Jej... Nie wiem co się dzieję, ale sądzę, że zaczynam się kochać w nim. Wiele spraw pozostaje bez wyjaśnienia, wiele rozmów na nas czeka, lecz to tylko kwestia czasu, nim zaczniemy być ze sobą na poważnie. Jesteśmy zaledwie tydzień ze sobą, a ja mam wrażenie, że minęło już pół roku.
Wcześniejsza znajomość odgrywa tutaj dużą rolę. Znamy się już pięć lat. Nigdy bym nie pomyślała, że tak to będzie wyglądało. Przecież na samym początku nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Dopiero po jakimś czasie zaczęliśmy łapać wspólne tematy. Kiedy to zaczęliśmy jeździć tym samym autobusem, rozmawiać, śmiać się na lekcjach z błahych powodów, wychodzić razem ze szkoły albo czekając na siebie przed wejściem, aż ta druga osoba odbierze kurtkę z szatni. Nie przejmowaliśmy się tym co pomyślą o nas nasi poprzedni partnerzy. Po prostu wracaliśmy w tym samym kierunku po szkole. Niezależnie od tego czy im to przeszkadzało czy nie, nigdy nie zrywaliśmy kontaktu na dłużej. A potem nasi partnerzy nas opuścili co oznaczało więcej czasu na to, aby powłuczyć się po mieście. Nigdy nie pomyślałam wcześniej o nim, jako kandytant na chłopaka. Może coś przeczuwałam, że do mnie zarywa, ale po poprzednim związku zostałam wyprana z uczuć i zaczęłam być zimną suką, która na dłużej nie potrafiłam być.
Na tej cholernej imprezie, zaproszona przez Sz. popełniłam błąd, którego nie mogę zapomnieć. I Sz. też nie zapomina. Wspominałam tutaj kiedyś o tej sytuacji. Kiedy to, pijana, ze złamaną duszą i sercem zapragnełam czegoś więcej, ponieważ zmęczona byłam rzeczywistością. Tamten był taki tajemniczy i pewny siebie, a ja głupia na to poleciałam. I zasłużyłam na te wyrzuty sumienia i cierpienie, kiedy zrozumiałam, że życie to nie film, a to, czego potrzebowałam, było na wyciągnięcie ręki, ponieważ Sz. zawsze stał przy moim boku. Tak, zawsze był obok. Nauczkę jaką dostałam było to, że go straciłam przez pewien czas. Potem kontakt się odnowił, a ja znów dałam mu złe sygnały i znów go olałam. Sądziłam, że już więcej się nie odezwie i właściwie to starałam się wmówić sobie, że mnie to nie obchodzi, jednak kiedy znów się odezwał, poczułam narastajacą tęsknotę do niego. Zaczęliśmy się spotykać i tak oto z przyjaciół staliśmy się parą. Choć dla mnie było to coś nie do pomyślenia. Nie wyobrażam sobie być z najlepszym przyjacielem, ale to kolejny plus, który mnie uszczęśliwia. Ponieważ życie przyniesie mi wiele niespodziewanych historii i przeżyć, które będę z nim dzielić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz