Odkąd skończyłam szesnaście lat marzyłam o tym, aby ułożyć sobie życie w magiczny sposób. Być szczęśliwą dziewczyną wspaniałego chłopaka. Być narzeczoną cudownego mężczyzny. Być wzorową żoną wspierającego męża. Być kochającą matką uroczych dzieciaków. Być wspaniałą babcią dla swoich wnuków.
Zawsze chciałam ułożyć swoje życie w magiczny sposób.
Mieć poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Mieć poczucie bycia potrzebną. Być doceniana i szanowana. Z całych sił starając się być dobrym człowiekiem, by podczas ostatnich swoich chwil uśmiechnąć się szeroko, wiedząc że nie zostanę zapomniana.
Pragnę ułożyć swoje życie w magiczny sposób.
Nie potrzebuje wielkich osiągnięć, choć i one pozwalają nam na dowartościowanie siebie. Wystarczy mi dobrze płatna praca, która będzie dla mnie przyjemnością a nie wieczną udręką. Chciałabym też w końcu wydać swoją książkę. Byłoby miło patrzeć na swoją książkę leżącą na półkach w księgarniach.
Ułożę swoje życie w magiczny sposób, wierząc że szczęście jakie na mnie czeka jest bliżej niż sądziłam. Wiedząc czego pragnę i stawiając na swoim. Nie pozwalając aby ktokolwiek zadecydował za mnie, którą drogą mam podążać.
Takie o... postanowienie noworoczne.
Dość ciężko jest się odnaleźć pośród zgliszczy czegoś, co nazwaliśmy związkiem. Ale kiedy opadnie bitewny pył i cała złość zostanie wylana, pozostają tylko dwie możliwe opcje.
Bycie dalej razem albo zerwanie.
Ja mam nadzieję, że podjęłam dobrą decyzję. I moje plany na przyszłość zostaną zrealizowane.
Z nim.
Miłość zaczyna się wtedy, kiedy oprócz tych wszystkich cudownych, przepięknych rzeczy nagle patrzymy na kogoś i widzimy: tutaj nędza, tam nędza, tam jakaś słabość, tutaj jakiś egoizm, tu coś totalnie nie gra, tam w ogóle jest coś, z czym nie wiem jak żyć. I w momencie kiedy w nas powstaje taka decyzja, że kocham tę osobę z tymi słabościami i będę z tymi jej słabościami szedł przez życie, i będę jej próbował w tych słabościach pomóc, dopiero tutaj zaczyna się miłość.
Spędziłam bardzo miło czas w ten pierwszy dzień świąt. Choć muszę przyznać, że tak się nie zapowiadało. Co tu dużo gadać. Byłam zła na S. ponieważ nie docierało do niego to, iż swoim zachowaniem doprowadza mnie do wnerwu, wręcz do kurwicy. Oczywiście skończyło się na tym, że po raz kolejny stwierdziłam fakt, który jest dość zadręczający, a mianowicie nie umiemy ze sobą rozmawiać o tym co siedzi nam na sercu, bo od razu gotujemy się od środka z nerwów i odwracamy się do siebie plecami. Czego nie powinniśmy robić.
Jak to zmienić?
Przyznać rację drugiej osobie i nie mówić już to co tą pierwszą pożera od wewnątrz?
Nie wracać do tematu?
Dać sobie spokój, że kiedykolwiek się dogadamy?
Doprawdy nurtująca myśl.
W każdym razie przyjechali do mnie F. i Ł.
którzy zabrali mnie wraz z S. (Po drodze zgarneliśmy jeszcze O. która miała szczęście w rozdanych kartach i przegrałam z nią o 155 punktów...) do nich i rozładowało to napięcie, jakie wywołał u mnie wcześniej wspominiany wkurw.
Pośmialiśmy się, pograliśmy w kierki, ogólnie rzecz biorąc będę miło wspominać ten dzień. A zwłaszcza tą piosenkę, co facet siedzi z gitarą na krześle i puszczony jest na niego projektor. Nie wiem czemu, ale wtedy, kiedy ta trójka mnie odwoziła do domu (bo O. wróciła wcześniej do domu), poczułam się szczęśliwa. Może to sprawka tych głupoli, co tworzą zgrane trio i zawsze w ich towarzystwie czuję się swobodnie i, jeśli mogę to tak ująć, zaakceptowana. A może to pod wpływem chwili, kiedy z głośników szła głośno muzyka, a my pedziliśmy do mojej wioski, mijając rozświetlone lampkami świątecznymi domy i o niczym nie myślałam tylko kiwałam, jak debil głową, do taktu piosenki.
Lubię takie chwile, bo mam wrażenie, że one są przeznaczone tylko dla mnie. I czerpię z nich największą motywację do życia.
Zrobimy z S. listę wszystkich rzeczy co denerwują nas w sobie nawzajem, robiąc rachunek sumienia przed Nowym Rokiem. Myślę, że w taki sposób dotrzemy do siebie. Tylko jednym warunkiem będzie to, że nie będziemy mieli do siebie pretensji i chować urazy. Po prostu - czytam dla przykładu jego wadę, a on nie broni się przed tym tylko cierpliwie słucha, a komentarz zostawia dla siebie, oczywiście potem nie chowa urazy tylko przyjmuje to na klatę.
Po tym zrobimy zsumowanie, czy zgadzamy się z tym do drugi mówi i ustalamy pewien kompromis. Ty postarasz się nie być taki i taki, a ja taka i taka.
Zobaczymy dokąd nas to doprowadzi...
Wesołych.
Każda minuta z nim jest warta każdą złotówkę - zastanawiam się czy przez takie wyznanie nie zostanę bankrutem.
Zaczyna budzić się we mnie filozoficzne, dogłębne przemyślenia i przyznam szczerze, że stałam się przez to bardziej wrażliwa i ponura.
Choć zawsze starałam się patrzeć na świat na swój własny sposób, teraz zaczynam się obawiać, że to doprowadzi mnie do samotności. Nie oznacza to, że przestanę być sobą. Wprost przeciwnie. Ale ktoby chciał być sobą, nie mogąc być w towarzystwie ukochanej osoby?
Cóż...
Pewna jestem, że udawanie kogoś innego jest beznadziejne.
Myślę o świętach. Cieszę się, cholernie się cieszę, kiedy pomyślę sobie, że S. Bedzie przy moim boku podczas Wigilii. Zawsze tego chciałam i czuje ekscytację, kiedy tylko o tym pomyślę.
Gdzie poszła moja miłość? - Jest ze mną. W mojej wizji przyszłości wraz z nim.
Jak to by zacząć? Cóż... Ciężko powiedzieć. Myślałam nad tym od samego rana. Ponura aura nie pokrzepia. Staje się coraz bardziej przytłaczająca.
Gdzie się podziała moja optymistyczna ramka rzeczywistego świata? Ulotniła się wraz z Joy of Live. Dziewczyny w moim wieku myślą nad przyszłością, nad karierą, nauką albo i nawet nad szaleństwem codzienności, a ja... agh! Znów się użalam nad sobą. Tylko że prawda jest taka, iż mamy w rodzinie problemy finansowe. Przez to, wszystko co mnie cieszyło teraz nie ma wartości, ponieważ jest zbyt wiele rzeczy, które potrzebujemy, a ciężko będzie znaleźć na to pieniądze. Dobija mnie myśl o tym, że nie mogę znaleźć pracy, którą chcę znaleźć, a nie przymusowe stanie na kasie.
Dobija mnie fakt, że chciałabym spędzić czas z S. ale nic nie sprawia mi teraz satysfakcji, bo nie mogę nawet za siebie zapłacić. Oczywiście kocham spędzać z nim czas, ale teraz jestem bardziej rozdrażniona wszystkim i najlepszym rozwiązaniem jest sprzątanie i pieczenie ciasta.
Miłość jest w trosce o drugiego człowieka, kiedy martwisz się czy bezpiecznie wrócił do domu.
Miłość jest w zaufaniu, kiedy powierzasz drugiej połowie swoje demony. Kiedy ufasz w jego wierność, bo miłość jest także w wierności.
Miłość jest w radości spedzaniu ze sobą wspólnych chwil. Kiedy czyjaś bliskość dodaje nam sił. Bez której nie widzimy swojego życia.
Miłość jest ukryta w słowach, takich jak ubierz się dziś cieplej, zapnij pasy, jak się dziś czujesz. Miłość jest ukryta w zainteresowaniu się ukochaną osobą.
Miłość jest w najdrobniejszych rzeczach, podczas kiedy ta mała rzecz dla kogoś jest bardzo cenna.
Miłość jest w prostych gestach, w uśmiechu, we łzach.
W prawdzie, we wspólnej widzianej przyszłości, w wybaczeniu, ale także i w rozczarowaniu i cierpliwości.
Bo miłość, to nie pluszowy miś, ani kwiaty, to też nie diabeł rogaty, ani miłość kiedy jedno płacze a drugie po nim skacze. Miłość to żaden film w żadnym kinie, ani różę, ani całusy małe, duże, ale miłość kiedy jedno spada w dół, drugie ciągnie je ku górze.
Dlatego nie śpię i się żale.
Bo podobno mi nie zależy. Który to ja raz słyszę...?
Bo nie pytam wcale jak się czuje. Bo nie piszę dla niego zadań, siedząc przy nich połowę dnia. Bo nie pomagam mu przy ważnych sprawach. Bo w ogóle nie jestem wdzięczna za nic co dla mnie robi. Bo nie staram się go wspierać, wiecznie coś od niego chcę i nie daję nic od siebie. Nie spotykam się jak tylko mogę, nie odwzajemniam pocałunków, nie mówię mu że go kocham. Nie wyraziłam chęci na to, żeby się kochać.
Wczorajszy dzień... mmm... wczorajszy dzień był dniem pod znakiem szczęścia i miłości. Były romantyczne aspekty i te mniej romantyczne, a najlepsza z tego wszystkiego była kawa!
Oczywiście to taki mały żart. Najwspanialsze było to, że wszystkie moje troski zniknęły. Nie przejmowałam się niczym, choć jesienny powiew mrozu był okrutnie przebiegły i kiedy wróciłam do domu, poczułam to w kościach. Najwspanialsze były te pocałunki i jego wzrok... jego uśmiech. Aj!
Lubię dostawać prezenty od mojego lubego, ale nie lubię tego uczucia kiedy on mnie tak rozpieszcza, a ja nie mam nic co mogłabym mu dać. Wczoraj właśnie miałam okazję dać mu coś od serca i myślę, że nie kłamał mówiąc, że moje ciastka były dobre. Nie oczekiwałam niczego w zamian, a on obsypał mnie prezentami, choć wcale nie musiał Cóż za szczęście V.! Cóż za szczęście!
Anyway, tęsknię za nim od chwili kiedy podarowałam mu ostatni z licznych pożegnalnych pocałunków i zastanawiam się czy to uczucie doprowadza mnie na skraj rozpaczy, ale jak mawia cytat z Gwiazd Naszych Wina - ból domaga się tego by go poczuć, o ile to tak właśnie szło.
Muszę napisać do Sz. Co do niego czuje, wiec się żegnam.
Postanowiłam podzielić się swoimi wypocinami, które nazwałam Załóżmy, że... kilka miesięcy temu. Znalazłam je właściwie przez przypadek i ku mojemu oczywiście (nie) zdziwieniu, opowiadanie to nie posiada rozwinięcia, ani zakończenia. Może pewnego dnia je dokończę...
TEKST, KTÓRY WIDZISZ PONIŻEJ JEST WŁASNOŚCIĄ AUTORKI BLOGA. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE. KOPIOWANIE I POWIELANIE BEZ ZGODY AUTORKI JEST ZABRONIONE!
Gdybym nie była na tyle leniwa znalazłabym na to paragraf w kodeksie, ale cóż...
Załóżmy, że...
Zazwyczaj nie zaczyna się znajomości
z kimś, kto od wstępu zaczyna prosić cię o przysługę, mówiąc jeszcze, że możesz
na tym zarobić. Przecież brzmi to idiotycznie. Od razu można by było do takiego
osobnika krzyknąć: puknij się w łeb. Dlatego też Grzesiek i Bartek postanowili wymyślić coś bardziej idiotyczniejszego. Może zacznę od
początku.
Grzegorz i Bartek należą do tej samej rodziny
od kiedy siostra Bartka, Dagmara, wyszła za mąż, za brata Grześka, Jakuba. Są
przyjaciółmi już od siedmiu lat i nie rozstają się na krok, nawet jeśli w
szkole krążą o nich plotki, a koledzy się z nich nabijają, że są parą, co
oczywiście nie jest prawdą. Z powodu ich braterskiej przyjaźni, wpadli w
wiele nieprzyjemnych sytuacji, więc musieli wymyślić coś, co sprawi, że znajomi
będą patrzeć na nich z innego punktu widzenia, bowiem stereotypy o tej dwójce rozeszły się w oka mgnieniu, że biedaki nie mieli nawet szans
zaprezentować swojej wspaniałej osobowości. Powiedzmy sobie szczerze, że życie
nastolatków jest w tych czasach bardzo ciężkie, więc żeby wykupić się w łaski
innych, zaczęli się zakładać. Z biegiem czasu to sprawiło, że ich
reputacja wspinała się na wyższy poziom, jednak nadal czegoś im brakowało. Niby
zaczęli ich w końcu szanować, jednak dalej nie spotkali się z żadnym
zaproszeniem na imprezę, czy wypadem.
Młodzi ludzie potrzebują się wyszumieć, jak to
mawiał mój wujek. Siedząc w miejscu, w tym małym mieście, gdzie brak
jakichkolwiek atrakcji, dziewiętnastoletni Bartek i dwudziestoletni Grzesiek
tracili zmysły, grając w domu na konsoli, popijając piwo i paląc papierosy w
ukryciu przed rodzicami. Rzeczywistość zaczynała ich przytłaczać w takim
stopniu, że oboje popadli w depresję, do czego żaden się oczywiście nie przyznał.
Wiadomo chyba, że w takich okolicznościach, jakich się znaleźli, zaproszenie na
imprezę przyszło dla nich jak ostatnie koło ratunkowe. Był jednak jeden
warunek.
–
Przyprowadźcie jakąś fajną laskę.
Bartek
zbladł, a Grzesiek zakrztusił się colą.
–
Co? – Odpowiedzieli równocześnie. Pierwsza ich myśl, to to, że żadnej
dziewczyny nie znali, która by zechciała z nimi pójść. Sylwia powie, że
nie może, bo się uczy na maturę, Danka przecież ma chłopaka, więc na pewno nie
przyjdzie sama, a to nie o to chodzi, Halinka nie imprezuję, a Beata wyjechała
do Anglii. I co teraz?
–
Jeśli przyprowadzicie jakąś dziewczynę na imprezę, bo nie będę aż tak chamski,
żeby każdy z was przyprowadził po jednej, będziecie mogli przyjść. –
Powtórzył Krzysiek, kolega z klasy Bartka, dziewiętnastoletni lowelas
z ogromnym ego i zbyt wysokim poczuciem własnej wartości. Uważa, że każdą
dziewczynę jest w stanie poderwać, co nijak ma się do stanu faktycznego.
–
Chwileczkę… – Zaczął Grzesiek, udając urażonego. – Przecież to nie jest zakład.
–
No właśnie. – Podłapał Bartek. – Załóżmy się o stówkę, że przyprowadzimy
dziewczynę na twoją imprezę.
–
Nie można kogoś zapraszać w połowie, dajże spokój… – Skrzyżował ręce na piersi
Grzesiek.
–
No dobra… – Burknął Krzysiek, po chwili zastanowienia i ścisnął rękę Bartkowi.
W taki sposób zakład znów sprawdził się w swojej roli. Pozostało im tylko
znaleźć jakąś dziewczynę…
Poszukiwania dziewczyny trwały do końca
tygodnia, bez żadnego rezultatu. Załamany Bartek zadzwonił po przyjaciela o
siedemnastej, by przyszedł do niego, obmyślić jakiś plan awaryjny. Kiedy
Grzegorz zjawił się u niego dwadzieścia minut później, usiedli w ogrodzie i
otworzyli po piwie, rozmawiając o tym, w jakie gówno się wpakowali.
–
O bracie, jesteśmy w dupie. – Jęknął Grzesiek.
–
Ja pierdole… – Skwitował ten drugi, łapiąc się za głowę. – To najgorszy zakład,
jaki nam przyszło realizować. Co nas podkusiło, do cholery?!
–
Dajże spokój… Gdyby nie to, w ogolę byśmy nie mogli pójść.
–
No niby tak, ale pomyślałeś nad tym, jak to teraz będzie wyglądać, jak nie
przyjdziemy z żadną dziewczyną? Wyśmieją nas jeszcze bardziej.
Oboje
ciężko westchnęli, po czym przyłożyli butelki do ust, pijąc piwo.
–
A twoi rodzice gdzie? – Spytał Grzegorz, po chwili milczenia.
–
Pojechali do ciotki, wrócą późnym wieczorem.
Znów
zapadła cisza, co u tej dwójki w ogóle nie była niezręczna. Czasem tak mieli,
że nie musieli nawet rozmawiać, żeby się rozumieć.
Grzesiek
oparł się o oparcie krzesła i spojrzał na niebo, zamyślony. Jego myśli
przerwały krzyki, dobiegające z ogrodu sąsiadów Bartka. Spojrzał w tamtą
stronę i zauważył biegnącą dziewczynkę, która krzyczała i śmiała się
jednocześnie.
–
To nowi sąsiedzi? – Spytał.
–
Nie, od trzech lat już tu mieszkają. – Odpowiedział mu przyjaciel, również
patrząc w tamtą stronę. Obaj zaczęli obserwować dziewczynkę, która uciekała
przed kimś, kogo nie mogli dostrzec.
–
Ta mała zawsze tak krzyczy?
–
Nawet nie zauważyłem. – Zmrużył oczy, przez rażące słońce, aż nagle zza
krzewów zauważył dziewczynę goniącą małego szkraba. – O, i że ona tu mieszka
też nie zauważyłem.
–
Ty niczego nie zauważasz. – Zaśmiał się Grzesiek, przyglądając się dziewczynie,
która właśnie udawała, że przewróciła się i upadła na trawę.
–
Matka? – Zastanawiał się Bartek.
–
Nie, bardziej ciotka. – Odparł drugi.
–
Zakład? – Wyszczerzył się, wystawiając rękę pod nos tamtemu.
–
O co? O piwo?
–
Niech będzie. – Uścisnął mu rękę, a za chwilę znów wrócili do przyglądania się
tamtej dwójce.
Dziewczynka
rzuciła na dziewczynę wyrwaną wcześniej trawę, śmiejąc się łobuzersko.
Nieznajoma szybko pozbierała się z ziemi i zaczęła znów gonić tamtą.
Rozmawiały ze sobą na tyle głośno, że mogli je bez problemu usłyszeć.
–
Bo jak cię dorwę! – Ryknęła starsza, chwytając dziewczynkę i podnosząc ją do
góry, łaskocząc i podrzucając.
–
Przestań! – Krzyczała przez śmiech. – Przestań, ciociu!
–
HA! – Ryknął Grzesiek, co spowodowało zwrócenie na siebie uwagi. Starsza
dziewczyna spojrzała na niego z zainteresowaniem, a on speszył się i
szybko odwrócił wzrok. Bartek zaśmiał się głośno.
–
Zamknij się… – Burknął Grzesiek i napił się piwa. – Chodźmy stąd.
Godzinę później Grzesiek chciał już wracać do
domu, więc razem z przyjacielem wyszli na zewnątrz. Oboje, nawet nie
donkońca wiedząc dlaczego, spojrzeli w stronę sąsiadów.
–
Nawet ładna. – Skwitował Bartek, kiedy zauważył, że patrzą w tym samym
kierunku.
–
Całkiem niezła. – Przyznał Grzesiek, spojrzawszy na przyjaciela. – No to nic,
będę się zbierał, bo muszę jeszcze pomóc tacie przy samochodzie. Trzymaj się.
Już
otworzył furtkę, kiedy nagle go olśniło. Odwrócił się do przyjaciela, który
właśnie otwierał drzwi do domu.
–
Ee, Bartek! – Zawołał za nim, podbiegając na ganek. – Czekajże.
–
Co jest? – Spytał zdziwiony.
–
Znasz tą dziewczynę? Tą sąsiadkę?
–
Nie bardzo. Mówiłem przecież. Mieszkają tu od trzech lat, ale nawet słowa z nimi nie
zamieniłem.
–
Ale z ciebie idiota, nie wiedziałeś, że masz całkiem fajną sąsiadeczkę?
–
Wcześniej ich ogród był zasłonięty krzaczorami, ale zimą rozkopali cały teren,
bo kanalizację nam zrobili.
–
No ale widywałeś ją na ulicy, przecież. Ja też ją parę razy widziałem. Nie
chodzi tu do szkoły?
–
Nie, codziennie rano jeździła autobusem do Krakowa, ale teraz tego nie robi,
więc pewnie skończyła szkołę. A co?
Zapadła
cisza, bowiem usłyszeli obaj cichy śpiew obgadywanej przez nich dziewczyny.
Spojrzeli na nią, zauważając słuchawki na jej uszach. W ręku trzymała dużą
pustą miskę i koszyczek ze spinaczami. Kiwała rytmicznie głową, nucąc pod nosem
jakąś piosenkę, która za chwilę przeszła do punktu kulminacyjnego, bowiem
zaczęła się bardziej szarpać, jakby była co najmniej na koncercie rockowym.
Ku
zdziwieniu ich samych, obaj młodzi panowie nie wybuchnęli śmiechem, jak mieli
to w zwyczaju, ale poczuli dziwne ukłucie rozbawienia i sympatii do owej
dziewczyny. Wydawała się im tak bardzo naturalna, niczym nie skrępowana i…
ładna, choć spięte w prowizoryczny kok brązowe włosy, różowe klapki, dresowe
spodnie i ubrudzony trawą, rozciągnięty podkoszulek mówiły zupełnie co innego.
Kiedy
przyłapali się na tym, że obserwują dziewczynę, ściągającą suche pranie ze
sznurków, zaczęli się szturchać i popychać, dogryzając sobie coś o tym, że się
zakochali, jak para dziesięciolatków.
–
Zaprośmy ją na imprezę. – Rzucił nagle Grzesiek.
–
O tym samym pomyślałem. – Zgodził się Bartek.
I tu opowiadanie się kończy. Może kiedyś je znów wygrzebię w
folderze i je dokończę.
Musiałam dodać te kilka zdań odmiennego świata,
bo jakoś tak mi łatwiej jest nie wpadać w depresję.
Czuję się jak idiotka. Jak dziewczyna, która nie potrafi walczyć o swoje. Czy każdy facet sądzi, że pocałunkiem i przeprosinami załatwi każdą sytuację? Strach pomyśleć.
Ważne dla drugiego człowieka jest to, by ten pierwszy poczuł się przy nim bezpieczny. A co jeśli nie czuję się tak, jakbyśmy chcieli? Zazwyczaj w grę wchodzi nieporozumienie. Świat staje wtedy na głowie, nic nie wygląda tak samo. Cokolwiek chciałabym powiedzieć, moje gardło ściska się jak supeł, choć w środku krzyczę ze złości i frustracji. Chore paranoje, ale tak naprawdę nigdy nie chciałam by mój chłopak na mnie krzyczał. By złościł się na mnie przez to, że czegoś nie chcę, że coś mi się nie podoba. By mnie nie słuchał jak do niego mówię.
Ile we mnie siedzi nerwów. Ile złych emocji i wspomnień. Tak... przeszłości nigdy się nie wymarzę, zawsze zostaje ten uraz, kiedy nie rozumiesz o co chodzi, a już zostajesz napchana po uszy patologicznych sytuacji. Wiem jedno. Tylko jedno. Nie chcę być popychadłem. Nie chcę kulić się w sobie i bać się, że pewnego dnia obudzę się z siniakiem na twarzy, bo zupa była za słona. Nie chcę być na każde zawołanie, przynosić śniadanie do łóżka trzesąc się ze strachu, że znów dostanę opierdol, bo do herbaty wsypałam o jedno ziarnko cukru za dużo.
Zasługuję na więcej. Na pewno nie na życie w ciągłym strachu.
Jakie to wspaniałe uczucie, kiedy słyszy się słowa przeprosin. Mogą być nawet nie szczere, a i tak przynoszą satysfakcje. Dość chamskie podejście, co prawda, ale ileż to żalu odchodzi, kiedy ktoś mówi: przepraszam. O ile jest milej, kiedy ktoś w końcu zmądrzeje i przyzna, że źle się zachował. Tak, zdecydowanie potrzebowałam tej małej chwili zrozumienia.
Ludzie naprawdę są pyszni i łakomi. Łakną czyjeś uwagi i podziwu. Docenienia. Chcą być w kręgu zainteresowania, nawet jeśli uważają że są skromnymi i wstydliwymi ludźmi. Bzdura. Każdy chcę być podziwiany. Choćby i przez swoje dzieci.
Ja w tym momencie potrzebowałam zrozumienia. By Sz. zrozumiał, że czuje się nieszczęśliwa z tego powodu, iż mnie nie słucha, nie wykazuje się empatią i śmieje się z poważnych rzeczy. Może to co dzieje się w mojej rodzinie go nie obchodzi, ale ze względu na mnie powinien zachować odrobinę godności i zrozumienia, gdyż rodzina dla mnie jest najważniejsza i mnie obchodzi.
Zastanawiam się od dłuższej chwili, jak poukładać myśli w mojej głowie, jakie słowa dobrać, od czego zacząć. Rzadko mi się zdarza, bym nie potrafiła złożyć kilku zdań i wypisać swoje uczucia. To trochę dołujące.
Widziałam jaki wspaniały dom ma moja kuzynka. Jakie szczęście ich przepełnia. Jak o siebie się troszczą. Widziałam brzuszek córki kuzynki, czułam, jak pod warstwą skóry mała istotka rozpycha się na wszystkie strony. Widziałam jak żegnała się z mężem, który musiał iść do pracy na nockę. Pozazdrościłam.
To takie mało dojrzałe, tak bardzo samolubne. Nienawidzę tego uczucia. Tego nieustającego żalu do... no właśnie do kogo? Do czego? Niepoprawnie jest zazdrościć. Bo to jest tak negatywna myśl, że psuje cały dzień. A przecież nigdy nie zazdrościłam komukolwiek. Bo wiedziałam, że jeśli i ja się postaram to będę mieć to co chcę. Że marzenia spełniają się po pewnym czasie. Tylko że... od dziecka patrzę, jak moje marzenia i plany spełniają się, ale komuś innemu. Bo zazdroszczę im wszystkim. Wytłumaczcie dziecku nurtujące go pytanie: dlaczego on ma, a ja nie mogę mieć?! I tak do późniejszego życia. W przedziale wiekowym 10 - 16 dla mnie to było jak jakieś piętno i winę zwaliłam na rodziców. Bo nie mieli pieniędzy na to, aby obudzić we mnie jakąkolwiek pasję. Nie stać ich było na skrzypce, na szkołe tańca, nie poprowadzili drogą, którą chciałam podążyć, nie obudzili we mnie żadnego talentu. Dopiero po pewnym czasie zrozumiałam, że nie jestem za nic wdzięczna. I od tamtej pory przestałam myśleć, że to czyjaś wina, że jestem taką a nie inną osobą. Nie mam odkrytego talentu, bo jestem zbyt nieśmiała i za szybko się poddaję. Nie posiadam żadnej pasji, ponieważ jeszcze nie odkryłam tego w czym naprawdę jestem dobra i co mnie interesuje. Nie winię za to rodziców.
Ale... nadal czuję niecierpliwość. Dlaczego ja nie mogę być szczesliwateraz? Chcę mieć to wszystko teraz!
Chcę poczuć kopanie mojego dziecka w moim brzuchu! Chcę mieć wspaniały dom! Chcę tak żegnać się i witać z moim mężem! Chcę odkrywać moje talenty! Chcę! Chcę! Chcę... zacząć być szczęśliwa w takim życiu, w jakim sobie zamarzyłam. Niecierpliwość budzi niepokój. A niepokój strach. Tylko że... Nie możemy wierzyć, kiedy nie odczuwamy strachu.
I cóż..? Kiedy mam zepsuty do szpiku kości humor, kiedy nie cieszy mnie nawet najdrobniejsza rzecz, chciałabym by mój ukochany, złapał mnie za ręce, spojrzał w oczy, szczerze się uśmiechnął i powiedział: wszyskto się ułoży, kochanie, zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Tu następuje czuły uścisk i wszystko wydaje się potem tak proste, że trudno w to uwierzyć. Ale NIE!
Najlepiej jest mieć do swojej dziewczyny pretensje, że ma zjebany humor. Najlepiej to być na nią wkurwionym, bo nie ma ochoty słuchać głupich żartów i czepiania się o to, że znowu zamula. Lepiej Nagadać jej, że musi coś ze sobą zrobić, podczas kiedy najdrobniejsza czynność wywołuje u niej atak histerii i beznadziejności. TAK! WŁAŚNIE TAK! Najlepiej to w ogóle ją już popierdolić i zostawić ją w spokoju, bo tylko i swojemu chłopakowi humor psuje. Niech robi co chcę. Niech sobie płacze jak lubi, niech nie odbiera telefonu jak nie chcę. Niech już najlepiej się odezwie jak już nabierze sił by walczyć z rzeczywistością. KURWA! KURWA! KURWA! KURWA!!!!!!!!!
Takie mam szczęście. Takie niedocenione w pełni, ponieważ aż trudno w to uwierzyć. I nadal nie wierzę. Po prostu boję się w to wierzyć, bo mam takie wrażenie, że kiedy będę mówić o tym coraz głośniej coś się zepsuje. Odbije się pustym echem i będę tego żałować. Ach ci mężczyźni! Nie wstyd im, że tak mieszają w głowach?!
Tak jak teraz jestem spragniona jakieś roboty, tak pragnę się ustatkować. Melanże? Wypady ze znajomymi? Mam lepsze piorytety. Myślę o dorosłym życiu. O przyszłości moich nienarodzonych jeszcze dzieci - Cezary, Anastazja, Luiza - to imiona, które damy swoim dzieciom. Imiona, które dziś wraz z Sz. wymyśliliśmy. Niezależnie od tego jak dalsze nasze losy się potoczą tak właśnie je nazwę. Chcę dać im ciepło rodziny i wspaniały dom. Chcę zostać dobrą matką przy boku wspaniałego męża. Tylko pytanie brzmi...
Nie lubię wciskanych prosto w oczy kłamstw, które są spowodowane czystym egoizmem. Nie lubię, jak ktoś wzbogaca się moim kosztem. Kiedy perfidnie wykorzystuję moją naiwność. Wiele wydarzeń w moim życiu powinno nauczyć mnie, że trzeba mieć dystans do innych ludzi, jednak ja nadal wierzę w brednie, które ktoś do mnie mówi. Ten kto to wykorzystuje, ten kto pastwi się jak sęp na czyjeś słabostce, jest pozbawiony honoru. Bo przecież kto z honorem wbija komuś nóż w plecy?
Tacy jak ja mają trudne życie. Wiecznie przekonani, że ci co nas otaczają to ludzie godni zaufania. Prawdą jest to, że sprawdzić to można tylko po upływie czasu, a właśnie wtedy prawda boli najbardziej. Choć wolę najgorszą prawdę niż dobre kłamstwo. Tak, zastanawiam się nad tym ile prawdy siedzi w nas samych. Jak bardzo ludzie oszukują nie tylko innych, ale także i samego siebie, by choć przez chwilę się zadowolić. Ile odpadków potrafi wyrzucić człowiek na twarz innego?
Czy kiedykolwiek żyłam z kimś, jak pasożyt, karmiąc się czyjąś łatwowiernością...?
Cóż... Jak mawia mój tata: Nie czyń drugiemu co tobie nie miłe.
Przychodzą takie dni, kiedy sen bywa niespokojny, myśli ponure, humor taki jakiś w nie sosie, nie mówiąc już o stosunku miedzyludzkim, który jest bliski zeru. Deszcz staje się pretekstem do łez, motywacja uciekła wraz z poczuciem własnej wartości i nie pozostaje mi nic innego jak leżenie na łóżku (bądź podłodze, jak ktoś woli), gapiąc się w sufit, myśląc o tym co jeszcze może pogorszyć mój zepsuty, jak skisłe mleko humor.
Ach, ta jesienna, wisząca nad nami aura. Tutaj nawet miłość nie rozświetla mi drogi. Znów potykam się o własne nogi. (Ten rym nie był przemyślany.) Dokąd jeszcze podążę myślami? A już wiem. Pomyślę sobie o tym, że niczego w życiu nie osiągnę, bo nikt nie będzie tracił czasu na kogoś takiego jak ja. Pomyślę sobie, że znów jestem biedna, jak mysz kościelna i nie stać mnie na to, żeby kupić sobie cieplejsze buty. Zahaczę jeszcze o dziwne spekulacje na temat mojego związku z Sz. oraz o tym, że nie wytrzymuje już w tym domu i tak oto mamy gotową mieszankę Panny V. którą nazwała: Bezceremonialne trucie humoru pesymistyczną juchą i skażonym optymizmem. Bo Panna V., och jak wspaniale się dołuje, uwielbia wprawić się w samodestrukcje, użalając się nad sobą.
Najwyraźniej brakuje jej zdrowia, cukru i porządnego uścisku (choć i psychiczny wpierdol za to co wygaduje też by się przydał...)
Znów zatracam się w przyszłości, nie żyjąc teraźniejszością. Myślę tylko o tym, jak wspaniale by było ułożyć sobie w końcu z kimś życie. Jakże bym chciała by Sz. był tym jedynym, by był na zawsze.
To chyba chore, że myślę o tym teraz, jak przecież jesteśmy ze sobą tak krótko. Jest w tym coś, co sprawia że chcę z nim zamieszkać, budzić się i zasypiać przy nim, jeść z nim obiady, oglądać filmy, chodzić na zakupy. Chcę dzielić z nim swoją codzienność. Do cholery, nigdy nie miałam doła, z powodu braku kontaktu z drugim człowiekiem.
Tęsknię za nim. Za tym, że co wieczór mogłam go przytulić, choć narzekał, że jest mu gorąco, kiedy to robię. Za tym, że zaspanym wzrokiem mogłam najpierw dostrzec jego, patrzącego na mnie. Za wspólnym oglądaniem filmów. Za wariacjami, kiedy tańczącym krokiem przemierzaliśmy ulicę. Za tym, że tak bezwstydnie mijaliśmy się w łazience, jakbyśmy byli małżeństwem.
Brzmi to tak, jakbyśmy się rozstali, jednak ciągle jesteśmy razem.
Wiele się podziało ostatnio i trudno mi będzie opowiedzieć o wszystkim słowami, którymi uwielbiam pisać, dlatego też pozostanę przy banalnym opowiedzeniu wszystkiego krótko.
Byłam z Sz. w Krynicy Zdrój. Dlatego po tych kilku dniach czuję tęsknotę. Nie można tak rozdzielać ludzi, bo mogą zwariować.
Wiele myśli siedzi w mojej głowie. Nigdy nie zapomnę tego co mi powiedział. Cieszę się, że podzielił się ze mną swoimi myślami, jednak część mnie skręca się od środka, kiedy pewne sprawy, tak dogłębne dotyczyły nie mnie, a jego byłej. Wiem, że to dla niego ważna kwestia, dlatego milczałam. I do tej pory nie poruszam tego tematu. Nie wiedziałam co powiedzieć nawet. Pocieszenie go tym, że teraz ma mnie nie wyglądało mi na odpowiednie. Nie będę przecież nigdy nią.
To mnie zasmuca.
On jednak mówi, że i on za mną tęskni. Zastanawiam się co dla niego znaczę. I co on znaczy dla mnie.
Wydaję mi się, że za bardzo boję się znów utraty kogoś wspaniałego. Boję się, że nie będę odpowiednią partnerką dla niego. Życie jest przesiąknięte strachem.
Podczas wczorajszej rozmowy z ciocią, kiedy to rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, uświadomiłam sobie, że dom, w którym mieszkam teraz, kiedyś będzie należał do mnie. Te wszystkie remonty, ocieplenie, malowanie - wszystko to, mój tata robi z myślą o przyszłości. Z myślą o mnie i mojej siostrze. O rodzinach, które założymy. Czasami się zastanawiam czy jestem wystarczająco wdzięczna za to wszystko.
Wiele spraw zostało wczoraj poruszonych. A wspomnienie o mieszkaniu wraz Sz. wprawiło mnie w dziwną ekscytację. Nie myślałam o tym, szczerze powiedziawszy, jak o planie na przyszłość, ale teraz ten plan staje się bliższy mojemu sercu. I on staję się bliższy mojemu sercu. Nie mogę mu powiedzieć jeszcze kocham Cię, ale sądzę, że mogę śmiało stwierdzić, że się w nim coraz bardziej zakochuję. To magiczna chwila.
Chcialabym móc wziąć jego krzyż na swoje ramiona. Wydaję się, że tak wiele spraw jest w stanie udźwignąć, jednak każdy człowiek po upływie czasu staję się bezsilny i potrzebuję pomocy. Jeśli tak właśnie wygląda miłość, jeśli kochając kogoś chce się dźwigać ciężary rzeczywistości drugiej osoby, to na pewno tą miłość odczuwam w tej chwili.
Oddalenie się od domu, w którym żyję teraz jest dla mnie nieco przerażające. Nie chcę się z niego wyprowadzić. Nie po tym, jak wszystko to kiedyś będzie należało do mnie. Nie mówiąc już o kredycie, który będę kiedyś spłacać. Mam jednak nadzieję, że nim to nastąpi minie sporo czasu, nie ze wzgledu na pieniądze, a tragedię jaka kiedyś się wydarzy, na co nikt nie ma wpływu. Boję się tej chwili. Choć mam takie wrażenie, że gdy w przyszłości mój świat się zapadnie, nie będę sama. On będzie przy moim boku.
Życie potrafi zaskakiwać.
Jej... Nie wiem co się dzieję, ale sądzę, że zaczynam się kochać w nim. Wiele spraw pozostaje bez wyjaśnienia, wiele rozmów na nas czeka, lecz to tylko kwestia czasu, nim zaczniemy być ze sobą na poważnie. Jesteśmy zaledwie tydzień ze sobą, a ja mam wrażenie, że minęło już pół roku.
Wcześniejsza znajomość odgrywa tutaj dużą rolę. Znamy się już pięć lat. Nigdy bym nie pomyślała, że tak to będzie wyglądało. Przecież na samym początku nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Dopiero po jakimś czasie zaczęliśmy łapać wspólne tematy. Kiedy to zaczęliśmy jeździć tym samym autobusem, rozmawiać, śmiać się na lekcjach z błahych powodów, wychodzić razem ze szkoły albo czekając na siebie przed wejściem, aż ta druga osoba odbierze kurtkę z szatni. Nie przejmowaliśmy się tym co pomyślą o nas nasi poprzedni partnerzy. Po prostu wracaliśmy w tym samym kierunku po szkole. Niezależnie od tego czy im to przeszkadzało czy nie, nigdy nie zrywaliśmy kontaktu na dłużej. A potem nasi partnerzy nas opuścili co oznaczało więcej czasu na to, aby powłuczyć się po mieście. Nigdy nie pomyślałam wcześniej o nim, jako kandytant na chłopaka. Może coś przeczuwałam, że do mnie zarywa, ale po poprzednim związku zostałam wyprana z uczuć i zaczęłam być zimną suką, która na dłużej nie potrafiłam być.
Na tej cholernej imprezie, zaproszona przez Sz. popełniłam błąd, którego nie mogę zapomnieć. I Sz. też nie zapomina. Wspominałam tutaj kiedyś o tej sytuacji. Kiedy to, pijana, ze złamaną duszą i sercem zapragnełam czegoś więcej, ponieważ zmęczona byłam rzeczywistością. Tamten był taki tajemniczy i pewny siebie, a ja głupia na to poleciałam. I zasłużyłam na te wyrzuty sumienia i cierpienie, kiedy zrozumiałam, że życie to nie film, a to, czego potrzebowałam, było na wyciągnięcie ręki, ponieważ Sz. zawsze stał przy moim boku. Tak, zawsze był obok. Nauczkę jaką dostałam było to, że go straciłam przez pewien czas. Potem kontakt się odnowił, a ja znów dałam mu złe sygnały i znów go olałam. Sądziłam, że już więcej się nie odezwie i właściwie to starałam się wmówić sobie, że mnie to nie obchodzi, jednak kiedy znów się odezwał, poczułam narastajacą tęsknotę do niego. Zaczęliśmy się spotykać i tak oto z przyjaciół staliśmy się parą. Choć dla mnie było to coś nie do pomyślenia. Nie wyobrażam sobie być z najlepszym przyjacielem, ale to kolejny plus, który mnie uszczęśliwia. Ponieważ życie przyniesie mi wiele niespodziewanych historii i przeżyć, które będę z nim dzielić.
Dzisiaj to był ostatni dzień w piekarni. Będę to pamiętać, ze względu na nowe znajomości i doświadczenie, które mogłam nabyć przez te dwa miesiące. I może wydawać się to takie banalne, bo wiele osób rezygnuję z pracy, która go niszczyła, albo nie satysfakcjonowała to mimo tego czuję się tak jak podczas zakończenia roku szkolnego. Czuję się teraz wolna. Zobaczymy gdzie mnie to zaprowadzi.
Jestem z Sz. I nadal to do mnie nie dociera. Bo nie czuję się tak jakbym latała wraz z motylkami w brzuchu, jednak kiedy go spotykam czuję się... dobrze. Wydaję mi się że Sz. będzie chłopakiem, którego chciałam mieć i chyba wiara w to, że tacy nie istnieją zaczyna głupieć i po prostu nie mogę odnaleźć się w tej sytuacji. Ale jedziemy razem na mini trip i myślę że on w końcu zobaczy prawdziwą mnie, a ja prawdziwego jego. Cieszę się!
Nie wiem co się dzieję. Jestem zaskakująco szczęśliwa. Choć tego nie planowałam to wychodzi na to, że zyskuje znów coś na co nie byłam przygotowana. I znów czuję się dziwnie. Bo nie do końca wiem czego chcę. I on przez to też nie jest pewny tego co nas łączy. On by chciał od razu być w stałym związku. Ja chyba teraz nie jestem w stanie mu tego dać. Za bardzo się bije z myślami, a przecież bycie z kimś powinno być jasne i wyraźne jeśli chce się być z kimś na stałe. Za bardzo cenię jego osobę żeby teraz wprawić go w zamęt i dlatego od razu chciałam by wiedział o tym co czuję. Ale najwyraźniej źle to odebrał. I jakby teraz... wisi nad nami zła aura, choć wcześniej było idealnie.
Och jak ja mam dosyć czegoś takiego. Tego wiecznego niezdecydowania. Spadam.
Wracam do domu z myślą o tym, że pragnę w tym momencie przytulić się do niego, by zapomnieć o tym jak bardzo mi się nie chcę cokolwiek. Zmęczona jestem i chciałam pogadać z Sz. jak bardzo mnie wkurzają ludzie i te ciągłe zmartwienia o nic. Jak dzisiaj dzień był dobijający, jak nic mi dziś nie wychodziło i że mam ochotę pojechać z nim gdzieś, spędzić z nim czas tylko we dwoje, choć to wcale nie jest idealnym pomysłem. A ten ciągnie za sobą znajomych, bo on tak woli. A ja mam dość ludzi. Mam serdecznie dość. Chcę od nich odpocząć. Ale też chcę być z nim.
On mówił że mnie kocha. Dziwne uczucie, kiedy nie wie się co w takich sytuacjach odpowiedzieć. A już na dodatek wtedy, gdy nie ma się pewności co czuję się do drugiej osoby. Zadziwiające jest to, że jego słowa wprawiają w zamęt i dekoncentrację za każdym razem kiedy się to słyszy. Nie wiadomo, czy mówi to od serca, czy tak jak ja kiedyś, chce w to uwierzyć, że naprawdę coś do mnie czuje. Co robić w takich kwestiach? Nie mam doświadczenia w takich historiach. Choć naprawdę bym chciała odwzajemnić te słowa. Na razie stać mnie na odpowiedź : ja ciebie też. Czy tak musi być zawsze?
Na dodatwk nie jestem już pewna kim dla siebie jesteśmy i czy bycie razem jest słusznym wyborem. A wybierać mi teraz ciężko. Bardzo, bardzo ciężko. Rozmyślam o tym codziennie, czy moje życie w końcu ułoży się wraz z nim. Bo na dobrą sprawę Sz. szuka kogoś by się ustatkować. Śmieszy mnie myśl o tym co by powiedzieli inni, gdybyśmy byli razem. Bardzo mnie to ciekawi, choć nie mam zamiaru układać sobie życia pod opinią innych.
Bardzo lubię swoj nowy telefon. Działa szybciej od mojego komputera i mogę pisać na blogu, kiedy tylko przyjdzie mi na to ochota. Nie mogłam się doczekać, aż w końcu będę miała coś swojego, za swoje własne pieniądze. Spełniam marzenia. Ale na prawko nadal nie składam, bo bardziej od tego wolę czas w którym mogę wyjść z kimś na miasto i nie martwić się że nie mam na busa, albo że nie stać mnie na to by za siebie zapłacić za... dajmy na to za jedzenie.
To już postanowione. Z końcem tego miesiąca zwalniam się z pracy. Zbyt wiele rzeczy mnie przerasta i chciałabym pomyśleć nad studiami. Albo na wydaniu swojej książki. Jak spełniać marzenia, to je spełniać dogłębnie.
Nie jest mi do śmiechu, ponieważ mam dość tej dziecinady, braku jakiegokolwiek poczucia bycia dojrzałym, brak manier i szacunku. Mam dosyć tej całej szopki, rzucania słow na wiatr, mówienie czegoś co mija się z prawdą, biadolenie i coś co nazywa się pesymizmem. Co z tymi facetami jest nie tak, ja sie pytam?! Dlaczego żaden z nich nie potrafi sprostać moim oczekiwaniom, dlaczego nikt nie traktuję mnie na poważnie? Do cholery, jestem osobą mało ogarniętą, ale na Zeusa, potrafię jeszcze mieć swoje potrzeby. Ile bym dala za mocne armi, ktore bedzie dla mnie oparciem a nie ciężarem. Do kurwy nędzy, dlaczego tak trudno jest sobie ułożyć życie?
Och, tak smakuję zwycięstwo! Wspaniałe uczucie, kiedy jednak pokładając wiarę w sukces, osiąga się to, co chciało się osiągnąć. Zdałam maturę i czuję, że muszę do oblać. Nie ma mowy, by mając wolne, nie skorzystać z zaproszenia od kuzynki. Muszę koniecznie ją odwiedzić, bo u kogo mam się cieszyć sukcesem, jak nie u niej? Inaczej sobie tego nie wyobrażam.
Mam wolny weekend i czuję się bosko. Wspominałam już, że wspaniale się czuję? Dzisiejszy dzień jest idealny, chociaż spać mi się chcę jak diabli, to i tak mam ochotę poszaleć.
Rześki jest dzisiejszy dzień. Zero problemów. Tak lubię najbardziej. Pomartwimy się w poniedziałek. Nie ma sensu psuć sobie dobrego dnia, czyż nie?
Zaczynam pisać od rzeczy, bo mnie czas ściga i zapomniałam co chciałam napisać.
Zatem się żegnam, bo noc mnie zastanie, nim sobie przypomnę.
Szukaj pracy! Szukaj pracy! Nie siedź w domu! Rób coś!
Zrezygnuj z tej pracy! Zwolnij się!
Ech...
Bliskich naprawdę ciężko zadowolić. Ale doceniam to, serio. Ta niczym nie potwierdzona troska o mnie jest naprawdę pocieszająca.
No cóż. Muszę zrezygnować z tej pracy, ponieważ nie jest ona dla mnie dobra. Wykańcza mnie. Hah, uświadomiłam sobie jedną rzecz. Jeśli podobną presję ma mój tata w pracy, nie dziwię się, że jest strasznym nerwusem. A jeśli miał tak od samego początku i ta złość i frustracja siedziała w nim przez tyle lat, że teraz widać tego skutki, to ja podziękuję za takie życie. Odbiera mi to radość z życia. Ciągle jestem napakowana po uszy stresem i nerwami i rozpaczą, że dziś to ze mnie wylazło.
Zmęczone dłonie i nogi. Zmęczony umysł i serce. Zmęczona ja. Odebrałam sama sobie radość z życia. Stałam się nudziarą na dwieście procent, ach i oczywiście na miłość nie mam ochoty. I nie mam ochoty pisać o moim dzisiejszym dniu i o moich uczuciach, jednak chciałabym z kimś porozmawiać. Tak po prostu.
Denerwuję mnie praca.
Denerwuję mnie brak czasu.
Denerwuję mnie on.
Denerwuję mnie wszystko.
Czas leci tak szybko, że poprzedni wpis wydawał mi się mieć miejsce jeszcze wczoraj. A już minął prawie tydzień. Och, ile razy w życiu nam przychodzi rezygnować ze świadomości. To naprawdę daję głębokie przemyślenia nad tym, czy robimy to, co nas uszczęśliwia i czy w ogóle tego chcemy. A ja nie chcę poddać się rutynie. A niestety powoli mnie to dogania. A właściwie biegnie szybciej niż ja sama. Nic dziwnego, że czas biegnie zupełnie inaczej, odkąd nie robiłam... właściwie niczego.
Majestatycznie słucham muzyki w nieswoich słuchawkach i myślę o dniu, w którym będę mogła spełniać najskrytsze marzenia.
Czas pokażę, czy się odnajdę na drogach, którymi nie chciałam podążać.
Zmagam się z dotychczasowym brakiem energii, właściwie także i życia. To już ósmy dzień pod rząd, kiedy byłam w pracy i zastanawia mnie to, jak długo jeszcze pociągnę psychicznie, bo o stan fizyczny na razie nie narzekam. Brakuję mi tylko wigoru i pary, ponieważ moja koncentracja sięga dna, nie mówiąc już o produktywności, która u mnie wynosi jakieś... 45 procent.
Zaczęłam obserwować ludzi na ulicy, kiedy tak wracam lub idę do pracy. Ludzi zmęczonych rzeczywistością tak samo jak ja, wchłoniętych przez monotoniczną rutynę, która zżera ludzkość od środka. Paranoicznie boję się tego stanu, myśląc o tym, że pewnego dnia moje życie zatrzyma się w miejscu i każdy następny dzień będzie taki sam. To nawet zabawne bo przecież nie dawno zaczęłam pracować, więc nie powinnam narzekać, a jednak mój stan psychiczny potrzebuję po prostu wyczyścić tą frustrację, która siedzi głęboko we mnie. Jakże bym chciała obudzić się ze świadomością, że kolejny dzień przyniesie mi coś wspaniałego. W gruncie rzeczy to tylko ode mnie zależy, czy takowy dzień będzie inny od wszystkich, lecz teraz nawet patrząc na drogę przez szybę nie posiadam spokojnych myśli, pełnych mojej niezwykłej wyobraźni. Teraz jedynie leczę się muzyką i czuję się tak, jakbym żyła w zupełnie innym świecie, niż wszyscy.
I tak mija dzień za dniem, zastanawiając się nad tym, kiedy w końcu krzyknę, że ludzie to skurwysyny i mam ich serdecznie dość. Może właśnie dlatego zaczęłam palić.
Nie wiem co dzieję się na świecie, co słychać u moich znajomych, jak długo jeszcze będę pracować w jednym miejscu i kiedy w końcu nabiorę ochoty na ułożenie sobie życia. Och, Sz. ... Nawet nie ma pojęcia, że założenie rodziny to jedno z moich marzeń. Nie wie, ile myśli przemknęło mi nad wyobrażeniem sobie mojego własnego ślubu i ile pragnień wylewało się ze mnie, kiedy w głowie miałam ustalony scenariusz wspaniałego życia mojej własnej rodziny, która jest tak idealna, że trudno w to uwierzyć. Sz. jednak na zakładanie rodziny jest zbyt niecierpliwy, tak mi się wydaję oraz boi się samotności tak mocno, jak ja boję się przez całe moje życie. Samotność to dziwka.
Potrzeba samorealizacji jest teraz najsilniejsza. Zagłusza potrzeby sercowe, pragnienia założenia rodziny, bycia z kimś, kto cię kocha. Boli mnie serce.
Żegnam się, wypełniona frustracją po same uszy, bo wstać muszę o czwartej.
Może sen przyjdzie. Może mnie odwiedzisz. Czwarta nad ranem...
Wprowadziłam wszystkich w błąd, bo sama wprowadziłam siebie w nieporozumienie, a tak naprawdę wystarczyło przeczytać umowę i wszystko jest w porządku. O co mi chodzi? A o to, iż myślałam, że dostałam słabą wypłatę i na dodatek oszukaną, bo mało coś z tej wypłaty było, a okazało się jednak, że pracowałam nie tydzień, ale dwa tygodnie za darmo... Pocieszający jest fakt, że za godzinę wyszło całkiem nieźle, jak na pierwszą pracę i mój pesymistyczny dzień nabrał nieco kolorów.
Boże jak ta kobieta z pracy mnie denerwuję. Tak mi dupę obrabia, taka jest... niewyrozumiała, bez wyczucia, w ogóle zero w niej empatii, wiecie, zamiast człowieka dopingować, to jeszcze bardziej go dołuje. Druga pani E. jest naprawdę bardzo dobrą osobą. Oczywiście jako kierowniczka musi pilnować porządku, ale i tak mniej się rządzi od tej pierwszej. Paranoja...
Byłam na ślubie A.! I było wspaniale! Były łzy wzruszenia, było radośnie, była wódka, tańce, dobre jedzenie, chwile czasami dramatyczne (mamusiu, jak mnie nogi bolały!), ale także i komiczne.
Och, okay... bo właśnie miałam się rozpisać na temat ślubu, kiedy to zaginiony w akcji Sz. , pseudonim Sz. do mnie napisał. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zaczyna się bardzo do mnie przymilać. To na pewien sposób jest... przerażające. A jednocześnie miłe, że nadal się ze mną kontaktuję, bo właśnie miałam sobie tutaj ponarzekać na samotność, która dzisiaj cholernie mnie przybijała, zwłaszcza wtedy, gdy siedziałam sama w domu...
No i znów czar prysł. Straciłam wątek. Idę spać.
Na koniec trochę chwalenia się...
Przeżyłam. Choć nadal umieram, ale jeszcze się trzymam. Co tu dużo mówić... czerwony alarm się odezwał wczoraj wieczorem i dzisiaj rano zdychałam z bólu i osłabienia. Ale żyję. I zaczęłam myśleć pozytywnie. Wyobrażałam sobie cyferki na moim koncie bankowym i to jest naprawdę pocieszająca myśl, choć nigdy nie przypuszczałam, że będę czuła taką ekscytację. Właściwie to czekałam na taki moment już od dłuższego czasu, więc już wariuję.
Znowu zaczynam odczuwać efekty uboczne samotności i powiem szczerze, że naprawdę przydałby się mi ktoś, kto mnie będzie wspierać. Choć mam osoby, które mnie wspierają od dawna, a mianowicie rodzinę, ale to nie to samo, nie oszukujmy się.
A i dupa, miałam natchnienie, żeby o czymś napisać i już je straciłam.
