trochę zasmucić myśląc o R. Nie, nie zrobiłam tego świadomie, nie jestem aż tak wielką masochistką. Po prostu, kiedy skończyła się matura, a emocje opadły pozostawiając błogi spokój, zaczęłam rozmyślać. I to jest największy błąd jaki mogłam uczynić.
A. ma racje - wspomnienia bolą. I choć uważałam zawsze, że wspomnienia to najpiękniejsze co może być, dzisiaj nie chciałabym ich posiadać. Pech chciał, że niestety tylko one mi zostały...

R. mówił, że będziemy przyjaciółmi. Wiedziałam, że to skończy się tak a nie inaczej, że nie będzie do mnie się odzywać. Owszem odpisuję mi, lecz nie ciągnie dalej rozmowy, nie pyta już co u mnie słychać, jak się czuję i.t.p.

To sprawia mi przykrość, ale nie zamierzam ja sama próbować się starać, bo i po co mam to robić, skoro to on mnie odrzucił, a nie ja jego. 

Koniec końców zostaję zawodowy egzamin pod koniec czerwca i czekamy na wyniki z matur!

Wielki koniec

Pokój nagrzany promieniami słonecznymi, ciepły podmuch wiatru i jakoś od razu robi się lżej i cieplej na sercu. Ostatnio ciągle patrzyłam w niebo i tyle mi wystarczało, abym przestała myśleć o tym co sprawiło mi przykrość. Skupiłam się na tym, co zawsze sprawiało mi radość. Zaczęłam marzyć. Stwarzać w głowie wiele biegów wydarzeń zaczęłam planować różne wypady, bardzo pragnę ruszyć się z domu. Zostało mi jeszcze tylko jedna rzecz... ustna matura z polskiego...

Denerwuję się a jednocześnie cholernie ciesze, bowiem jeszcze tylko jutro i matury będę miała z głowy. Będę mogła się wyszaleć, będę mogła odetchnąć i poszukać pracy. Będzie super!

Nie mogę się doczekać końca, bo on przyniesie mi wielki początek!

"Ofary złóżcie z głupiej kozy..."

... Co sama sobie winna jest.

Myślałam - jakoś się ułoży.

Lecz między mity to muszę włożyć.

Nie daję po sobie poznać, że jest ze mną źle, ale w gruncie rzeczy im więcej czasu mija, tym jest gorzej. A powinno być na odwrót. Nie potrafię przestać myśleć o tym, ile ze sobą spędziliśmy czasu, ile nas łączyło i jakimi uczuciami się obdarowywaliśmy. I u mnie to zupełnie nie mija, tylko jest coraz więcej frustracji i rozgoryczenia. 

A co z żalem? 

Zastanawiam się nad tym, czy każda moja decyzja jest  podjęta z czystego sumienia i czy pochodzi z mojego wnętrza. Zbyt łatwo to zakończyliśmy. Z taką łatwością, jak przychodzi nam podawanie swojego imienia. Choć wcale nie było to takie proste. Nie mogłam nic wtedy powiedzieć, bo nie wiedziałam co powiedzieć. Zawsze powtarzał mi, że od problemów się nie ucieka, tylko się je rozwiązuje. Uważałam, że niezależnie co by się działo nie będzie takiej sytuacji. A na to wychodzi, że każdy może się pomylić. I... rozczarować?

Tak, czuję się rozczarowana. Tym, jakim okazał się człowiekiem. Nie będę już o tym wspominać, gdyż chowam głęboko w sobie nadzieję, że nie wrócił do swojego dawniejszego życia. 

Przez ten tydzień chorowałam. Dość ciężko, bo codziennie miałam wysoką gorączkę i jestem już zmęczona myślami o nim. Od kilku tych nieprzespanych nocy płakałam z bólu i szeptałam jego imię. I chciałam do niego napisać, porozmawiać, ale później zastanawiałam się nad tym... Wiem, że on na to czeka, aż ja będę do niego pisać pierwsza. Wiem, że on pierwszy niczego nie zaproponuję, bo będzie liczył na to iż ja to zrobię. Możliwe, że w taki brutalny sposób chciał przekonać się czy zależy mi na nim. A ja pomimo tego, że bardzo go kocham (nadal) nie będę spełniać jego oczekiwań. Oczywiście zapewne do niego napiszę. O i już do niego napisałam, ale niech nie liczy na jakieś skomlenia na temat spotkania czy czegokolwiek.

Pewnego dnia wyjadę

 Sigma - Nobody To Love

Nie przyznałam się jeszcze do końca nawet przed samą sobą, o czym tak naprawdę marzę. Dzisiaj, kiedy starałam się nie myśleć o tym co się stało i uciekać do świata marzeń doszłam do wniosku, że już wiem co chcę zrobić.

Chcę wyjechać do Islandii. Ale nie tylko. Chciałabym po prostu, by moje zmartwienia ograniczyły się do przebitej opony, braku benzyny, kilometry do najbliższej stacji i nieprzespanej nocy, ale nie spowodowanej bezsennością, tylko nieustępliwą jazdą.

Ciągnie mnie do wolności, do wspaniałych widoków, ciepłego powietrza w dzień i chłodnych wieczorów, gwiezdnego nieba gdzieś na końcu świata, górskich szczytów i do szumu morza, wschodów i zachodów słońca, tańczenia na samochodzie, otwartych przestrzeni. 

Pewnego dnia wyjadę nie mówiąc nic nikomu, 
zostawiając wszystko za sobą. 

 

Iceland

Ostani pocałunek

 Lykke Li - Love Me Like I'm Not Made Of Stone

Myślałam, że będzie dobrze. Myślałam, że będę się trzymać, że nie zawali się dla mnie świat. Ale tak się nie da. Po prostu się nie da. Umieram. Czuję się coraz gorzej. Bo nie pojmuję jak to się stało. Nie pojmuję tego dlaczego byliśmy razem, a teraz nagle nie jesteśmy. Moje życie wydaję się teraz tak bardzo puste, że nie widzę żadnej przyszłości. Do kurwy nędzy rozsypuję się! Zawijam się w kłębek na łóżku, zaciskając dłonie na poduszcze i tłumię w sobie krzyk. Nie wiem co mam robić. To żadna nowość, lecz teraz już niczego, zupełnie niczego nie jestem pewna.

Zerwaliśmy ze sobą, a mimo to przytulając się powiedzieliśmy sobie, że się kochamy. To mnie najbardziej boli. Kiedy przestał być mój, nadal siedziałam na jego kolanach, czułam jego zapach i bliskość. Najbardziej boli ostatni pocałunek. I to, jak wracałam do domu nie mogłam powstrzymać łez. Idąc wieczorem ulicą, wracając do domu z słuchawkami na uszach, kiedy Kings of Leon rozrywał mi serce piosenką Use Somebody, płakałam jak dziecko, które zgubiło się w ciemnościach. Bo tak naprawdę zgubiłam się. Znów wszystko jest tak jak było nim poznałam R.

Jemu może wydawać się, że dla mnie to wcale nie było nic wielkiego. Zachowywałam się tak, jakby nic się nie stało, lecz ja zabijałam się od środka. Ja już wtedy, kiedy usłyszałam od niego pierwsze słowa już nie żyłam. 

A ja nadal go kocham...

Tak, to koniec, ale nie do końca

Nadal czuję jego zapach na sobie przez bluzę, którą mi pożyczył, kiedy siedząc na ławcę rozmawialiśmy o naszym rozstaniu. Nadal czuję pustkę, której nic innego nie wypełni.  Daliśmy sobie czas i to bardzo dobrze. Tak czasem robią ludzie. I ja wiem, że to jest dobra decyzja, tylko że... Czuję się okropnie. Twardo próbuję o tym nie myśleć, ale to jest jak trucizna, która zatruła mój umysł i serce. I chyba mniej by bolało, gdybym nie próbowała udawać, że nic się nie dzieje. Że to normalka, mały pikuś. 

Rozstanie...? Spoko, nara. 

NIE! 

Właśnie tak nie jest! Czuję się potwornie! I chciałam innego zakończenia tego dnia! Chciałam by znów było tak jak dawniej! Ale tak nie będzie. Umysł mi mówi: dziewczyno, olej to! Ale serce umiera pod wpływem tego ścisku rozgoryczenia i paskudnego smutku, który pozostaje po rozstaniu z osobą, którą kochasz. Byłoby łatwiej, jakbym się odkochała. Ale nie potrafię. Cholerny R! 

Cholerna miłość! Cholerna szkoła! I cholerna ja!

"I know that it's all over"

Tom Odell - I Know

I know what you told me
I know that it's all over
I know I can't keep calling
It's just every time I run
I keep on falling

Emptiness

Miałam sen, nie skażony rzeczywistością, nie skażony smutkiem i goryczą. Był zupełnie inny od wszystkich snów. Był dziwny. 

Byłam w nim sama, zupełnie sama, ale nie znałam uczucia samotności. Robiłam to co zawsze robię codziennie. Nie czułam niczego. Byłam tak bardzo pusta, bez uczuć, obojętna na wszystko. I w tym śnie pomyślałam o R. Od tak, po prostu. Pomyślałam fajnie by było z nim być...

Obudziłam się nie mając pojęcia co się dzieje, gdzie jestem i co jest fikcją a co prawdą. Ścisnęło mi się serce. To nie powinno tak wyglądać. Nie chcę się tak czuć, jak w tym śnie, gdzie nic nie miało kolorów. Jedynym światełkiem w tunelu była ta myśl... 

Zobaczyłam w myślach jego twarz. Oczy same zaczęły płakać. Pustka, która mnie wypełnia jak Czarna Dziura wciąga mnie do świata nierealnego. Nie chcę o niczym myśleć.

Zostawcie mnie w spokoju.

Chcę do niego.

Już prawie koniec...

...pisemnej matury. Został jeszcze WOS i egzaminy ustne. Nie wspominam nawet już o egzaminie zawodowym. Ale pomimo tego jakoś nie czuję jakiegoś większego stresu. Przejmuję się bardziej czymś innym. I tęsknie za kimś. Kurwa nie mam pojęcia już co o tym myśleć. Czuję się zawiedziona. I muszę porozmawiać z R. jak najszybciej, bo zeświruję. Problem w tym, że wspominał coś o tym, że chcę porozmawiać na żywo, czego również chcę, ale nie powiedział kiedy. Zapewne czeka na to, aż ja zaproponuję czas i miejsce spotkania, ale nie mam takiego zamiaru. Chcę się spotkać...? To niech napiszę kiedy! Proste.

Poczułam się źle, kiedy wiele spraw zaczynałam pojmować i wiele innych wychodziło na światło dzienne. Na przykład to, że cobym nie powiedziała R. trafia także do jego kolegów. Wrrr! 

Czuję się cholernie samotna. I cholernie rozgoryczona. Bo nawet nie spytał się mnie jak poszło mi na maturze... A doskonale wie jakie to dla mnie stało się ważne.
Dzień jeszcze się nie skończył i mam nadzieję, że nie skończy się płaczem do poduszki.

Przed maturą

Nie było mi łatwo w tym tygodniu pozbierać swoich myśli i ogólnie samej siebie. Lecz dzisiaj, kiedy do matury zostało raptem 10 godzin nie czuję jakiegoś większego stresu. Tak, mogę śmiało stwierdzić, iż jestem w pełni pozytywnie nastawiona, choć żałuję, że nie powtórzyłam sobie kilka bardzo istotnych rzeczy. Nie mniej jednak czuję lekkie zmieszanie, gdyż ciągle czytam smsa od R. którego dostałam kilka godzin temu i nie ma niby w tym nic dziwnego, ale po tygodniu i troche milczenia poczułam ten uścisk w żołądku. I pomimo tego, iż czuję złość na niego i żal i smutek i wszystko inne, w minimalnym stopniu mi ulżyło. Nie mam pojęcia dlaczego, ale czuję normalnie takie rozluźnienie. Może właśnie uruchomił mi się stan totalnego wyjebu...?

Tak czy inaczej, jutro matura z polskiego. Boże dopomóż!

 

Życie jest pełne nadziei

Nowy adres bloga wziął się stąd, iż najwyraźniej nie wszystkim można ufać. A wydawać by się mogło, że Ci którzy są ze sobą mogą sobie bezgranicznie ufać. I tu najczęściej jest popełniany błąd. Tak jak mówił mi mój nauczyciel od elementów towaroznawstwa: Kochaj swoją drógą połówkę, ale jak już będziecie ze sobą chcieli zamieszkać i będziecie kupywać jakiś sprzęt do domu, to bierz faktury na swoje nazwisko. Bo jeśli źle się wam będzie żyło razem, będziesz miał pewność przy podziale majątku, że wszystko należy do ciebie. Przezorny zawsze ubezpieczony, jak mówią. I o to właśnie chodzi. Co nie oznacza, że nie można w ogóle nikomu ufać. Tylko trzeba po prostu liczyć się z rozczarowaniem.

Życie jest pełne nadziei, bo pomimo przeciwności, jakie nam kładzie pod nogi, daje nam wiele wspaniałych i zadziwiających rzeczy, które potrafią wzbudzić zachwyt i wiele pozytywnych emocji. 

Czy było warto?

Serce nie zwolniło rytmu, odkąd milczymy. A nawet zaczęło bić mocniej i szybciej. Choć to jest naprawdę smutne, przyzwyczaiłam się do tego, do takiego traktowania. Teraz to już nie mam pojęcia, czy jest ktoś, kto tak naprawdę zna prardziwą mnie. 

Nic nie będzie takie jak dawniej. Ale co to oznacza? Że wszystko to co było, nagle przestało mieć znaczenie? Że przez te pół roku dąrzyliśmy do tego, żeby teraz przestać się do siebie odzywać...? Nie wróżyliśmy sobie dobrej najbliższej przyszłości, ale nie sądziłam, że to naprawdę będzie miało miejsce. Jeśli ma się teraz zawalić cały mój świat, przez to, że nie byłam kimś, kim chciał bym była, jeśli nie zdawał sobie sprawę z tego kim jestem już na samym początku oraz jeśli nie kocha mnie taką jaką jestem, nie akceptuje moich wad, nie dostrzega zalet, ani starań, to wobec tego czy w ogóle było warto...?

