Kiedy moje zdrowie ulega pogorszeniu, pogarsza się także stan psychiczny. Tak jakby jakieś diabełki siedziały mi na ramieniu i szeptały: życie jest do kitu, nie masz celu w życiu, nic nie osiągniesz.
Niby nie chcę ich słuchać i pogarszać tylko swoje samopoczucie, ale z drugiej strony, kiedy zaczynam wsłuchiwać się w swoje wewnętrzne narzekanie na to, jaka to ja nie jestem szczęśliwa, zaczynam dostrzegać prawdę.
Po pierwsze wcale nie jestem nieszczęśliwa. Tylko zniecierpliwiona.
A po drugie mam swoje cele, ale nie mogę osiągnąć ich od razu. (Śmieszne, że muszę się sama przed sobą tłumaczyć, dlaczego mam jeden z tych gorszych dni...)
Oglądałam właśnie swój ulubiony serial i przyznać muszę, że nigdy tak bardzo nie byłam umocniona w swoich planach. Wszystko za sprawą tego, iż w głowie pojawiały mi się obrazy mnie i E. jedzących razem śniadania. Codziennie. I to sprawia, że te diabełki zaczynają się gubić, a w końcu przestają mówić.
Poza tym jak mogłabym być nieszczęśliwa z takim mężczyzną, jak E, który nie idzie do pracy, by tylko zostać ze mną i się mną zaopiekować?! Musiałabym być idiotką, żeby tego nie dostrzec...
Mam wiele szczęścia. Dzięki niemu. I to właśnie była jedna w wielu rzeczy, dzięki których wiem, że go kocham.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz