Jak korzenie

Powiedziałam sobie, że dosyć już kolorowych wpisów o mojej wspaniałej miłości i o moim pierdolonym nektarze szczęścia. Teraz napiszę coś z sensem, wprawiającym ludzi w refleksję czy też o moim punkcie patrzenia na ten popierdolony świat, kiedy to różne informację zalewające mój umysł uświadamiają mnie w jakich czasach przyszło mi żyć. Gdzie kłamstwa napędzają jeszcze większe kłamstwa. Społeczność, niczym głupie owce, idą za ludźmi, którzy nimi manipulują poprzez media. Gdzie rząd, jak pasożyty karmią się nami, traktując nas jak maszynkę do robienia hajsu, pożerając nasze zdrowie i chęci do życia. 

Chciałam napisać o swoich wyobrażeniach, w których widzę siebie zdala od tego pokurwionego cyrku polityków, rządów, państw, religii. Gdzieś zdala od cywilizacji, zostawiając wszystko za sobą albo też o tym, że czasem się poddaję i myślę o tym, czy najlepszym rozwiązaniem nie będzie to, by się tym w ogóle nie interesować i pozwalać tym z góry okradać się nieświadomie z godności. Głowa mała, jak się przyjrzeć temu z bliska. Przez to można naprawdę dostać depresji.

Miałam o tym wszystkim napisać...

ALE...

Nie potrafię NIE pisać o NIM. 

Zakorzenił się w moim umyśle i sercu tak głęboko, że teraz wszystko inne, dopóki mam jego obok, przestaje mieć znaczenie. I dlatego nie będzie refleksji, melancholii, krytyki i innych pierdół. Nie. Będzie o miłości.

Bo kiedy mam chwilę dla siebie, analizuję to co było i to, co może nastąpić. I uświadamiam sobie to, że to coś wspaniałego myśleć o naszej wspólnej przyszłości, czując to całą sobą - rozsądkiem i sercem. I nie mogę, po prostu nie mogę przestać! To zaczyna być częścią mnie i tego już nigdy się nie pozbędę, bo nawet nie chcę.

Ciaran Lavery - Shame

Krótka notka o krótkim wnerwie

Powiadają, że po burzy zawsze przychodzi spokój i Słońce. Tak stało się dzisiaj. 

Mimo, że zasypiałam z uśmiechem na twarzy, wstając dzisiaj nie miałam zbyt dobrego humoru. Śmieszne, że można pokłucić się z siostrą o głupie mleko. Jakoby żałowałabym jej mleka. Być może myślałam co innego, a powiedziałam to tak, jakbym wypomniała jej to. Nie chciałam, by tak to brzmiało i przez to dzień nie zaczął się zbyt dobrze.

Potem powiedziałam rodzicom, że nie idę z nimi do sklepu. Zawsze nie odmawiałam, ale dzisiaj nie miałam najmniejszej ochoty na to, zwłaszcza jeśli Krwawa Merry nie daje mi dzisiaj wytchnienia. No i oczywiście skończyło się na lekkiej sprzeczce. I po moim płaczu i rzuceniem do wszystkich, że zawsze jestem ta najgorsza, uspokoiłam się w samotności. Zaraz potem zadzwoniła siostra, gdyż wychodziła z domu i mówiła, żebym nie płakała i żebym się uspokoiła. 

Wszystko rozeszło się po kościach. 

Wszyszło Słońce.

Czasami mam takie krótkie wybuchy. I nie potrafię ich kontrolować...

Tyle. Nie będę się tutaj rozklejać. Nie mam na to czasu, bo mam jeszcze wiele rzeczy do zrobienia.

Odrobina fantazji - sobota rano

    Jest ósma.

Promienie Słońca bezczelnie zaglądają do sypialni przez ciemnofioletowe zasłony. Leniwie otwieram oczy i ze zaspanym wzrokiem spoglądam w lewo. 

Dopiero ósma – oznajmia zegarek przy łóżku. Ósma w sobotę rano. Uśmiecham się leniwie, przeciągając nogi i ręce. 

Odwracam się na prawy bok. Wita mnie jego spojrzenie.

– Dzień dobry, kochanie. – Mówi. Widzę, że też dopiero się obudził. Odwzajemniam jego ciepły uśmiech i kładę dłoń na jego policzku.

– Dzień dobry, kochanie. – Odpowiadam i całuję go w czoło, by za chwilę wtulić się w niego i leżeć tak jeszcze przez pół godziny. Niekoniecznie w bezruchu...

Ach, te leniwe poranki. 

Jak ja je uwielbiam...

    Wstaję z łóżka, zakładając szlafrok. Idę do kuchni, nastawiam wodę do czajnika. Sprawdzam godzinę. Niby szczęśliwi czasu nie liczą, ale tylko ci co żyją w luksusach i niczym się nie muszą przejmować nie potrzebują zegarków. 

Prawie dziesiąta. W łóżku jednak się przeciągnęło z pół godziny do półtorej, a nawet i dłużej. Prycham rozbawiona i idę pod poranny sobotni prysznic. 

    Ciepła woda otula moje ciało. 

Ach, te bezstresowe prysznice. 

Nie musisz lecieć pod prysznic, by za siedem minut z niego wybiec, by nie spóźnić się do pracy.

I tak mija kolejne pół godziny, nim wychodzę z łazienki, opatulona w ręcznik, choć mówiliśmy, że będziemy oszczędzać wodę, po tym kiedy na rachunku przyszło o sześćdziesiąt złotych więcej niż przypuszczaliśmy. (Nie nasza wina, że lubimy wspólne prysznice...)

    W kuchni zastaję go przed blatem kuchennym, jak kroi warzywa na sałatkę. W tle leci jego muzyka.

Mój wspaniały – myślę, ale za chwilę odkrywam prawdziwą zbrodnię. Nie zrobił mi kawy. Krzyżuję ręcę na piersiach, udając oburzenie.

– A cóż to za niespodzianka...? – Mówię, a ten odwraca się z nożem w ręce i z łobuzerskim uśmiechem odpowiada:

– Mówisz o tym? – Wskazuje na nóź. – Wczoraj ty robiłaś śniadanie, więc ja dzisiaj zrobię.

– Wiesz, że nie o to mi chodzi... – Mruknęłam, poprawiając turban z ręcznika na głowie. 

– Aaa...! – Udał, że dopiero teraz zrozumiał. – Chodzi ci o kawę?

Pokiwałam powoli głową.

– Cóż... – Odłożył nóż i podszedł do mnie powolnym krokiem, by za chwilę mnie objąć w pasie. – Kawa się skończyła, bo ostatnio nie dopisaliśmy jej do listy zakupów, kochanie. 

– Och... – Westchnęłam, opierając się o jego ramię. – I co teraz ja pocznę...?

– Zjemy śniadanie i wybierzemy się na miasto. Pójdziemy na twoją ulubioną kawę, a potem na zakupy, co ty na to? 

Jak ja go kocham!

– Pogodzę się z taką ewentualnością. – Odpowiadam z szerokim uśmiechem, a potem namiętnie go całuję. 

Ach, te sobotnie śniadania...

Jak mogłabym?

Kiedy moje zdrowie ulega pogorszeniu, pogarsza się także stan psychiczny.  Tak jakby jakieś diabełki siedziały mi na ramieniu i szeptały: życie jest do kitu, nie masz celu w życiu, nic nie osiągniesz. 

Niby nie chcę ich słuchać i pogarszać tylko swoje samopoczucie, ale z drugiej strony, kiedy zaczynam wsłuchiwać się w swoje wewnętrzne narzekanie na to, jaka to ja nie jestem szczęśliwa, zaczynam dostrzegać prawdę. 

Po pierwsze wcale nie jestem nieszczęśliwa. Tylko zniecierpliwiona.