Na koniec się tylko jeszcze pochwalę:
Dopadła mnie niemoc, nieróbstwo, lenistwo. Zmęczona już jestem rzeczywistością. Nie mogą już pojąć dlaczego podjęłam się tego wyzwania. I znów się nasłuchałam, że robię za darmo, że praca ta nie jest dobrą pracą. I znów się osuwam i nadal tak twierdzę, że dłużej nie wytrzymam.
Przytłaczają mnie pewne szczegóły w moim życiu. Dobijają mnie egzaminy. I to, że muszę iść w ten weekend do szkoły, co oznacza, że nie będę mogła się wyluzować na urodzinach taty. Wszystko teraz robię w przyśpieszonym tempie i nie wyrabiam na zakrętach. No i wciąż ta praca i praca. Nie mogę spokojnie pracować z myślą, że niebawem zostawią mnie samą na sklepie, albo że znów przeniosą mnie w inne miejsce i tak będę latać w tę i nazad. Dobija mnie to. Ryczeć mi się chcę!
A tyle planów było odnośnie urodzin taty. Tyle wspaniałych pomysłów, żeby zrobić mu niespodziankę, by jego urodziny były chwilą wartą zapamiętania. A ja, wracając do domu, jestem tak cholernie dobita, że nie mam ochoty nawet wstać z łóżka. Nie mam siły myśleć o tym. Nie cieszy mnie nawet ta wspaniała pogoda i ludzie, którzy mnie otaczają. Mam prawdopodobnie kryzys i jeśli będzie on trwał do niedzieli, to będę musiała zrezygnować z jednej rzeczy bo naprawdę to się źle skończy.
Jest dobrze. Kryzys zażegnany, ponieważ pracuje mi się coraz łatwiej i coraz lepiej. Zastanawia mnie fakt, czy na konto rzeczywiście będę dostawać co najmniej tysiaka, bo jak nie, to będą mi ciągnąć z konta kasę. Już mi się to po nocach śni. Za miesiąc muszę zrezygnować z tego konta. Bo tak sobie pomyślałam: na pewno nie tylko ja decyduję się na coś co nie jest mi potrzebne i nie tylko ja popełniam błędy, jeśli chodzi o bankowe konta. Przeżyjemy miesiąc z wyrzutami sumienia, a potem za nie podziękujemy i uwolnimy się od histerycznego stanu umysłu. Trzeba myśleć pozytywnie i tyle.
A dzisiaj wagaruję. Jutro mam egzamin semestralny, w poniedziałek do sanepidu muszę lecieć, no i do pracy. Żyć, nie umierać.
Ludzkie błędy następują wtedy, kiedy pośpiech i niewiedza łączą się w całość. A zakładanie konta bez żadnego pojęcia bywa czasem zgubą sumienia, które ciągle się gryzie od środka, potęgując złość na siebie samego. Ale kości stają się silniejsze, po tym jak się zrosną, więc staram się o tym nie myśleć. I o tym, że pracuję z menadżerką w jednym sklepie i o tym, że mnie wykorzystują, niezależnie od tego jak się starają mnie szkolić.
Muszę znaleźć w sobie siłę, żeby nie zwariować, bo padnę.
Oby nie kazała mi zamknąć sklepu samej, bo nawet jeszcze się praktyka mi nie skończyła. To by było niemądre z jej strony. Jak ja po czterech dniach, na dodatek po jednym dniu w innym sklepie , miałabym wykonać zwroty, posprzątać i zamknąć sklep...? Totalna beznadzieja. Jeszcze mnie pocieszyła, że jutro sprawdzi mnie, co umiem. Dziewczyny dostają 3 tygodnie praktyk. Mi dała tylko jeden. Właściwie to fajnie, bo zaczną mi się szybciej dni płacone i w końcu będę robiła za coś, a nie tak jak teraz.
Pomału się ogarniam we wszystkim, ale dalej nie pamiętam kodów towarów, dalej mam problem z odróżnieniem niektórego pieczywa od pozostałych. Mogę się trochę pomartwić?! Jak mi powie, że mnie nie chcę, jako swojej pracownicy, to na cholerę się tyle naplułam w brodę, zakładając jakieś konto bankowe?!
Konto bankowe...
Spodziewałam się czegoś w rodzaju... ŁAŁ! Mam swoje konto bankowe! Będę miała na nim pieniążki! Boże, jestem już dorosła! JEJ! HURRA!!
Taki samo-motywator, bo jest ciężko stać przez osiem godzin nie mogąc sobie usiąść, bo ktoś ci nie pozwala. Każe
mi używać rękawiczek, jak coś przekładam, albo podaję, a sama bierze
wszystko do ręki, nie pozwoliła mi na moment usiąść, a sama sobie
siedziała, zostawiając mnie na sklepie. Ale ogólnie jest naprawdę spoko. I do domu mnie zabiera, do pracy podwozi. Jurto na 4:35 się z nią umówiłam i zgarnie mnie prawie spod samego domu, a i do domu odwiezie. Jestem za to wdzięczna. Tak, jestem wdzięczna, bo mogłaby nie chcieć mnie zabierać. Mogłaby nie mieć cierpliwości powtarzania mi kodów do produktów, a za każdym razem mi pomaga. Jest naprawdę dobra dla mnie, ale też potrafi mnie wkurzyć. Tak czasem po prostu bywa, nic z tym nie zrobię.
Wykończona. Wczoraj byłam wykończona. Nawet nie chodzi o zmęczenie przez pracę, ale o to, że bardzo bolała mnie głowa. Nie mogłam się na niczym skupić. W ogóle. Mam czarne myśli odnośnie pracy w piekarni. Cholera, a uprzedzano mnie, że w ciągu tygodnia będę miała kryzys. Nie przypuszczali, że miałam go już po drugim dniu pracy...
Właściwie to sen załatwił wszystko. Przeszło mi. Teraz myślę o tym, że sobie nie poradzę, ale kiedy zacznie się moja zmiana będę dawać z siebie wszystko i jakoś to pójdzie. Szkoda tylko, że pod koniec dnia było mi niedobrze. Może od tych wszystkich zapachów... W każdym razie daję radę. Pocieszam się tylko tym, że będę mieć wypłatę i będę mogła sobie kupić wiele rzeczy, które chciałam. Wspaniale.
Dzisiaj doskwierała mi samotność. To jest jeden z tych dni, kiedy widok pary zakochanych ludzi przyprawia o smutek i poczucie beznadziejności. Choć wcześniej nie miałam z tym jakiś większych problemów, to od kiedy zaczynam mieć wiele rzeczy na głowie zaczynam czuć się... słabo. Tak, to dobre określenie. Czuję się słaba, jakbym potrzebowała oparcia. I nachodziły mnie dziwne myśli z tego względu. Zaczynałam myśleć o płci przeciwnej, zastanawiając się nad tym, czy gdzieś jest mój ten jedyny. Ludzie nie są stworzeni do życia w samotności.
Potrzeba przynależności i bezpieczeństwa, jakby to eksperci nazwali, pojawiła się nagle i tak gwałtownie, że już nie wiem co tak naprawdę chciałam osiągnąć. Pojawił się strach przed samotnością. Znowu. A było dobrze. Chwilowe załamanie, że sobie nie poradzę dało się jednak we znaki. Może rzeczywiście zbyt dużo mam teraz na głowie...
Idę spać. Mogę się pożegnać ze spaniem do 9 i spokojnymi dniami, bo zaczynam nabierać tempa. Z czego się jednocześnie cieszę i zamartwiam.
Pierwszy z pierwszych dni pracy może na początku przerażać. Miałam w głowie pytania różnej kategorii, ale najczęstsze, które powtarzałam w myśli to: Co ja tu do cholery robię?! Głos w mojej głowie odpowiadał: No jak to co, do licha?! Dążysz do sukcesu! I po jakimś czasie w ogóle o tym nie myślałam, tylko o tym, by dobrze wykonywać swoje powierzone czynności.
Wobec powyższej sytuacji wyrobiłam sobie zdanie na temat pierwszego dnia w pracy. Bo jeśli nic przedtem się nie robiło, choć się chciało, to po znalezieniu pracy człowiek głupieje i nie wie do czego ręce włożyć (byle nie do krajalnicy do chleba!). Wydaję mi się, że znalazłam na to sposób, choć naprawdę nadal się tym przejmuję. Trzeba być pozytywnie nastawionym. Nie osiągnie się sukcesu w ciągu jednego dnia. To może być ciężkie i zdaję sobie z tego sprawę, jednak po dłuższym zastanowieniu trzeba powiedzieć sobie, co dla mnie jest ważne. I dać sobie czas. Na to by się przystosować, nauczyć niektórych rzeczy. Nawet jeśli szkolenie jest za darmo, trzeba wydać na dojazdy i książeczkę "sanepidowską". No nie brzmi ciekawie, czyż nie? Ale dlaczego nie warto dać temu czas?
Podsumuję.
Nie można się od razu negatywnie nastawiać. Trzeba popłynąć z prądem i dać sobie czas. Nie martwić się na zapas. Trzymać się zasad, a wszystko powinno być dobrze. Choć będzie chwilami ciężko, bo tak jest praktycznie zawsze, nie nastawiać się wrogo i rezygnować. Co nas nie zabiję to wzmocni. Nie dajmy się zwariować.
Pogoda nie dopisuję, szaro, mokro i ponuro, jednak budząc się z uśmiechem na twarzy i pozytywnym nastawieniem można przeżyć dzień z potężną dawką szczęścia, bowiem otrzymałam wspaniałe wieści. Dostałam pracę!
Pozytywną energię nie zakłóciła mi brzydka pogoda, a mój tata, który zaczął mi mówić, że to najgorsza praca. Być może to on nie widzi się za ladą (i przez niego mam czarne myśli, bo ja również nie widzę siebie w tej roli) i nie chciałby tak pracować, ale rany, przecież to wcale nic złego. Nie będę pracować w supermarkecie, a w piekarni. Owszem, będę martwić się dojazdem, ale właściwie na wstępie już o tym wiedzą, że będę musiała dojeżdżać i myślę, że nie będą kazać mi przyjeżdżać o 6 przez cały tydzień. Ja się tylko cieszę, że nie będę siedziała tam do późnego wieczora i zbytnio nie muszę targać się autobusami po całym mieście. Będę przecież miała szkolenie, wszystkiego się nauczę (Boże V. słuchaj uważnie, nie bujaj w obłokach i zapamiętuj imiona!). Nie ma co nastawiać się negatywnie. Tak, myślę, że nie ma nic gorszego od złego nastawienia.
Zastanawiam się nad tym, czy kiedykolwiek ktoś z moich znajomych na Fb, z którymi nie widziałam się dość długo zerknął na mój profil z ciekawości, co słychać u mnie. Czasami, oglądając profile innych, myślę sobie, że gdyby niektóre relacje z nimi trwały do dzisiaj, to czy zmieniło by to bieg wydarzeń? Jestem zwolenniczką tego, iż nic nie dzieje się bez przyczyny, nie ma czegoś takiego jak przypadek. Sądzę, że inni ludzie w naszych życiach mają ogromny wpływ. Co by było gdybyśmy nigdy nie zrywali kontaktu i trwali w przyjaźni lub zwykłych znajomościach, ale nadal trwali? Wiem jedno, że nie można niczego zmienić, jedynie poprawić stosunki między przyjaciółmi, którzy nadal nimi pozostają, niezależnie od wszystkiego.