Co mnie nie zabije, to wzmocni

Oto właśnie dzięki bliskim mi osobom zrozumiałam coś bardzo ważnego. I to dodało mi odwagi oraz otworzyło umysł. Dobrze jest mieć w kimś oparcie. Choć czasem wydawać by się moglo, że go wcale nie otrzymywałam, gdyż było wiele takich sytuacji, w których czułam się samotna, jednak jestem wdzięczna za to co otrzymuję w tym momencie, nie patrzę wstecz i to sprawiło, że znów na moich ustach zagościł uśmiech. Zapowiada się ciekawy weekend. Tego się trzymam. Choć serce mi się ściska, mam w nim wiele złości, smutku, żalu, które dają się we znaki, jeśli tylko o tym pomyślę, to staram się nie uginać przed przeciwnościami losu. 

Tylko trochę jest ponuro nocami.
Zrozumiałam, że jeśli na czymś nam zależy, trzeba robić to co podpowiada nam serce. A moje podopowiada mi to, abym nie ustępowała, jak zazwyczaj to robiłam. Skończyłam już z udawaniem, że niczego nie zauważam. Nie pozwolę sobie już więcej na takie traktowanie. Myślałam, że ze mną jest coś nie tak, ale się myliłam. Nie zgadzam się na to, aby to wyglądało tak, jak nigdy nie chciałam by było. Nie będę już więcej czyjąś zabawką.

Sentencja na dziś:

Pozwoliłeś mi zapomnieć.

 Sick Puppies - All The Same 

 

Nocą droga jest najlepsza

David Lynch & Lykke Li - I'm Waiting Here

To całkiem wspaniała wizja. Noc, muzyka i... droga. Mam już w głowie tą wizję odkąd tylko dostałam propozycję nocnego tripu samochodowego od najwspanialszego z najwspanialszych. A. powiedział, że jak tylko ustali z kumplami datę, da mi znać i po mnie przyjeżdża i wyruszamy gdzie nas tylko poniesie droga. Tak po prostu przypadkowo będziemy jechać, skręcać raz w prawo a raz w lewo. A cicha, nasza wspólnie ulubiona muzyka będzie płynęła z głośników (jeśli tylko uda mu się do tego czasu naprawić radio...) i nie będziemy mieć żadnych zmartwień w tym momencie, bo wszystko wyleci wraz z wiatrem przez otwarte okno, zniknie za migoczącymi gwiazdami i zaśnie przy Księżycu. A kiedy nadejdzie wschód Słońca będziemy już w swoich domach i z uśmiechem na ustach przejdziemy z odwagą przez cały dzień. 

Tak... nie mogę się już doczekać...

Tam, gdzie szukam powietrza

Grzegorz Hyży  - Na Chwilę

Chyba brakuję mi tchu. Byłoby miło gdyby ktoś chwycił mnie za rękę, powiedział: chodź ze mną, nie przejmuj się niczym. Spytałabym się, ale dokąd mnie ciągniesz? Odpowiedziałby...

Tam, gdzie nie ma żadnych wspomnień, tylko tworzą się nowe. Tam, gdzie nie ma nikogo, prócz nas. Do miejsca, gdzie nie będziemy myśleć o naszych problemach, smutkach czy złości. Tam, gdzie poczujemy się wolni od wszystkiego. Nie martw się o pieniądzę, czy o powrót do domu. Napisz do bliskich, że po prostu wyjechałaś zarzyć trochę świeżego powietrza, a gdy wrócisz wszystko im wytłumaczysz. Nie czekaj na ich reakcje po prostu wycisz telefon i o tym nie myśl. A kiedy znajdziemy się już na miejscu i usiądziemy patrząc się gdzieś w dal jeszcze podziękujesz mi za dodanie ci odwagi. Nie będziesz tego żałowała bo w głębi siebie tego właśnie chcesz. To jak...?

Spytałabym zapewne znów coś w stylu: No ale dokąd w takim razie idziemy?

Szczerze? - Odpowiedziałby - Nie mam zielonego pojęcia. I na tym właśnie to polega. A teraz siedź już cicho i weź coś zarzuć na ramiona. Nocą robi się zimniej.

Wieczorne usychanie

Wieczory dają się we znaki. Tak zazwyczaj bywa, kiedy ma się tonę żalu na sercu, kilometry złości i hektolitry smutku. Dodać do tego jeszcze z kilka litrów samotności, do której tak naprawdę sama się zapędziłam i mamy już gotową mieszankę na to, aby przyjebać łbem o parapet. Ale hej, hej, hej! Nie jest tak źle! Racja! Mam w cholerę myśli, które nie dają mi spokoju, które wypompowują mi powietrze z płuc przez co mam ochotę wydrapać sobie wnętrzności. Jest spoko! Po prostu cudownie!

Kurwa.

"Możesz robić wszystko co chcesz"

To właśnie powiedziała mi moja siostrzenica, kiedy spytałam się jej co mam zrobić. I żeby tego nie było mało ułożyła piosenkę o baranku z piany, który przepadł na zawsze. I gdybym nie miała w sobie tej nutki filozofi, nic dla mnie nie miałoby sensu. To niesamowite, że taka zwykła mała łobuziara, podczas kąpieli zdradziła mi całkiem dobre motto życiowe:

Możesz robić wszystko co zechcesz, gdyż wszystko zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Możesz robić co tylko zechcesz, jeśli będziesz wierzyć w siebie. Więc rób to na co masz ochotę, a nie na to, czego od ciebie oczekują inni.
Ale uważaj, żeby podejmować słuszne decyzję, bo jeśli zboczysz z drogi, wszystko to co czeka na ciebie, przepadnie na zawsze.

Tylko problem tkwi w jednej rzeczy...

Czego tak właściwie ja chcę...?

"Kiedy niepamięć wywołuje Twoje imię(...)"

Czasem nachodzą mnie takie myśli, że zastanawiam się nad tym gdzie też doprowadzą mnie moje decyzje. Nie jestem do końca dumna ze swoich poczynań, nie dziś. I nie przez ten tydzień. Choć udało mi się ukończyć szkołę, czego nie mogłam się doczekać, nie potrafię się z tego cieszyć, bo wpadłam znów w jakąś depresję, ale to chyba przez to, że zbliżają się... TE DNI. I nie wiem jak rozmawiać z innymi ludźmi. Chciałabym się w tym momencie odizolować od innych, bo nie chcę by inni widzieli mnie w tym stanie. 

I chciałabym być teraz tylko z R. ale nie mogę. Ogranicza mnie opieka nad siostrzenicą i budżet a także kilometry i godziny spędzone na przejazd. I choć bez wahania wcześniej powiedziałam, że piszę się na imprezę, nie mogę teraz spełnić swojego słowa. I jestem zła na wszystko i wszystkich, R. do mnie nic nie pisze, bo zapewne jest nieziemsko na mnie zdenerwowany, nie próbując mnie nawet przekonać żebym jednak pojechała.

I wszystko jest do dupy. Chyba właśnie spełnia się mój wczorajszy sen.

A raczej koszmar.

Bastille - Oblivion

I co? I nic

Imagine Dragons - Round and Round

Napisałabym coś o swoim aktualnym stanie, ale sądzę, że nie warto. Nie warto jest pisać kolejny raz to samo, że czuję się tak i siak. Bo i po co mam to robić, skoro to niczego nie zmieni, a ja znów będę się użalać nad sobą, choć zapewne i tak z tym nic nie zrobię. Resztę może dopowiedzieć wyżej podany utwór.

No... i to by było na tyle, jeśli chodzi o mnie. 

Fuck.

Świątecznie. Po prostu świetnie...

Dwa ciasta upieczone, pozostało jeszcze jedno i nie mam kompletnie ochoty na to, aby się za to zabrać, choć zawsze uwielbiam piec ciasta, ciasteczka i inne pyszności. No cóż, nie zawsze ma się dobry humor... 

Przypomniałam sobie dzisiaj, jak wyglądały dawniej u mnie takie świąteczne okazję, kiedy cała rodzina spotykała się w jednym domu, dorośli siedzieli przy kawce, ciasteczku, a dzieci szalały wszędzie gdzie tylko się dało. Zazwyczaj spotykaliśmy się u babci, wszyscy byliśmy razem. Nawet wujek z ciocią, którzy mieszkali spory kawałek od nas. Każdy członek mojej rodziny doskonale wie, że rodzina jest najważniejsza i nigdy nie pozwolili mi myśleć, że jest inaczej. Nikt z nas nie jest idealny, każdy ma jakieś wady, popełnia wiele błędów, wyrządza komuś krzywdę, lecz żaden z nas nie odwróci się plecami, choćby nie wiem co.

To jest najpiękniejsze i to utrzymuję mnie w przekonaniu, że jeśli dzieję się coś złego, zawsze mogę polegać na swoich bliskich. Taką rodzinną więź powinno się pielęgnować niezależnie od tego czy zostanie się wyśmianym czy niezrozumianym przez osoby z zewnątrz.

No dobra, ale koniec ględzenia jak jakaś siedemdziesięciolatka. Nic na to co prawda nie poradzę, że zostałam tak wychowana, iż to są moje priorytety. Nie oznacza to jednak, że nigdy nie myślałam nad tym, aby taki czas, jak święta spędzić w zupełnie innym gronie. Oczywiście, że tak czy inaczej sprawiłoby mi to niesamowitą radość. I gdybym tylko mogła oderwać się na moment od świątecznych wypieków, pójść w pięć minut do tego, kogo kocham, mając tą świadomość, że nie muszę toczyć się busem, żeby spędzić z nim czas i zawsze mogłabym szybko wrócić do swoich obowiązków, już dawno by mnie nie było w domu. 

Niestety tak już w życiu bywa, że starając się znaleźć czas, aby spędzić go choć przez chwilę z osobą, którą się kocha, owa osoba potrafi powiedzieć, że to jest bez sensu... I krzyżyk na drogę mości pani, bo ktoś ma w dupie twoje starania, choć wcześniej ten ktoś narzekał na to, iż się nie starasz... Jestem hipokrytką i nie powinnam krytykować innych, ale no kurwa... Jeśli komuś zależy na tym, żeby się widywać, nie marudzi, że widzi się z ukochaną mu osobą tylko przez pół dnia... Jestem ciekawa tylko jednego, co szkodzi takiej osobie, że ktoś do niego przyjedzie z jakieś wioski oddalonej o 25km, poświęci swój czas i pieniądze na przejazd, a później wróci do domu po południu.

Ale nie, nie, nie! To ja jestem ta zła oczywiście. Głupia ja, przecież to jest nieopłacalne! Co z tego, że chciałam zobaczyć się z R.? 

Że za nim tęskniłam? 

Co kurwa z tego?

Wesołych. 

Manchester Orchestra - Virgin

Hera, koka, matma, taka sytuacja

Piątek straszył matematyką, ale zdawałam ją w poniedziałek. I los tak chciał, że ją zdałam. Dzisiaj po ciągłym podchodzeniu do nauczycielki i pytaniu czy zdałam, czy to poprawiła, w końcu postawiła mi tego dopuszczaka, choć miała z tym problem. Nie rozumiem dlaczego nie dała innym takiej szansy. Dlaczego to ja okazałam się tą lepszą, choć wydaję mi się, że nie spędziłam nad tym wystarczająco dużo czasu, a wręcz zastanawiam się nad tym, czy na to zasłużyłam. Taka moja już empatyczna natura... Nie będę się tym jednak zadręczać, choć cały dzień myślę o M. co u niego, jak się trzyma i co z tym fantem postanawia zrobić. Ale nie tylko o tym myślę, gdyż mój luby R. nie czuje się najlepiej i jakoś mi go tak brak jest...

W gruncie rzeczy odetchnęłam z ulgą. Pozostało mi jeszcze tylko zobaczyć na ocenę z polskiego i odpowiedzieć z historii. Reszta ocen już jest wystawiona, a ja mam ochotę na browara, no może dwa, ewentualnie siedem (i tak mam już dość po czterech...) żeby się narąbać, odstresować (to jest dla mnie konieczne!) i dobrze zabawić.

Koniec tego dobrego, idę spać!

Straszy piątek matematyką

Cóż... To nie brzmi zbyt optymistycznie, ale jest mi smutno. Może to przez pogodę, może przez stres, a może przez to, że chciałabym zobaczyć się z R. i spędzić z nim cały dzień. Chciałabym móc wyrzucić z siebie cały ten stres, pozbyć się myśli, że może mi się nie udać, pozbyć się złego nastawienia, być pozytywnie nastawiona na swój sukces. Kurcze, tęsknie za chwilami spędzonymi z nim. A wydawać by się mogło, że to tylko kilka dni, że przecież tak się już zdarzało. Ale ja nie potrafię wyzbyć się myśli, że ten tydzień ciągnie się w nieskończoność i straszy piątkiem, w którym muszę zdać matematykę inaczej pies pogrzebany. I tak trwam w swoim własnym obłędzie, bo nie wiem jak to nazwać bardziej prawidłowo. Jedyna myśl, która mnie pociesza to to, że w piątki się widuję z moim księciem z Piernika i tym akcentem skończę, bo to staję się coraz bardziej dołujące.

Manchester Orchestra - Simple Math

Noc

A na noc rezerwuję sobie stan obojętności. Choćbym miała oblać ważny test z matematyki, przez to, że wolałam iść spać, niż się uczyć. Wyłączam swój umysł od myśli, które stresują, które nie pozwalają na radość z tych nawet najdrobniejszych rzeczy.

Noc jest dla mnie tak kojąca, jak wieczorne kakao zrobione przez mamę dla swojego dziecka, który nie może zasnąć z błachych powodów. Świecące latarnie przy ulicach, uliczny ruch, który staje się coraz mniejszy z każdą mijającą minutą, uspokaja mój oddech. Otaczająca ciemność pozwala na schronienie się w najgłębsze zakamarki kołdry. Słyszę swoje myśli jasno i wyraźnie, a cicha muzyka na słuchawkach pozwala mi na uśmiech. Sen staje się dla mnie świętem, które obchodzę z ogromną przyjemnością. Bo noc jest moją porą, moją chwilą. 

 

I tą właśnie chwilę najbardziej lubię dzielić z nim...

Piękno w uczuciu

Nie myślałam nad tym tak właściwie, ale kiedy dostałam przed chwilą smsa od R., w którym zawarł piękne słowa o byciu ze mną w związku, jak atomowa bomba wybuchły we mnie jego słowa, które wypowiadał od ostatniu kilku dni. One do mnie docierały w momencie ich wypowiedzi, ale dopiero teraz wszystkie te słowa składają się w jedną całość, która tworzy coś bardzo silnego.

Chwila, kiedy mnie przeprosił, chwila, kiedy był ciągle obok, kiedy mówił, jak bardzo mnie kocha i wtedy, gdy jechaliśmy autobusem do niego, wracając z imprezy, jego zwierzenia,  ogólnie jego słowa od piątku zostały mi w pamięci i zostaną już chyba na zawsze.

A o tym co czuję ja i jak bardzo się cieszę, że mam R. powiem mu już osobiście, bo do niego (tylko i wyłącznie) należą te słowa.

Co mam powiedzieć?

A co ja mam ci powiedzieć, mój drogi?
Gdybym potrafiła, wyciągnęłabym z siebie od tak prawdę,
lecącą z prędkością światła, wylana wraz ze szczerością
z gorzkimi łzami.

A co ja mogłabym ci powiedzieć, mój drogi?
Że boli mnie w środku, że jestem tak kruchą osobą,
a całą moją złość trzymam pilnie w sobie,
bo nie potrafię się jej wyzbyć inaczej niż przez płacz?

Co chciałbyś usłyszeć, mój drogi?
Prawdę, że czuję się przytłoczona ciągłą gonitwą za szczęsciem,
które gdy tylko mnie dosięgnie, jakoś ze mne uchodzi,
bo nie potrafię go trzymać przy sobie?

Czy chcesz mnie słuchać?
Gdy znów się martwię o to co nie potrzeba,
bo żyję w stresie i nie chcę się rozpadnąć,
gdyż za bardzo mi na wszystkim zależy?

Czy znów chcesz ze mną milczeć?
Kiedy nie potrafię wyrzucić z siebie nic więcej,
prócz nie wiem, bo od zawsze wolałam nic nie mówić,
lecz tylko słuchać i zadawać pytania?

Co chcesz usłyszeć, kochanie?
Że to się już więcej nie powtórzy?
Mam udawać, że wszystko jest w porządku?
Mam udawać kimś kim nie jestem?

Nie wiem co mówię, nie wiem co robię,
bo w głowię prócz pustki, mam tylko Twoje imię.

Jestem z Tobą i dla Ciebie.
Zawsze byłam, zawsze będę.
Dlaczego Ty przestajesz być dla mnie...?

Dobitna prawda

Kiedy ktoś ciągle uważa, że ma rację, nie dopuszcza do siebie innych argumentów. Gorzej z tą drugą osobą, która chciałaby coś powiedzieć, ale nie ma pojęcia jak dobrać słowa, żeby zostać zrozumiałym. Jeszcze gorzej mają ci, co od zawsze mieli problem z wyrażaniem swoich uczuć i przemyśleń, co od zawsze czuli się wyalienowani (zazwyczaj na swoje własne życzenie).

Potrafię słuchać innych, analizować ich wypowiedzi, sięgać po wnioski, doradzać. Lecz jeśli chodzi o moją osobę, jestem chaotyczną kobietą. Nie było nigdy czegoś takiego, żebym potrafiła wprost powiedzieć co czuję, bo tyle we mnie siedzi, że gubię słowa i nie mogę wyrazić wszystkiego tego co bym chciała. To działa na moją niekorzyć, ale jeśli są osoby, które mnie polubiły i lubią spędzać ze mną czas, jeśli jest ktoś, kto poznał mnie na tyle dobrze, że wie, jakim jestem człowiekiem, powinien okazać się wyrozumiałością i przede wszystkim szacunkiem.

A kiedy ktoś pokocha osobę, która nie wie jeszcze czego chcę od życia, która ciągle się gubi, wpada w melancholijne stany niech nie wymaga od niej, że po prostu to w niej zniknie. Niech nie wymaga bycia kimś kim nie jest, bo to naprawdę potrafi zrujnować, zniszczyć, zasmucić. Zwłaszcza jeśli ktoś nie jest stabilny emocjonalnie i uważa, że nie jest normalny.

Bo jeśli się kogoś kocha, jeśli pragnie się miłości i szczęscia, bycia z kimś w związku, trzeba być cierpliwym i wyrozumiałym. Trzeba liczyć się z tą drugą połówką, trzeba ją szanować i nie dopóścić do tego, by czuła się odepchnięta, nie chciana. Trzeba wybaczać, nie szukać winy. Trzeba po prostu trwać. A to z pewnością zostanie wynagrodzone. Nawet jeśli to tylko słowo: kocham cię.

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. 
Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; 
nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; 
nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. 
Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, 
albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.

Chwila rozmyśleń

To było piękne. Kiedy myślałam już, że mój dzień będzie niezbyt dobry i bez kolorów, dostałam od R. smsa, że jednak wróci się do szkoły, żeby tylko móc odprowadzić mnie na przystanek autobusowy, z którego odjeżdża moja Solaris'owa limuzyna do domu. I wszystko nabrało kolorów, bo mogłam go przytulić i poczuć jego bliskość, jego obecność i wsparcie. To on daję mi motywację do tego, aby się nie poddawać.

Powinnam teraz robić konstrukcję z fizyki, ale naszła mnie wizja mieszkania obok siebie. To by było wspaniałe. Gdybym tylko mieszkała obok niego, wszystko byłoby tak idealne, że chyba bym rozpłynęła się ze szczęścia. Nie żebym narzekała, ale tworząca się w mojej głowie wizja, że kiedy byłabym zła, albo smutna, czy po prostu zmęczona, szybko ubierałabym buty i leciała w jego stronę, żeby chociaż na pięć minut postać na ulicy i się przytulić.

A teraz siedzę w swoim pokoju, z zatkanym prawym uchem od samego rana (co jest wkurwiające w chuj), trzęsę się ze zimna i myślę o tym, że jak tylko wypiszą mi końcowe oceny w szkole (16 kwietnia kurwa!) nie będę do niej chodziła po tym dniu, tylko spotykała się ze znajomymi i z moim księciem z czerwonego piernika.

Czas wracać do pracy.

Miłego.