A po drugie mam swoje cele, ale nie mogę osiągnąć ich od razu. (Śmieszne, że muszę się sama przed sobą tłumaczyć, dlaczego mam jeden z tych gorszych dni...) 

Oglądałam właśnie swój ulubiony serial i przyznać muszę, że nigdy tak bardzo nie byłam umocniona w swoich planach. Wszystko za sprawą tego, iż w głowie pojawiały mi się obrazy mnie i E. jedzących razem śniadania. Codziennie. I to sprawia, że te diabełki zaczynają się gubić, a w końcu przestają mówić. 

Poza tym jak mogłabym być nieszczęśliwa z takim mężczyzną, jak E, który nie idzie do pracy, by tylko zostać ze mną i się mną zaopiekować?! Musiałabym być idiotką, żeby tego nie dostrzec...

Mam wiele szczęścia. Dzięki niemu. I to właśnie była jedna w wielu rzeczy, dzięki których wiem, że go kocham.

Suszona śliwka

Nie rozumiem. Nie rozumiem skąd u mnie ta... pustka. Ta beznadziejność, która gdzieś tam krąży nad moją głową. Żołądek mi się ściska i kurczy, jak suszona śliwka.  I nie potrafię powstrzymać łez. Czy naprawdę aż tak muszę wszystko komplikować i utrudniać sobie i jemu życie? Bez sensu. 

Znów czuję to poczucie winy. Wcześniej było to spowodowane tym, że zaczęłam być zła i wyrzywać się na E. a teraz poczucie winy rośnie do poziomu expert przez to, że nie potrafię tego opanować i czuję się beznadziejnie. Jakieś... 0,5% samopoczucia. 

Wciągnęłam go do mojego świata, z szelmowskim uśmiechem na ustach. Do tego popieprzonego świata, jakby miał mało swoich problemów. Jakby nie miał nic innego do roboty, niż naprawianie mnie, bo wiecznie trzeba coś we mnia naprawiać. I nawet nie próbowałam tego analizować, tylko po prostu wrzuciłam go do tego wiru, kotłujących się moich wad. Na pewno się o to nie prosił. Na pewno nie chciał być z zakompleksioną, melancholijną, beznadziejną, zepsutą dziewczyną. 

A jednak został. 

I swoją dobrocią i zrozumieniem znów zwala mnie z nóg i zabiera powietrze z płuc, choć sam nazwał mnie egoistką i właściwie to miał z tym w sumie rację. To nie tak, że chciałam, by traktował mnie jako najważniejsza z piramidy potrzeb. Ale myślałam o swoich planach, a nie o jego samopoczuciu. Wkurzona byłam nie na niego, lecz na to, że znów mi coś nie wyszło, nie licząc się z nim, a przecież nasz związek to ON i JA.

Kolejny powód do płaczu - chcę dla niego jak najlepiej. 

Zrobię wszystko, by był ze mną szczęśliwy. By mnie kochał i potrzebował. By się nie martwił niczym. Chcę zabierać jego zmartwienia i ból. Przywracać mu uśmiech na usta. Chwytać rękę w autobusie. Chcę być z nim i dla niego. Dlaczego zatem robię z siebie taką sukę, która wybucha, jak bomba, nawet jeśli to jest bezpodstawne i bezsensowne...?

Miał tutaj być. 

A przeze mnie go nie będzie. 

 Za bardzo przyzwyczaiłam się do jego obecności. Bo zawsze był obok. A teraz popadam w jakiś pierdolony obłęd. Niby rozum podpowiada mi, że tak będzie najlepiej. Ogarnę myśli na spokojnie (co i tak zakończy się całonocnym płaczem...), zasługujemy na chwilę przerwy. Lecz serce pragnie go z całej siły przytulić. Przeprosić raz jeszcze, pocałować. Serce nie chcę być tej nocy same. Serce zaczyna się kurczyć jak żołądek, prosząc o ratunek przed samotnością tej nocy. 

Ostatni raz błagał tak o ratunek jakieś... 6 miesięcy temu...

Znowu usycham...