Tak, dalej zerkam na listę osób dostępnych na Fb i myślę nad tym, co ktoś mógłby do mnie napisać. Powinno istnieć takie święto, w którym wysyła się wiadomość do osoby, z którą nie miało się kontaktu od dłuższego czasu. Tak po prostu. To by świadczyło o tym, że na świecie istnieją jeszcze tacy ludzie, którzy niezależnie od tego, jaka to była znajomość, pamiętają o drugim człowieku. Nie można zapominać o ludziach, z którymi się przebywało większość czasu. Nie można.
Chciałabym mieć w sobie tyle odwagi i pewności siebie, by móc niektóre relacje z innymi naprawić, bądź wyrównać. Nie chodzi mi o przywrócenie łączności ale bardziej o złożenie broni i o rozejm. Niektóre tego wymagają, inne w ogóle wygasły bez konkretnej przyczyny. A szkoda.
Mój pokój to moja oaza spokoju. Słychać tutaj przejeżdżające samochody, kiedy okno jest otwarte, śpiew ptaków i szum wiatru. A i pociągi dobrze słychać, choć te przejeżdżają nieskromnie, trąbiąc syrenami, ostrzegając tym samym innych, że zbliżają się do przejścia kolejowego lub stacji. A kiedy okno i drzwi balkonowe są zamknięte, przez rury słychać lejącą się wodę, jak ktoś myję na dole naczynia, albo pralka ciągnie przez węża wodę do bębna.
Mój pokój, jak widać to może nie najcichsze miejsce, ale za to jest mój. To tutaj przychodzę, kiedy jest mi smutno, to tutaj się kładę, kiedy źle się czuję. Tutaj zasypiam i się budzę. Tutaj szykuję się do wyjścia i tańczę ile sił, bo nikt nie patrzy. Tylko tutaj mogę słuchać muzyki, którą lubię i wygłupiać się do niej. Nikt mi nie narzuca co mam w nim robić. Jak posprzątam będzie ładnie, jak nie sprzątnę, będę siedzieć w syfie i kto mi tego zabroni? Dlatego to miejsce jest tak wspaniałe. Lubię swoje meble, swoje rzeczy.
Mój pokój to moja oaza spokoju, ale także i więzienie. To w nim, kiedy z niego się nie ruszę, trzyma mnie niewidzialna klatka uformowana z wyobraźni i myśli. To tutaj tworzą się pomysły, inspiracje i moja twórczość. To tutaj nie mogę oderwać się od rzeczy i myśli, które podsycają mój głód wyobraźni. To tutaj tracę chęć na rzeczywistość, a jednocześnie odzyskuję tutaj świadomość.
Tak, będę szła z podniesionym
czołem, nie wstydząc się, że nie zdałam za pierwszym razem matmy. Nie
wiem czemu niektórzy wstydzą się tego i nawet się do tego nie przyznają.
Bezsensu. Powinni być z siebie dumni, że podchodzą do matury kolejny
raz, starając się, a nie jak co poniektórzy, co olewają to. Podjęcie się
poprawki to kolejna dawka stresu, kolejne dni spędzone nad książkami,
więc nie wiem czego się tu wstydzić...? Że niby taka z ciebie idiotka,
bo nie zdałaś za pierwszym razem? Każdy
zasługuje na drugą szansę i tylko idioci z niej nie korzystają.
Teraz tak jakoś melancholijnie u mnie, choć spędziłam
wczorajszy dzień we wspaniałym towarzystwie, bo zostałam wraz ze siostrą
i siostrzenicą na noc u kuzynek i było wesoło i życiowo, nawet bardzo
życiowo, co spowodowało u mnie przypływ pozytywnego nastawienia, choć
jak wiadomo, wieczory mają to do siebie, że w najbardziej
niespodziewanym momencie masz ochotę zapłakać do poduszki, nie znając
nawet konkretnego powodu.
Jutro zacznie się jeszcze większa
dawka stresu, więc zgrywam piosenki na mp4 i idę się położyć. Muzyka potrafi ukoić nawet największą nocną bestię
nostalgii.
Wszystko idzie w swoim rytmie, tylko szkoda, że mój rytm jest bardzo uszkodzony. I to nie tak, żebym się skarżyła. Po prostu chciałabym, by w końcu moje życie się ustabilizowało. Czy to nie dziwne, że dziewczyna w moim wieku chcę w końcu żyć w spokoju?
Nie, chyba każdy wolałby znać swoją przyszłość, kreować ją teraźniejszością. Prawda jednak nie trzyma się rzeczywistości. Niestety. Wszyscy młodzi udają, że ciągnie ich do wolności, a przecież wolność nie oznacza braku funduszy i planu na przyszłość. Ohh... znów zaczynam wracać do tematu pracy. Gdybym rzeczywiście nie miała wyjścia, bo różnie w życiu bywa, na pewno zgłosiłabym się do pierwszej lepszej pracy, bo ona rzeczywiście istnieje. Ja tylko za bardzo się przeceniam.
Jestem zmęczona rzeczywistością i codziennością. I choć bycie na zajęciach jest bardzo... nudne, to i tak się cieszyłam, że mogę wyrwać się z domu. Ponownie. A właściwie nie o taką codzienność mi chodziło, bowiem myślałam tu raczej o dniach w tygodniu, kiedy siedzę w domu i albo gotuję obiad, albo sprzątam, albo pomagam tacie albo nic nie robię, a pod koniec dnia zupełnie nic mi się nie chcę. A powinnam się pouczyć. Zostały mi dwa tygodnie do matury. Świetnie, co? I pomyśleć jeszcze przydałoby się o końcowych egzaminach semestralnych, które są w dniu ślubu A. A ja muszę być na tym ślubie. Zostanę przecież świadkiem. Ale właściwie to teraz nie myślę o tym, tylko o tym, że nie mam ochoty na rzeczywistość.
Mam ochotę na romantyczną przygodę. Tak, chciałabym się zatracić w chwili szczęścia i zapomnienia o całym świecie. Chciałabym poczuć ściskający żołądek przez przyjemne nerwy, poczuć czyjąś bliskość, pośmiać się, wzruszyć. Ile dałabym za wyjątkową chwilę, przesiąkniętą sympatią i romantyzmem.
Co się stało z galanterią? Czy ona istnieje tylko w filmach z lat osiemdziesiątych? Chcę żeby John Cusack stał z magnetofonem pod moim oknem. A Patrick Dempsey woził mnie na kosiarce. Chcę, żeby Jake z Szesnastu Świeczek czekał na mnie pod kościołem, a Jack Nelson wykonywał triumfalny gest radości, bo jestem jego. Chciałabym żeby choć raz moje życie było jak taki film. Do tego z fajną piosenką, bez szczególnego powodu.
Sądzę, że odpowiedzialności nie uczą w szkołach. Tam uczą tylko o tym, że każdy błąd może prowadzić do poniesienia konsekwencji – nie odrobiłeś pracy domowej...? Jedynka, siadaj. Nie można tutaj mówić o odpowiedzialności, ponieważ dzieci w pewnym wieku, są po prostu nieokrzesane, że się tak wyrażę. Nie rozumieją tego, że konsekwencje prowadzą właśnie do odpowiedzialności. Że jeśli nie będą się uczyć, nie osiągną w życiu wyższego etapu. Nikt tak naprawdę nie podjął się takiego trudu, by uczyć odpowiedzialności młodych ludzi w szkołach, bo szczerze powiedziawszy odpowiedzialność jest czymś, co przychodzi z wiekiem. Kiedy uprawiasz seks bez zabezpieczenia i musisz pogodzić to z rzeczywistością, wychowując dzieci, pilnować by dorastały w odpowiednich warunkach i wyszły na ludzi. Kiedy kupujesz dom i bierzesz na niego pożyczkę i musisz potem spłacać ją co miesiąc, aby nie mieć problemów z bankiem i komornikami. Kiedy zakładasz rodzinę, musisz dbać o to, by niczego jej nie zabrakło, więc musisz pracować. Kiedy znajdujesz pracę musisz pogodzić się z tym, że jeśli nie będziesz pracować wylecisz na zbity pysk, bo nikt nie chcę płacić za nic.
Odpowiedzialność przejawia się także w codziennych obowiązkach, kiedy musisz pozmywać naczynia, żeby móc ugotować obiad, by każdy z domowników mógł coś zjeść.
Odpowiedzialności uczymy się wtedy, kiedy rodzice kupują nam domowego zwierzaka i musimy go karmić, czyścić klatkę lub akwarium, albo musimy wyjść z nim na spacer, by nie narobił na dywan. Kiedy wkładają do naszego pokoju kwiatka i musimy go podlewać regularnie, by nie miał ani za sucho ani za mokro, by miał dostęp do światła słonecznego, albo by przesunąć go w zacienione miejsce. Kiedy rodzice przeznaczają nam obowiązki domowe, jak choćby nastawienie prania i powieszenia go, by można było chodzić w czystych ubraniach.
Sądzę, że odpowiedzialność leży po stronie rodziców, by nauczyć jej swoje dzieci, by pokazać im, że ich praca przynosi korzyść nie tylko im samym, ale także i każdemu z domowników. I myślę też, że bardzo pomaga w tym powiedzenie konkretnie domownikom za co będą odpowiedzialni, bo jeśli nikt wcześniej nie pokazał im tego, co powinni zrobić to skąd mają wiedzieć co powinno się zrobić, by zrobiono to dobrze? Pomaga w tym również pokazanie komuś, np. dlaczego robienie prania jest ważne, albo dlaczego ważne jest pilnowanie nieszczęsnego terminu wywożenia śmieci. Oczywiście takie rzeczy wiem osobiście, ponieważ mam już swoje lata i rozumiem konsekwencje z braku zrobienia czegoś.
Powinno się do tego podchodzić z cierpliwością i z pokorą, jeśli chcemy, by ktoś miałby coś zrobić, a nie od razu wrzeszczeć i wyzywać od najgorszych, znęcając się psychicznie, idealnie podkreślając to, że jest się idiotą i osobą głupią.
Jestem osobą wrażliwą i potrzebującą konkretnych wskazówek, bo tak naprawdę nie jestem w stanie myśleć o wszystkim, jeśli na co dzień się tym nie interesowałam. Może to nie świadczy o mnie dobrze, lecz naprawdę jestem osobą nierozgarniętą i mam problemy z pamięcią. Nieraz zapominam, co kto mówił do mnie pięć minut temu. I zdarza mi się to naprawdę bardzo często, więc myślenie o obowiązkach, które jasno nie zostały mi przedstawione wylatują mi z głowy. Czasami sobie przypomnę o pewnych sprawach, więc staram się to robić. Jednak zazwyczaj wylatuję mi to z głowy i przez to jestem odbierana za leniwą osobę, nie myślącą o pracy innych ludzi. Nie przeczę, że jestem leniwa, tylko czasami naprawdę chcę coś zrobić, ale o tym zapominam i zawodzę. A właściwie zdarza się to bardzo często.
Zrobiłam sobie kilka testów psychologicznych. Wyszło z nich, że: cierpię na somatyzację, natręctwa (skala ta mierzy myśli i zachowania charakterystyczne dla zespołu
obsesyjno-kompulsywnego), nadwrażliwość interpersonalną, silną depresję, psychotyczność (skala obejmuje zarówno zachowania typowo psychotyczne, jak i
charakterystyczne dla rzekomego procesu psychotycznego. Cztery pozycje
zawierają osiowe objawy schizofrenii wymieniane przez Schneidera: omamy
słuchowe, transmitowanie myśli, kontrolowanie myśli z zewnątrz i
nasyłanie myśli, jak również mniej znaczące psychotyczne zachowania,
będące wskaźnikami schizoidalnego stylu życia – link do pojęcia charakter schizoidalny)
, lęk(niepokój, nerwowość, napięcie, a także somatyczne objawy lęku, jak
kołatanie lub przyśpieszone bicie serca. Poszczególne punkty odnoszą się
do uogólnionego lęku, ataków paniki oraz jeden dotyczy uczucia
dysocjacji – link do pojęcia zaburzenia dysocjacyjne.
), wynik przy skali wrogości okazał się bardzo wysoki, mam skłonności do fobii (szczególnie tych społecznych), myślenia paranoidalnego, a ponadto mam wysoką skłonność do alkoholizmu i zalecane jest mi najszybsze skonsultowanie się z psychoterapeutą. W testach tych wykazano właśnie, że problemy z pamięcią wiążą się właśnie z tych problemów, które wymieniłam powyżej. Zaczynam się zastanawiać, czy chodzenie do psychologa nie byłby dobrym pomysłem...
Można zakpić z diagnostyki z internetu, ale jeśli przeczytałam na tej stronie wszystko to, co do mnie pasuję, to czy można się choć odrobinę zastanowić nad tym, czy rzeczywiście nie powinno się skorzystać z jakieś pomocy specjalisty...?
Sądzę, że zaszkodzić jeszcze bardziej nie może mi już nikt.
Mówienie szybko i z sensem nie jest moją najmocniejszą stroną. Ot taka, wada. A najgorzej jest już, jak zaczynam krzyczeć na kogoś, bo inaczej nie potrafi słuchać. Wydaję mi się jednak, że nie jestem stworzona do złości i gniewu, bo kiedy tylko poczuję w sobie gniew łzy same napływają mi do oczu. No i proszę, dzieję się to nawet w tej chwili kiedy piszę to zadnie.
Mój tata niestety jest człowiekiem, dla którego istnieje zbiorowa odpowiedzialność, lecz nie wlicza do niej swojej osoby. Cokolwiek złego się stanie, zgania to na innych a nie na siebie. Nawet wtedy, kiedy on w całości jest winien. Szuka tylko pretekstu, by nie wyszło na niego. Złością, krzykiem i przeklinaniem, stara się definitywnie wrzucić do naszych mózgów, że to my jesteśmy winni, niemądrzy, a wręcz idiotami. Być może właśnie dlatego, kiedy jestem zła, albo ktoś na mnie podnosi głos moje oczy same zaczynają łzawić. Tak. Jestem słabym człowiekiem przez swojego ojca.
Choć muszę przyznać, że zaczynam robić postępy.
W dniu dzisiejszym, kiedy to WSZYSCY mówili, że jutro wywożą u nas śmieci i WSZYSCY pomyśleli o tym, żeby te śmieci wynieść za bramę, podniosłam głos, a właściwie to wrzeszczałam na mojego ojca, ponieważ zwalił na mnie winę, że to ja nie popatrzyłam dobrze, kiedy te śmieci rzeczywiście są wywożone. Zabawne, nie? Wrzeszczeć o głupie śmieci. A dlaczego? Bo musiał wyjść na jebane pole. Och, bogowie. Nie było ofiar wśród ludzi, ale za to ja cała się trzęsę z nerwów.
Oczywiście zaczął drzeć się o to, że w ogóle nie myślę, że zero we mnie odpowiedzialności. Jaka tu w tym odpowiedzialność, na litość!
Wszyscy siedzieli przy stole w Wielkanocne śniadanie. Padło pytanie kiedy śmieci?
– Chyba siódmego.
– Nie wiem, nie widzę.
– Tak, siódmego są.
– Patrzyłaś czy na naszej ulicy?
– Chyba nie, ale na internecie można zobaczyć.
Koniec rozmowy.
Hipokryta.
Chcę mi się płakać, bo zaczynam go przypominać. Lany poniedziałek zamienił się w łzawy poniedziałek. Na szczęście mi już przeszło.
Wrzeszczałam na niego, a ten jakby trochę zgłupiał, że się mu postawiłam. I to kolejny raz, bo kiedy wrzeszczałam na całe gardło patrzył na mnie i... słuchał. Mimo to, że odnajduję w sobie siłę, by się mu postawić, to i tak wracam do siebie kuląc się w sobie ze strachu i złości i smutku.
Nie pozwolę na to, by mój przyszły mąż, ani moje dzieci traktowali mnie jak on.
Nigdy.
Och, muszę przyznać, że wiele, bardzo wiele zazdroszczę córce mojej kuzynki. Oczywiście cieszę się jej szczęściem, jak zawsze zresztą, ale chyba jednak przyszło mi być zazdrosną o nią i o jej szczęście przez część mojego życia. Być może nigdy z tego nie wyrosnę. Choć nie wiem, czy można tak o tym mówić. W każdym razie czuję wewnątrz nieustającą gorycz, która zamiast motywować, dołuję mnie jeszcze bardziej. Aj, chciałabym żebym w końcu się ustatkowała.
Czy ja to wystukałam publicznie...?
No dobra! Marzę o mężu, który będzie dla mnie oparciem i będzie mnie kochał i chciałabym mieć wspaniałe wesele i wspaniały dom, wspaniałe dzieci i wspaniałą przyszłość. Wspaniałą przyszłość...
Mam wrażenie, że wszystko i wszyscy wystawiają mnie na próbę wytrzymałości siły woli. Mam dość ciągłego czekania, wahania, strachu i jeszcze raz czekania. Chciałabym, żeby w końcu mnie oświeciło, co zrobić ze swoim życiem. Szkoda, że to nie takie proste.
Nie wiem, czy dzieci potrafią ujawniać w człowieku swoją agresję, ale moja siostrzenica potrafi idealnie podejść mnie podstępem. Najpierw doprowadza mnie do granic wytrzymałości, a potem, kiedy jestem już czerwona od gniewu wybucha gromkim śmiechem. I to mnie rozbraja. Teraz jednak przyszła do mojego pokoju, zjadła moją kolację i nudziła mnie o coś, a potem wybiegła z rykiem, bo powiedziałam jej, że zrobię to później. Rany.... Mimo to, dzięki niej, nie załamałam się jeszcze dobitnie. Bo bywało ze mną gorzej. A ta, nawet o niczym nie wiedząc, przychodziła i mnie całowała i przytulała, mówiąc, że mnie lubi. To takie... podbudowujące. Tak, cenię właśnie takie chwilę.
I mówiąc szczerze jest mi smutno i bierze mnie na płacz. Taka tam... świąteczna aura, aura Portera, muzyki i dziwnych wiadomości od D.
Niech Cię szlag, D.
I co, do nędzy, ma to znaczyć? Śnieg? Deszcz? No to przecież zbrodnia w biały dzień. Nie mówiąc już o tym, że się robić nic nie chcę, jak tak brzydko jest. I jak tu sprzątać na święta, piec ciasta? Chociaż z drugiej strony pieczenie jest moim lekarstwem na wszystko. Pieczenie i tańczenie. A kiedy jeszcze włączy się do tego ulubioną muzykę to to jest takie combo, że bez dwóch zdań powinno się zatrzymać dobry humor. Martwię się tylko o to, że ostatnio wychodzą mi zakalce i nawet śni mi się to po nocy, że beznadziejne ciasta piekę. Ale spokojnie... ciasta, które mam zamiar upiec nie mają prawa się nie udać. Och, matko, błagam, żeby się udały!
Muszę zacząć się uczyć matmy. Dwa tygodnie przed maturą...? To wypada dość słabo. Dlatego już teraz muszę o tym pomyśleć. A no i o pracy też trza by było. I o egzaminie na koniec semestru... I o kolejnych praktykach. Bylebym tylko się nie wyłożyła jak długa przez te kotłujące się w mojej głowy rzeczy. Może powinnam sobie założyć jakiś kalendarz i planować sobie dni, żeby zdążyć z nauką?
Anyway. Mamy popołudnie, ja właśnie robię sobie kawę i przeglądam Internety w poszukiwaniu inspiracji na dalsze swoje życie i zauważyłam stare wpisy przyjaciela, który rok temu strzelił na mnie focha i do tej pory się do mnie nie odezwał. To naprawdę jest bardzo przykre, że wiele znajomości kończy się w tak banalny sposób. Może przez to, że jest mi przykro z tego powodu, nadal nie usunęłam jego bloga z obserwowanych. Gdybym to zrobiła, nie mogłabym już do nich wrócić, bo już dawno usunął bloga. Chyba nigdy nie potrafię definitywnie zamykać rozdziałów mojego życia.
D. napisał mi, że przynudzam! Bezczelny! Ja wiem, że ma poniekąd rację, ale facet nie powinien tak pisać do kobiety! Bezczelny! Powinien cierpliwie wysłuchiwać kobiecych ględzeń, nawet jak mówi o tym, że wczoraj gotowała groch z kapustą, to dziś ugotuję brokuły z ziemniakami, a że jej się paznokieć złamał, a to znowu, że jej się podpaski skończyły i musi sobie zakupić kolejną paczkę, ale nie w tamtym sklepie, bo tam mają drogie. Facet powinien wysłuchiwać takich rzeczy, podobnie jak dziewczyna powinna wysłuchiwać ględzenie facetów. Bezczelność! Ja się nigdy nie poskarżyłam, że przynudza. Że po raz setny mówi mi co mu się w samochodzie spierdzieliło, że facet z sąsiedztwa krzywo się na niego patrzy, że musi gdzieś jechać, bo go babcia poprosiła, że znów chciałby się napić, ale nie ma co. Do cholery! Nie skarżyłam się na to! Aż do tej pory. A bom się wkur... zyła. I nie piszę już do niego. O! Bezczelność!
Pieką mnie oczy, jakbym kilo cebuli kroiła, w uszach szumi mi woda, jakbym co najmniej techno na fulla słuchała przez cały dzień, gardło mnie boli, jak przy anginie, a nogi bolą, jakbym na weselu balowała w szpilach. Czyli jednym zdaniem –
BURNING DOWN!
Koncert był udany, choć fani się spiknęli, że jakieś serca będą podnosić, że to jakieś fluorescencyjne pałeczki będą... No ciekawa sprawa. Fajnie to wyszło, ale i tak gitara powinna być nasza no... Razem z M. i ... M. zrobiłyśmy najlepsze selfie, ale nikt tego nie docenił! Tylko my doceniliśmy swoje poświęcenie! A ja doceniam to, że dane mi było stać tam i słuchać Dawida, bo tak właściwie to jest jedynym zespołem, na którym byłam już trzy razy! Yey! I zaczynam ich lubić za każdym razem coraz bardziej.
No i to by było na tyle, bo siły nie mam.
Curly Heads ląduję na półce z ulubionymi zespołami, choć przecież już dawno się tam znalazł. Oczywiście takiej wyimaginowanej rzecz jasna. Muach, bo mnie nie stać na prawdziwe, kupne kompakty.