Niemyślność, a nie bezmyślność

Lubię nie myśleć. Przez cały mój cholerny czas ciągle o czymś myślę i się zamartwiam. Nawet jak uważam, że mam wyjebane i wszystko olewam i mam dobry humor, to coś mnie gryzie i nie daje spokoju. Dlatego lubię nie myśleć. A dzisiaj przez cały dzień nie myślałam o niczym innym, prócz o szczęsciu i miłości i słoneczku i o R. i o wszystkim co dobre i wspaniałe. Było tylko kilka niewielkich spraw, które przemknęły mi przez myśl, ale nie wpłynęło to na mój humor, jak to zazwyczaj bywa. Ale nic nie zaprzątało mi mojej głowy. Myślałam o niczym. Jakby ktoś wyłączył mój mózg i włączył go w stan teraźniejszości.  To dziwne uczucie, ale  wystarczyło mi spojrzenie jego oczu i dla mnie nic innego mogło nie istnieć. Patrzyłam tylko w jego twarz i czułam wtedy ogromne szczęście. I to było niesamowicie przyjemne. No ale nic nie trwa wiecznie...
Musiałam wrócić do domu.

JA NIE CHCĘ! JA CHCĘ DO R!!!

(...)Wrzucam luz, bo na chuj mam się spinać
Jebać to nie mój klimat, ich życiorys to kpina
Bo to nie jest moja wina, że w życiu im nie wyszło
Jebać fałsz, jebać kłamstwa i cały ten rynsztok

Ze skrajności w skrajność

To nieco zabawne. Albo jest wspaniale, albo najgorzej. Nie ma niczego pomiędzy. I dlaczego to niby ma oznaczać coś złego? Właściwie przydałaby się stabilizacja między mną a R. ale kiedy to by się stało, nie bylibyśmy raczej już tacy sami. Z tego wspaniale możemy ewentualnie podbić poza skale, żeby było co najmniej zajebiście. Wtedy nie utracimy tego kim jesteśmy. Uda się nam? Ja wierzę, że tak, bo nic już nie jest takie samo, jak było wcześniej.

Prawda, że utraciłam moją pogodę ducha, ale dzisiaj ją odzyskałam. Znów jest dobrze! I chcę, żeby tak zostało jak najdłużej. W ogóle niech nie mija ten stan. Wówczas wszystko przyjdzie mi łatwo. Aż czuję ochotę do nauki (śmiech). No dobra nie przesadzajmy. 

Do dziś myślałam, że moje oceny nie wyglądają zbyt dobrze. Ale wiecie co? Nie są najgorsze! Co prawda czeka mnie w tym tygodniu i następnym nieco nadrabiania, ale jest w porządku. 

No i znów R. miał racje...

Wracając do niego - kocham nasze przepychanki, te bezsensowne lub całkiem poważne rozmowy, kocham to wieczorne odprowadzanie na przystanek, czy na dworzec, rozmowy z jego mamą i jego szaleństwo (to pozytywne!) w oczach...

Uczymy się od siebie - ja uczę się otwartości, skupienia, odrobiny szaleństwa, zaufania. R. uczy się bycie cierpliwym, wyrozumiałym i uczuciowym. I to jest według mnie piękne.

It's good.

Restless

 I'm restless (...)
I'm careless (...)
Speechless (...)
Feel emptiness.

Tak po prostu...

... duszę się.

To niczego nie zmienia

Nie wiem już dokąd warto podążać - za głosem serca, 
czy za głosem rozumu? 
Nie wiem czy warto jest udawać kogoś kim się nie jest. 
Nie wiem, czy warto jest mówić, kiedy ktoś nie rozumie, 
albo nie chcę rozumieć. 
Nie jestem już do końca pewna czy czekanie potrafi zmienić człowieka, czy miłość może zrodzić nienawiść, czy prawda jest lepsza od tysiąca kłamstw. 
I czy słowa z wnętrza człowieka są wspominane pod wpływem chwili. 

Teraz tylko jedno pozostaje mi wiadome. 
Chciałabym, by wszystko się zmieniło, 
bo jest we mnie tyle dobra, miłości i chęci,
ale co z tego, jak właśnie to kim jestem komuś 
po prostu nie wystarcza.

 Nneka - Stay       

Choruśnie

Choroba to najgorszy wróg mojego wiecznie zamyślonego umysłu, dlatego kiedy czułam w sobie odrobinę siły to wstawałam z łóżka, a kiedy już wysiadałam odpalałam następny odcinek serialu i trwam w tej agonii, jakby zatrzymał się czas. Najgorzej jest wtedy kiedy czuję się tak paskudnie, że mam ochotę tylko usiąść i płakać, myśląc, że ludzie są źli i podli. Tyle że później zdaję sobie sprawę, że ja też nie jestem w porządku i nigdy chyba nie byłam.

Mój wróg numer jeden - rozum po gorączce. Kiedy los nie wie jak dać mi jeszcze do zrozumienia, że żyję, posyła na mnie ból zatok, katar, gorączkę, ból głowy i mięśni...

Do dupy...

" ...Kiedy dręczy cię ból niefizyczny... "

Nie pasujemy do siebie...? Nigdy nie pasowaliśmy, a jednak jest wiele rzeczy, które nas łączą. My nawet mówimy podobnie, myślimy o tym samym równocześnie, a nawet jak się nie widzimy wyczuwamy swój nastrój. Tyle, że chyba na górze komuś nie wyszedł plan, łącząc nas w parę. Bo to boli, kiedy nie jesteś w stanie dać komuś wystarczającej ilości szczęścia, pomimo tego, że uważasz iż robisz wszystko co w swojej mocy.

M. powiadał, że każdy ma swoje limity, nawet ty V. Wobec tego się wypaliłam...? Żyjąc teraz tylko stresem? Naprawdę jest mi cholernie przykro, że nie jestem w stanie wyciągnąć z siebie jeszcze więcej. 

Nie będę się poddawała, nie mam zamiaru rezygnować z miłości, lecz jeśli tak dalej pójdzie, to nie wiem dokąd zaprowadzi nas ta droga. Zaczynam się martwić o to, że nie będę w stanie zrobić nic lepszego, załamując się na dobre.

 Perfect - Kochaj mnie!

Fuck everything!

Ile w tym agresji i mocnego wyjebu! ;3

Też chciałabym mieć wszystko gdzieś, niestety jest ze mną tak, 

jak w ostatniej zwrotce...

 

Jon Lajoie - Fuck Everything

Kolejne lądowanie na beton

Nie będę wylewała teraz swoich żalów. Nie będę myślała o tym, co tak naprawdę mnie boli. Nie mam zamiaru się usprawiedliwiać. Tak naprawdę to nawet nie mam ochoty już nawet próbować cokolwiek powiedzieć. Wszystko przez to, że mój umysł kłóci się z sercem, które nie pozwala odejść od swoich przekonań, natomiast rozum mówi, żebym wszystko popierdoliła.

Zdecydowanie te lata mi się dłużą przez to, że nie mogę doczekać się końca. Straciłam chęci na zabawę, mając w podświadomości "obowiązek" pójścia za schematem. 

Załamują mi się ręce, ale idę z podniesionym czołem. 

Dzień spóźnień...

Pozytywnie! Choć odkąd powiedzieliśmy sobie "do zobaczenia" gotuje się we mnie z tęsknoty. Ja po prostu nie wiem na jakiej zasadzie to działa. Nawet jak jestem na niego zła, nawet jak nie widzimy się tylko przez dobę, nawet jak widzieliśmy się jeszcze jakąś godzinę temu i wtedy kiedy stał jeszcze przy mnie, nim się pożegnaliśmy - cholernie tęsknię za nim! Może to wszystko przez to, że nie mieszkamy w tym samym mieście i nie możemy się zobaczyć za 10 minut pod klatką schodową, nie możemy sobie pozwolić na spędzanie ze sobą dłuższej chwili, jeśli muszę wrócić do domu. No zazwyczaj to bywa tak, że zostaje zmanipulowana przez innych i dlatego nie zostaję do późna u R. co nie ukrywam zaczyna mnie denerwować. Ale to już jestem ja - liczę się ze zdaniem mojej rodziny, a jak się z nim nie liczę to mam wyrzuty sumienia, choć tak naprawdę nie popełniam największych zbrodni, prócz tego, że wracam nieco później! (No kurwa!) Ale dobra, nie o tym miałam pisać...

Kino? Jeśli mam się gdziekolwiek wybrać to tylko z R. A jeśli chodzi o nasze zbieranie, to nie ma zmiłuj, zawsze musimy się gdzieś spóźnić. Jak nie do kina to na autobus (a potem na pociąg... a potem na busa...), ale to z drugiej strony jest słodkie, bo nigdy nie możemy się od siebie oderwać i dopilnować swojej punktualności...

I siedzę teraz z myślą o nim, bo bardzo go kocham i mam nadzieję, że dzisiejszej nocy mi się przyśni.

 Aww... dobranoc!

Krótka instrukcja obsługi

Dziewczyna się nie odzywa? Spytaj czemu milczy.

Dalej to robi? Spytaj czy wszysto w porządku?

Nadal nic nie mówi? Przytul ją.

Proste? Proste!

My dziewczyny jesteśmy popierdolone. A zwłaszcza takie jak ja (nie wiem czy wiele jest takich ludzi na świecie podobnych do mnie... Mnie powinni już dawno zamknąć...), które nie są stanowcze, nie potrafią skleić słowa w zdania, nawet jeśli to naprawdę jest konieczne. W pewnym momencie może być wszystko w porządku, ale wystarczy jeden element żeby zburzyć całą konstrukcję dobrego humoru. To może być nawet tak bardzo niezauważalny szczegół, którego nawet się później nie pamięta, a potrafi namieszać. Bo on nie jest tak naprawde ważny. Nie ważne są nawet przeprosiny, choć czasem są bardzo pomocne dla obu stron. Ważne jest to, żeby nie pozwolić na dłuższe milczenie, bo one wprowadza do umysłu pogrom różności w pozytywności. I potrafi to bardzo zdenerwować, zmartwić, zasmucić. Milczenie jest zalążkiem uczucia samotności. 

A samotność to suka.

Takie...o! Jebać to!

Poszalałabym. Potańczyła. Pojechała gdzieś, choć na kilka dni. Zatraciła w pięknych widokach, w kawie na werandzie, w śpiewu ptaków, w drodzę, z moim kochanym R. Chciałabym po prostu otetchnąć. Nie myśleć. Żyć chwilą, oddychać głęboko. Mieć prawko na samochód, na motor, na ciężarówkę. Wiele ambicji - mało działania. Lecz nie rezygnuję już w tym momencie ze swoich planów, gdyż czuję swoje poczucie wartości i wierzę w swój sukces. Problem w tym, że cholernie mnie denerwuję to, iż nie mogę teraz nic zrobić, dopóki nie ukończę szkoły.
 Spokojnie. Wszystko w swoim czasie...

Czuję taki dziwny niepokój, choć teraz nie tylko pewnie ja go odczuwam, ze względu na tą całą sytuację, jaka dzieję się u naszych sąsiadów. Jednak ten niepokój sprawia, że za dużo zaczynam się w niego zgłębiać.
 I to jest bardzo złe!

Panika zaczęła się we mnie rozsiewać, kiedy usłyszałam o militarnym wsparciu dla Polski. Ogólnie rzecz biorąc to bardzo dobrze, że pomyśleli o tym teraz, niż zostawiać wszystko na ostatnią godzinę. Tu muszę przyznać im uznanie.

Matura! Matura! Matura kurwa!

A JEBAĆ JĄ. Za bardzo się nią przejmuję. R. ma już dość wysłuchiwania tego samego codziennie. DOŚĆ! Wystarczy tego. VETO. Jeśli nie będę w stanie tego ogarnąć to spróbuję za rok. Fuck it. Jestem za młoda, żeby tak się przejmować przyszłością. 

Fuck it!

Fantazyjne myśli

The Geek x Vrv – It's Because

– I tak nadal pozostajesz gówniarzem. – Śmieję się, ale w jego oczach nie widać krzty rozbawienia. Zastanawiam się czy aby nie za bardzo przesadzam z mówieniem tak do niego. Podchodzi do mnie wolnym, ale pewnym krokiem. Nigdy nie poczułam się tak bardzo mała i bezbronna. Matko ileż w tych oczach furii... 

– Jak mnie nazwałaś? – Pyta z powagą, stojąc przy mnie.

Przełykam ślinę. Przez gardło nie chcę przejść mi żadne słowo, jednak z ust nie schodzi mi ten lubieżny uśmiech. Zazwyczaj, kiedy był tak blisko, kładł na moje ciało swoje dłonie, teraz trzymał je przy sobie i świdrował mnie tym swoim spojrzeniem. Serce zaczęło dudnić jak młotem o kowadło.

– A co, głuchy jesteś? – Pytam, kładąc dłoń na biodrze.

Przekręca w bok głowę.

– Jeszcze raz... możesz powtórzyć? – Prosi, ale w jego głosie to raczej brzmi jak ostrzerzenie.

– Nadal pozostajesz gówniarzem. – Szepnęłam, przybliżając usta do jego ucha, lecz gdy znów spojrzałam w jego oczy, niemiłosiernie miałam ochotę krzyczeć. Swoim ciałem popchnął mnie na szafę, która stała za mną. Z moich płuc uleciało przez usta powietrze.

– Nadal tak uważasz...?

A co było dalej...? To już zostaję w mojej fantazji.

Jednoślad

Możesz śmiało teraz marzyć. Możesz być tam, gdzie tylko chcesz. Gdzie teraz jesteś?

Stoimy na środku jakiegoś pustkowia, gdzie ciągnie się prosta droga. Zatrzymaliśmy się na poboczu by zamienić się miejscami. Tak długa podróż może być męcząca, a my korzystamy z tego, że mamy obydwoje prawko kategorii A. Rozciąga swoje nogi i ręce, a ja spoglądam w górę. Coś niesamowitego. Pełne, gwieździste niebo, lśniący księżyc. Cisza. Wracam wzrokiem na niego. Przygląda mi się z uśmiechem. 

   No co? Pytam. 

   Nic. Odpowiada i podaje mi z torby butelkę wody. 

Milczymy. 

To nie tak, że nie mamy o czym rozmawiać, tyle że rozumiemy się bez słów. Czuję to samo co on, a on czuje to samo co ja. Nieustępliwe szczęście i wolność. 

A pomyśleć tylko, że to była tak bardzo spontaniczna decyzja. Spakowaliśmy swoje rzeczy i po prostu wyjechaliśmy, nie mówiąc nic nikomu pod osłoną nocy, taką jak teraz. Nazajutrz rozdzwoniły się nasze telefony. Gdzie jesteś? – powtrarzały się identyczne pytania – Kiedy wrócisz? Jak to na motorze? Jak to z nim\nią? Dlaczego nic nie powiedziałeś\aś? Wracaj do domu!
I tak nie mamy zamiaru wrócić w najbliższym czasie. Ciągnie nas za granice. Italia. Jeszcze sporo mamy do pokonania. Jesteśmy dopiero na Słowacji. Pozostało nam niecałe 1000 kilometrów do Verony.
Zakładam kask i poprawiam skórzane rękawiczki.
  Gotowy? mamroczę. 
  Zawsze, odpowiada z tym swoim zadziornym uśmiechem.
Siadam z przodu i czekam aż on usiądzie za mną. Czuję jego dłonie, które mnie obejmują. Coś mówił o tym, że to cholernie przyjemne uczucie mieć świadomość, że za Tobą ktoś jest. Uśmiecham się szeroko i pomimo tego, że jestem w kasku i odwrócona do niego tyłem, mam dziwne przeczucie, że on to wyczuwa, bo obejmuję mnie jeszcze mocniej. Ruszam z miejsca. Dodaję gazu i pędzimy przez pustą prostą drogę. Jazda jednak we dwójkę na dłuższą metę jest męczące, dlatego mój motocykl został wysłany do Austrii, gdzie czeka na mnie w mieście zwanym Graz. Co prawda nie uśmiechało mi się oddać moją szkarłatną piękność w obce ręce, ale już wcześniej zrodził się taki pomysł, że do połowy drogi pojedziemy na jednym jednośladzie.
Minęliśmy jakąś miejscowość, nie wiem ile godzin już jesteśmy bez postoju. Zaczyna świtać. Jesteśmy coraz dalej domu i coraz bliżej celu. Przyspieszam. Tego poczucia wolności, tego wspomnienia, nikt mi nie zabierze. Wspaniałe uczucie...

Skok w dół i "spadam"

Pezet - Spadam

Raz pada deszcz, raz świeci słońce. To kolejny dzień bez słońca i nie zapowiada się na poprawę. Nie chodzi mi oczywiście o warunki atmosferyczne. Tylko o mój nastrój. A od tygodnia nie jest dobry. I chciałam go zmienić, już myślałam że mi to wyszło, lecz niestety nie mogłam znów normalnie zasnąć, znów czuję pustkę i cholerną samotność, której najbardziej się obawiałam.

R. obwinia mnie za to, że się nie staram w naszym związku, że mi nie zależy. Obwinia mnie o to, że się nie spotykamy, że nic mi się nie chcę. Zarzucił mi nawet to, że o nim nawet nie myślę, nie tęsknię, a jeśli już to robię, to nie robię niczego, żeby to zmienić. Ponad to, według niego, nie angażuję się w nasz związek.

Nie mam pojęcia czy to ma być jakaś kara za moją samolubność, czy też mściwość tego, kogo najbardziej mi teraz brakuję. Nie jestem już pewna, czy on czuję to samo co ja, bo kiedy ktoś z nas czuł się przygnębiony, wpływało to na drugą osobę. Teraz ta nić prawdopodobnie się przerwała. Gdzieś w środku mnie istnieje pewna nadzieja, że jednak tak nie jest.

Najbardziej zasmuciło mnie to, że nie zaprzeczałam ani nie próbowałam się bezmyślnie tłumaczyć. Nawet przyznałam mu rację. Czuję się winna i nadal będę się tak czuła, lecz on całą winę zwalił na mnie, bez odrobiny wahania, bez odrobiny zrozumienia, tak po prostu.  Nie miał żadnych zahamowań, wylewał na mnie swoje słowa, jakby oblewał mnie wrzątkiem. A chciałam się z nim zobaczyć i z nim porowmawiać w cztery oczy, nie chciałam niczego pisać, chciałam z nim porozmawiać normalnie i spojrzeć mu w oczy, przeprosić za swoje zachowanie i prosić go o to, aby we mnie nie wątpił. Ale teraz nawet nie jestem pewna czy chce się on ze mną zobaczyć, nie mam z nim kontaktu. Nie napiszę do niego pierwsza. Mam odrobinę swojej godności, która nie pozwala mi skamleć, jak zbity pies. Przyjmuję wszystko na swoje ramiona, lecz nie ukrywam w tym swojego żalu.

Jesteśmy ze sobą taki mały okres czasu, do licha, uczymy się na swoich błędach,  poprzez zdobywanie na własnej skórze doświadczenia, kształtujemy siebie nawzajem. Mamy różne charaktery, nie zawsze się rozumiemy, nie zawsze możemy na siebie liczyć, nie jesteśmy idealni, bo nikt nie jest, ale kurwa po to właśnie jesteśmy razem, żebyśmy mogli rozwiać masę wątpliwości i pozostawić to co liczy się dla nas najbardziej. W miłości się wybacza, nawet bez zbędnych słów.

Jestem osobą, która nie myśli. Nie miałam okazji przecież być w takim związku, jakim jestem teraz. Wiem, że nie zawsze robiłam dla niego wszystko co tylko w mojej mocy, wiem, że nie zabiegałam o niego codziennie, nie wymyślałam czegoś nowego, nie wysilałam się za bardzo. Wiem, że nie jestem w stosunku do niego fair. 

Ale wiem też, że kiedy opada bitewny pył następuję spokój. 

Teraz tej ciszy nienawidzę, i skręcam się na łożku, nie wiedząc co robić.

Nie ma Cię, gdy moje życie spada w dół i

Nie ma Cię, gdy wszystko łamie się na pól i

Nie ma Cię i nie wiem już gdzie jesteś, 

ale dobrze, że nie wiesz co umnie, bo pękło by Ci serce(...)

Tęsknota

Czuję smutek. Gdzieś tam wewnątrz mnie zbiera się wraz ze złością. Wszystkie negatywne uczucia, które tam jeszcze wpadają, zasłaniają mi szczęście. I już do końca nie jestem pewna, czy znajdzie się jakiś konkretny powód, dla którego miałabym się rozpłakać.

Położyłam się wcześniej spać, a nie mogłam wstać rano z łóżka. Wróciłam do domu i poszłam spać, bo czułam się naprawdę śpiąca. Nie zjadłam nawet obiadu, tak po prostu, położyłam się i zasnęłam. A przecież nie należę do osób, które drzemają popołudniu. Nie wiem co się dzieję. Nie wiem czemu mam zły humor i brak apetytu od dwóch dni. 

Tęsknię za R.

A może to właśnie przez to mam spieprzony humor...? 

Być może nie zobaczymy się w tym tygodniu. Mam wielką nadzieję, że jednak się tak nie stanie. Chcę z nim spędzić czas, chcę się do niego przytulić i porozmawiać. Mogłabym go słuchać godzinami. Moje łóżko wydaje się takie niewygodne i zimne od kiedy nie mogę mieć go obok siebie. 

Tęsknię za jego głosem, uśmiechem, dotykiem...