Bitewny pył

Odkąd skończyłam szesnaście lat marzyłam o tym, aby ułożyć sobie życie w magiczny sposób. Być szczęśliwą dziewczyną wspaniałego chłopaka. Być narzeczoną cudownego mężczyzny. Być wzorową żoną wspierającego męża. Być kochającą matką uroczych dzieciaków. Być wspaniałą babcią dla swoich wnuków. 

Zawsze chciałam ułożyć swoje życie w magiczny sposób. 

Mieć poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Mieć poczucie bycia potrzebną. Być doceniana i szanowana. Z całych sił starając się być dobrym człowiekiem, by podczas ostatnich swoich chwil uśmiechnąć się szeroko, wiedząc że nie zostanę zapomniana. 

Pragnę ułożyć swoje życie w magiczny sposób. 

Nie potrzebuje wielkich osiągnięć, choć i one pozwalają nam na dowartościowanie siebie. Wystarczy mi dobrze płatna praca, która będzie dla mnie przyjemnością a nie wieczną udręką. Chciałabym też w końcu wydać swoją książkę. Byłoby miło patrzeć na swoją książkę leżącą na półkach w księgarniach.

Ułożę swoje życie w magiczny sposób, wierząc że szczęście jakie na mnie czeka jest bliżej niż sądziłam. Wiedząc czego pragnę i stawiając na swoim. Nie pozwalając aby ktokolwiek zadecydował za mnie, którą drogą mam podążać.
Takie o... postanowienie noworoczne.
Dość ciężko jest się odnaleźć pośród zgliszczy czegoś, co nazwaliśmy związkiem. Ale kiedy opadnie bitewny pył i cała złość zostanie wylana, pozostają tylko dwie możliwe opcje.
Bycie dalej razem albo zerwanie.
Ja mam nadzieję, że podjęłam dobrą decyzję. I moje plany na przyszłość zostaną zrealizowane.
Z nim.

Miłości dojrzewanie

Miłość zaczyna się wtedy, kiedy oprócz tych wszystkich cudownych, przepięknych rzeczy nagle patrzymy na kogoś i widzimy: tutaj nędza, tam nędza, tam jakaś słabość, tutaj jakiś egoizm, tu coś totalnie nie gra, tam w ogóle jest coś, z czym nie wiem jak żyć. I w momencie kiedy w nas powstaje taka decyzja, że kocham tę osobę z tymi słabościami i będę z tymi jej słabościami szedł przez życie, i będę jej próbował w tych słabościach pomóc, dopiero tutaj zaczyna się miłość.

Trzej Królowie Szosy

Niech się zastanowie...

Spędziłam bardzo miło czas w ten pierwszy dzień świąt. Choć muszę przyznać, że tak się nie zapowiadało. Co tu dużo gadać. Byłam zła na S. ponieważ nie docierało do niego to, iż swoim zachowaniem doprowadza mnie do wnerwu, wręcz do kurwicy. Oczywiście skończyło się na tym, że po raz kolejny stwierdziłam fakt, który jest dość zadręczający, a mianowicie nie umiemy ze sobą rozmawiać o tym co siedzi nam na sercu, bo od razu gotujemy się od środka z nerwów i odwracamy się do siebie plecami. Czego nie powinniśmy robić. 

Jak to zmienić? 

Przyznać rację drugiej osobie i nie mówić już to co tą pierwszą pożera od wewnątrz? 

Nie wracać do tematu?

Dać sobie spokój, że kiedykolwiek się dogadamy?

Doprawdy nurtująca myśl. 

W każdym razie przyjechali do mnie F. i Ł.

którzy zabrali mnie wraz z S. (Po drodze zgarneliśmy jeszcze O. która miała szczęście w rozdanych kartach i przegrałam z nią o 155 punktów...) do nich i rozładowało to napięcie, jakie wywołał u mnie wcześniej wspominiany wkurw.

Pośmialiśmy się, pograliśmy w kierki, ogólnie rzecz biorąc będę miło wspominać ten dzień. A zwłaszcza tą piosenkę, co facet siedzi z gitarą na krześle i puszczony jest na niego projektor. Nie wiem czemu, ale wtedy, kiedy ta trójka mnie odwoziła do domu (bo O. wróciła wcześniej do domu), poczułam się szczęśliwa. Może to sprawka tych głupoli, co tworzą zgrane trio i zawsze w ich towarzystwie czuję się swobodnie i, jeśli mogę to tak ująć, zaakceptowana. A może to pod wpływem chwili, kiedy z głośników szła głośno muzyka, a my pedziliśmy do mojej wioski, mijając rozświetlone lampkami świątecznymi domy i o niczym nie myślałam tylko kiwałam, jak debil głową, do taktu piosenki.

Lubię takie chwile, bo mam wrażenie, że one są przeznaczone tylko dla mnie. I czerpię z nich największą motywację do życia.
Zrobimy z S. listę wszystkich rzeczy co denerwują nas w sobie nawzajem, robiąc rachunek sumienia przed Nowym Rokiem. Myślę, że w taki sposób dotrzemy do siebie. Tylko jednym warunkiem będzie to, że nie będziemy mieli do siebie pretensji i chować urazy. Po prostu - czytam dla przykładu jego wadę, a on nie broni się przed tym tylko cierpliwie słucha, a komentarz zostawia dla siebie, oczywiście potem nie chowa urazy tylko przyjmuje to na klatę.
Po tym zrobimy zsumowanie, czy zgadzamy się z tym do drugi mówi i ustalamy pewien kompromis. Ty postarasz się nie być taki i taki, a ja taka i taka.
Zobaczymy dokąd nas to doprowadzi...
Wesołych. 

BEKSA!

Artur Rojek - Beksa

Całą sobą, szarpana od wewnątrz.
Ze łzami w oczach, nucąc refren.
Ta piosenka sprawi, że ogłuchnę.
Wszystko to co czuję zawarte we wspaniałym kawałku.

Już, już, już nie wytrzymuję tempa, wszystko kurwa skręca! 

"Where did your love go?"

Każda minuta z nim jest warta każdą złotówkę - zastanawiam się czy przez takie wyznanie nie zostanę bankrutem. 

Zaczyna budzić się we mnie filozoficzne, dogłębne przemyślenia i przyznam szczerze, że stałam się przez to bardziej wrażliwa i ponura. 

Choć zawsze starałam się patrzeć na świat na swój własny sposób, teraz zaczynam się obawiać, że to doprowadzi mnie do samotności. Nie oznacza to, że przestanę być sobą. Wprost przeciwnie. Ale ktoby chciał być sobą, nie mogąc być w towarzystwie ukochanej osoby?

Cóż... 

Pewna jestem, że udawanie kogoś innego jest beznadziejne. 

Myślę o świętach. Cieszę się, cholernie się cieszę, kiedy pomyślę sobie, że S. Bedzie przy moim boku podczas Wigilii. Zawsze tego chciałam i czuje ekscytację, kiedy tylko o tym pomyślę. 

Gdzie poszła moja miłość?  - Jest ze mną. W mojej wizji przyszłości wraz z nim.