Przerażacze

Jak to by zacząć? Cóż... Ciężko powiedzieć. Myślałam nad tym od samego rana. Ponura aura nie pokrzepia. Staje się coraz bardziej przytłaczająca. 

Gdzie się podziała moja optymistyczna ramka rzeczywistego świata?  Ulotniła się wraz z Joy of Live. Dziewczyny w moim wieku myślą nad przyszłością, nad karierą, nauką albo i nawet nad szaleństwem codzienności, a ja... agh! Znów się użalam nad sobą.   Tylko że prawda jest taka, iż mamy w rodzinie problemy finansowe. Przez to, wszystko co mnie cieszyło teraz nie ma wartości, ponieważ jest zbyt wiele rzeczy, które potrzebujemy, a ciężko będzie znaleźć na to pieniądze. Dobija mnie myśl o tym, że nie mogę znaleźć pracy, którą chcę znaleźć, a nie przymusowe stanie na kasie. 

Dobija mnie fakt, że chciałabym spędzić czas z S. ale nic nie sprawia mi teraz satysfakcji, bo nie mogę nawet za siebie zapłacić. Oczywiście kocham spędzać z nim czas, ale teraz jestem bardziej rozdrażniona wszystkim i najlepszym rozwiązaniem jest sprzątanie i pieczenie ciasta.

 Sądzę, że ciężko to wytłumaczyć... 

Jestem przerażona dorosłością.

''...ani całusy małe, duże...''

Padło pytanie: czym dla mnie jest miłość?  

Odpowiadam:

Miłość jest w trosce o drugiego człowieka, kiedy martwisz się czy bezpiecznie wrócił do domu.

Miłość jest w zaufaniu, kiedy powierzasz drugiej połowie swoje demony. Kiedy ufasz w jego wierność, bo miłość jest także w wierności. 

Miłość jest w radości spedzaniu ze sobą wspólnych chwil. Kiedy czyjaś bliskość dodaje nam sił. Bez której nie widzimy swojego życia. 

Miłość jest ukryta w słowach, takich jak ubierz się dziś cieplej, zapnij pasy, jak się dziś czujesz. Miłość jest ukryta w zainteresowaniu się ukochaną osobą.

Miłość jest w najdrobniejszych rzeczach, podczas kiedy ta mała rzecz dla kogoś jest bardzo cenna.

Miłość jest w prostych gestach, w uśmiechu, we łzach.

W prawdzie, we wspólnej widzianej przyszłości, w wybaczeniu, ale także i w rozczarowaniu i cierpliwości. 

Bo miłość, to nie pluszowy miś, ani kwiaty, to też nie diabeł rogaty, ani miłość kiedy jedno płacze a drugie po nim skacze. Miłość to żaden film w żadnym kinie, ani różę, ani całusy małe, duże, ale miłość kiedy jedno spada w dół, drugie ciągnie je ku górze.

Dlatego nie śpię i się żale. 

Bo podobno mi nie zależy. Który to ja raz słyszę...?

Bo nie pytam wcale jak się czuje. Bo nie piszę dla niego zadań, siedząc przy nich połowę dnia. Bo nie pomagam mu przy ważnych sprawach. Bo w ogóle nie jestem wdzięczna za nic co dla mnie robi. Bo nie staram się go wspierać, wiecznie coś od niego chcę i nie daję nic od siebie. Nie spotykam się jak tylko mogę, nie odwzajemniam pocałunków, nie mówię mu że go kocham. Nie wyraziłam chęci na to, żeby się kochać. 

Dlatego nie śpię i jest mi smutno. 

I jestem chora.

Cóż za szczęście!

Wczorajszy dzień... mmm... wczorajszy dzień był dniem pod znakiem szczęścia i miłości. Były romantyczne aspekty i te mniej romantyczne, a najlepsza z tego wszystkiego była kawa!

Oczywiście to taki mały żart. Najwspanialsze było to, że wszystkie moje troski zniknęły. Nie przejmowałam się niczym, choć jesienny powiew mrozu był okrutnie przebiegły i kiedy wróciłam do domu, poczułam to w kościach. Najwspanialsze były te pocałunki i jego wzrok... jego uśmiech. Aj! 

Lubię dostawać prezenty od mojego lubego, ale nie lubię tego uczucia kiedy on mnie tak rozpieszcza, a ja nie mam nic co mogłabym mu dać. Wczoraj właśnie miałam okazję dać mu coś od serca i myślę, że nie kłamał mówiąc, że moje ciastka były dobre. Nie oczekiwałam niczego w zamian, a on obsypał mnie prezentami, choć wcale nie musiał Cóż za szczęście V.! Cóż za szczęście!  

 Anyway, tęsknię za nim od chwili kiedy podarowałam mu ostatni z licznych pożegnalnych pocałunków i zastanawiam się czy to uczucie doprowadza mnie na skraj rozpaczy, ale jak mawia cytat z Gwiazd Naszych Wina - ból domaga się tego by go poczuć, o ile to tak właśnie szło. 

Muszę napisać do Sz. Co do niego czuje, wiec się żegnam.