Jakby to powiedzieć...
Zawsze moim najgorszym lękiem była samotność. Dlatego, kiedy zostaję sama, tracę sens.
To cholernie wkurzające!
Poczułam radość, jaką sprawia mi bliskość E. Kiedy wstajemy razem. Kiedy razem pracujemy. Kiedy wracamy razem, jemy, myjemy zęby... razem. I kiedy zasypiamy obok siebie...
Poznałam to uczucie, kiedy jest obok mnie... To szczęście, że mogę go zobaczyć, objąć... I teraz kocham to uczucie i nienawidzę jednocześnie. To sprawia, że nie wyobrażam sobie innego rozwiązania, niż zamieszkanie razem, o czym on sam wspomniał. Myślę także, że to o wiele za wcześnie, by mówić o takich rzeczach, ale ja naprawdę popadam w obłęd, kiedy musimy się pożegnać i każdy wraca do swojego domu, do osobnych obowiązków, osobnych pokoi. Czuję się tak, jakbym musiała obudzić się ze wspaniałego snu i wrócić do rzeczywistości. Jakbym z nim tworzyła inny wymiar, do którego się udajemy. A kiedy z niego wracam, otacza mnie szara melancholia codziennego świata.
Może za bardzo przywiązuję się do ludzi...? A do E. jestem wręcz zaplątana jak słuchawki, które wyciąga się z kieszeni.
Oczywiście nadal się boje samotności.
Tego, że to szczęście zostanie mi odebrane...
Człowiek najbardziej obawia się tego, że straci to, na czym mu najbardziej zależy.
Koniec końców znów zasypiam sama.
Byle by tylko nie dostać depresji...
