Trzej Królowie Szosy

Niech się zastanowie...

Spędziłam bardzo miło czas w ten pierwszy dzień świąt. Choć muszę przyznać, że tak się nie zapowiadało. Co tu dużo gadać. Byłam zła na S. ponieważ nie docierało do niego to, iż swoim zachowaniem doprowadza mnie do wnerwu, wręcz do kurwicy. Oczywiście skończyło się na tym, że po raz kolejny stwierdziłam fakt, który jest dość zadręczający, a mianowicie nie umiemy ze sobą rozmawiać o tym co siedzi nam na sercu, bo od razu gotujemy się od środka z nerwów i odwracamy się do siebie plecami. Czego nie powinniśmy robić. 

Jak to zmienić? 

Przyznać rację drugiej osobie i nie mówić już to co tą pierwszą pożera od wewnątrz? 

Nie wracać do tematu?

Dać sobie spokój, że kiedykolwiek się dogadamy?

Doprawdy nurtująca myśl. 

W każdym razie przyjechali do mnie F. i Ł.

którzy zabrali mnie wraz z S. (Po drodze zgarneliśmy jeszcze O. która miała szczęście w rozdanych kartach i przegrałam z nią o 155 punktów...) do nich i rozładowało to napięcie, jakie wywołał u mnie wcześniej wspominiany wkurw.

Pośmialiśmy się, pograliśmy w kierki, ogólnie rzecz biorąc będę miło wspominać ten dzień. A zwłaszcza tą piosenkę, co facet siedzi z gitarą na krześle i puszczony jest na niego projektor. Nie wiem czemu, ale wtedy, kiedy ta trójka mnie odwoziła do domu (bo O. wróciła wcześniej do domu), poczułam się szczęśliwa. Może to sprawka tych głupoli, co tworzą zgrane trio i zawsze w ich towarzystwie czuję się swobodnie i, jeśli mogę to tak ująć, zaakceptowana. A może to pod wpływem chwili, kiedy z głośników szła głośno muzyka, a my pedziliśmy do mojej wioski, mijając rozświetlone lampkami świątecznymi domy i o niczym nie myślałam tylko kiwałam, jak debil głową, do taktu piosenki.

Lubię takie chwile, bo mam wrażenie, że one są przeznaczone tylko dla mnie. I czerpię z nich największą motywację do życia.
Zrobimy z S. listę wszystkich rzeczy co denerwują nas w sobie nawzajem, robiąc rachunek sumienia przed Nowym Rokiem. Myślę, że w taki sposób dotrzemy do siebie. Tylko jednym warunkiem będzie to, że nie będziemy mieli do siebie pretensji i chować urazy. Po prostu - czytam dla przykładu jego wadę, a on nie broni się przed tym tylko cierpliwie słucha, a komentarz zostawia dla siebie, oczywiście potem nie chowa urazy tylko przyjmuje to na klatę.
Po tym zrobimy zsumowanie, czy zgadzamy się z tym do drugi mówi i ustalamy pewien kompromis. Ty postarasz się nie być taki i taki, a ja taka i taka.
Zobaczymy dokąd nas to doprowadzi...
Wesołych.