Cóż... To nie brzmi zbyt optymistycznie, ale jest mi smutno. Może to przez pogodę, może przez stres, a może przez to, że chciałabym zobaczyć się z R. i spędzić z nim cały dzień. Chciałabym móc wyrzucić z siebie cały ten stres, pozbyć się myśli, że może mi się nie udać, pozbyć się złego nastawienia, być pozytywnie nastawiona na swój sukces. Kurcze, tęsknie za chwilami spędzonymi z nim. A wydawać by się mogło, że to tylko kilka dni, że przecież tak się już zdarzało. Ale ja nie potrafię wyzbyć się myśli, że ten tydzień ciągnie się w nieskończoność i straszy piątkiem, w którym muszę zdać matematykę inaczej pies pogrzebany. I tak trwam w swoim własnym obłędzie, bo nie wiem jak to nazwać bardziej prawidłowo. Jedyna myśl, która mnie pociesza to to, że w piątki się widuję z moim księciem z Piernika i tym akcentem skończę, bo to staję się coraz bardziej dołujące.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz