Niezbyt specjalne zażalenie

    Wstałam dzisiaj rano z obojętnym wyrazem twarzy. Zebrałam się do pracy, wsiadłam do pociągu. Zamknęłam oczy, gdy przeczytałam po raz kolejny jego wiadomość, którą napisał o trzeciej w nocy, zastanawiając się nad tym, czy opisać mu moje uczucia, względem ostatniego tygodnia. Potem na dworcu, czekając na tramwaj zjadłam kanapkę, a właściwie to zmusiłam się do zjedzenia kanapki, którą zazwyczaj przygotowuję dzień wcześniej, by rano nie tracić czasu. Podeszłam na przystanek, wsiadłam do tramwaju. Z słuchawkami mojego Ukochanego na uszach, przerzucałam swoje playlisty z nadzieją, że znajdę coś, co pozwoli mi uciszyć tą burzę myśli. Ogarniała mnie frustracja, więc musiałam o tej szóstej nad ranem zająć myśli czymś innym. Nie udało się.

Weszłam do pracy, myśląc o tym, jak bardzo chujowo się czuję tutaj bez niego. Przełknęłam tą myśl, ale wróciła ona, kiedy jeden kolega, powiedział, że E. nie ma dzisiaj w pracy, jakbym nie wiedziała jeszcze. Nie miał złych intencji. To taki... jego humor. 

    Podczas pracy zamieniłam z innymi może ze dwa zdania. Nie miałam żadnej ochoty z nikim rozmawiać. Jedna z koleżanek, L. spytała czy wszystko w porządku, bo jakaś markotna jestem. Powiedziałam jej, że wszystko ok. Po prostu wstałam lewą nogą. Ta na to, że nie zawsze musimy być radośni i to rozumie. Wydaję mi się, że od czasu, kiedy zobaczyła mnie jak płaczę na schodach przy szatni, stała się dla mnie bardziej milsza i delikatniejsza. Jej obecność w tym kurwidołku dodała mi otuchy, ale przecież ciągle myślałam o tym, czy nie napisać do E. tego co czuję.

Cztery godziny mój rozum walczył z duszą. 

    Przez cztery godziny układałam w głowie słowa, które chciałam mu przekazać. A kiedy siedząc w szatni prawię godzinę, układając kilka wiadomości sms do niego, klikając "wyślij", mój rozum skarcił mnie za swoją samolubność. 

Mogłaś to przemilczeć, głupia! - mówił, ale dusza pękała z dumy.

Tutaj nie ma miejsca na niedomówione kwestię, niedokończone rozmowy, na złe emocje - pochwaliła mnie.

    Po tym jak wyszłam z szatni, na światłach usłyszałam sygnał wiadomości. Nie wiem dlaczego poczułam ukłucie w sercu oraz przypływ strachu. 

Mój Boże, pomyślałam, dlaczego tak bardzo staram się go zniechęcić do siebie?

Już miałam napisać, że wszystko jest ok, żeby nawet tego nie czytał, żeby się nie przejmował, ale było już za późno na cofnięcie się. Poza tym, jak można się wycofać się ze swoich uczuć w przeciągu kilku minut...? 

    "Witaj kochanie. Przed chwilą wstałem... Jem śniadanie i zaraz do ciebie napiszę."

    Wsiadłam do tramwaju, zaciskając ręce na telefonie.

Masz za swoje, głupia jędzo - mój mózg był bezlitosny. Wręcz zaczęłam zastanawiać się nad tym, czy jesteśmy w stanie się rozejść z mojej winy, przez moje zachowanie i przez ciągłe obawianie się samotności.

    Zabawne, że człowiek idei, który wierzy, że ma kontrolę nad swoim życiem nakłada na siebie barierę w postaci strachu. Chyba będę musiała skupić się bardziej na sobie i to zwalczyć...

Odpisał na część moich wiadomości, po czym musiał znowu zniknąć. Serce zaczęło szlochać, bo zaczęło gubić się w emocjach. Rozum wytykał je tylko palcami, naśmiewając się z jego głupoty.

Podobno serce wie zawsze co robić. Zawsze podejmuję słuszne decyzję. Tylko ze względu na umysł, na zdrowy rozsądek popełniamy błędy w wyborze, dlatego czujemy się potem źle ze samym sobą. Tak było w tym wypadku. 

    Kiedy znowu napisał, poczułam poczucie winy na sobie. Nie sądziłam, że znów to poczuję, chociaż on wcale nie obrzucił mnie gównem i nie zrzucił jej na mnie. Nawet przeprosił za to, że nie mógł tego przewidzieć co się wydarzy.

To niczyja wina, odezwała się dusza, nie ma winy w żadnym słowie, czynie, uczuciu, geście. Nie ma jej, więc przestań się zadręczać. I zadręczać jego.

Napisałam więc, by nie myślał o tym, że go obwiniam i że chowam do niego jakąkolwiek urazę. Te wiadomości do niego to tylko chwila mojej słabości. Umysł w końcu się zamknął. Dusza dyktowała jak mantra słowa: Kochamy się i nic tego nie zmieni. 

    
   Wysiadłam przystanek wcześniej, by się ruszyć z miejsca, bo kiedy tak siedziałam i gapiłam się w szybę z słuchawkami na uszach, do oczu napływały mi łzy. Domyślam się tylko, że z winy poczucia bezradności. Przypomniały mi się wtedy jego słowa, żebym poszła do naszej ulubionej lodziarni sama, jeśli chcę. Gamoń nie miał pojęcia, że chodzenie do takich miejsc bez niego sprawiają mi bardziej przykrość niż przyjemność.
    Niebawem byłam już na dworcu i wsiadłam do pociągu. Przez chwilę zamknęłam rozdział, otwierając kolejny w książce, którą czytam, a kiedy wróciłam do domu, bez zjedzenia obiadu położyłam się na łóżku i usnęłam.

    Obudziło mnie wiercenie w ścianach, bo przecież mój tata jest na urlopie i miał czas na domowe prace. Spojrzałam na telefon.

    "Kochanie jesteś już w domu?"

    Zawsze pisałam mu to, kiedy przekraczałam próg domu, albo maksymalnie kilkanaście minut później. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że nadal czuję się do dupy. Skąd to uczucie się wzięło, nie miałam pojęcia. Wierciłam się sama w sobie, starając się wymyślić odpowiedź, ale ona nie przychodziła. Zaczęłam więc zajmować się innymi myślami, traceniem czasu na internecie, ale wszytko i nic, co robiłam, nie przynosiło ukojenia. Z każdą minutą czułam się coraz gorzej. Znów nic nie zrobiłam w domu i choć poczucie winy z tego powodu utkwiło mi w głowie, to nie mogło się ono równać z uczuciem, które narastało we mnie jak chwast. Postanowiłam jednak coś z tym zrobić. A najlepszą metodą na moje chujowe nastroje jest rozmowa z nim. 

    I wtedy właśnie wszystko sobie wyjaśniliśmy, a właściwie to ja bardziej wyjaśniłam jemu to, co czuję po raz kolejny. To sprawiło, że nagle pozbyłam się tego ciężaru, który ciążył mi przez cały ten czas. Może nie do końca, bo muszę przeanalizować swoje zachowanie w tej kwestii. Czy nie zachowałam się rzeczywiście samolubnie i czy to, co napisałam nie było zbyt wyolbrzymione. 

    Zrozumiałam, jak on stara się dla mnie. Jak bardzo mnie kocha. I nie zrobiłby niczego specjalnie, bym czuła się pokrzywdzona. Każdą wolną chwilę poświęca dla mnie, choć nie mogę czuć się źle, kiedy zdarzy się sytuacja, w której nie będzie mógł mi ofiarować odrobiny czasu.

    Dzień niezbyt specjalny, a tak wiele w nim się wydarzyło...

Zmiany na blogu

Nastały lekkie zmiany na blogu, gdyż doszły mnie słuchy, że szata graficzna nie cieszy oka. Szczerze? Nie znam się na tym. Kompletnie. (Cztery lata nauki grafiki komputerowej poszły w las...) I doceniam każdą opinię na ten temat, gdyż piszę tego bloga od jakiś pięciu lat, a wygląd, układ i kolor był dla mnie, do tej pory, mało ważny. Nikt się nie skarżył, bo mało kto tu zagląda, tak szczerze powiedziawszy, więc nic nie ruszałam.
Oglądałam blogi innych ludzi. Zauważyłam, że większość z nich jest w czerni i bieli. Mi to powiewa nudą, ale nie ukrywam, takie czyta się najlepiej. Nie chcę jednak upodabniać się do innych, stąd jakiś inny szablonik z listy dostępnych, bo na dobrą strawę nie stać mnie na coś lepszego. Serio. Jestem za bardzo zmęczona gapieniem się w szablony i wymyślaniem czegoś... oryginalniejszego. Planuję w przyszłości zadbać o ten adres, bo właśnie tutaj mieszkają moje wspomnienia i trochę smutno by było, gdyby nie miały odpowiednich warunków, ale na dzisiaj musi to wystarczyć.

Nie mniej jednak! Rady będą dla mnie bezcenne, dlatego jeśli ktoś pragnie się podzielić opinią niech robi to śmiało. Będę za to wdzięczna. 

Dodam na usprawiedliwienie się, że pomimo wyglądu, robię tutaj postępy. Zaczynam otwierać swój umysł na inne tematy, przestaję narzekać i wypłakiwać się tutaj. Wiele razy miałam do tego okazję, ale po prostu nie pisałam przez dłuższy czas, żeby nie zanudzać. Wystarczy tylko spojrzeć na pierwsze wpisy na blogu i porównać je z tymi nowymi. Mój rozwój osobisty został zapisany właśnie tutaj. Kto by pomyślał, że nadal będę prowadzić bloga, który stanie się częścią mnie.

Nauka pisania...?

Myślałam dzisiaj o tym, jak osiągnąć swój sukces pisarski nie mając teraz żadnego doświadczenia, jeśli chodzi o wykształcenie. Z polskiego miałam słabe oceny. Jedynie w gimnazjum moja nauczycielka wierzyła w mój talent pisarski. Wyróżniała moje wypracowania, pochwalała za sposób pisania, pomagała w poprawianiu błędów. W technikum mój potencjał został przygaszony przez edukacyjny program. Nauczycielka krytykowała mnie za indywidualne myślenie. Za to, że postrzegam pewne sprawy inaczej niż jest to zaplanowane w programie. Przez brak jakiegokolwiek pochwalenia, zwrócenie uwagi na mój styl, zaczęłam w siebie wątpić. A raczej przestało mi się... chcieć starać. Bo nikt nie doceniał mojego talentu. Zwracali uwagę tylko na błędy, które popełniałam. Kiedy miałam pisać wypracowania, musiałam cholernie się starać, by nie użyć słów, które uznane będą za nieprawidłowe. Dlatego też były one... byle jakie. Nauczycielka podziwiała pisarzy, ich dzieła, a mając przed sobą młody talent, zgniotła go w zarodku. 

Tak właśnie działa... nasza edukacja. Każą nam interpretować wiersze według schematów. 

Na szczęście mam swoje lata i wiem, jak działa cały system, z którego się wybijam i staram się to robić codziennie, choć nie raz zapominam o swoich teoriach i przekonaniach. Tylko, aby się wybić, znów odzyskać stracony potencjał, potrzebuję czasu i pomysłu. Pomysłu na coś, co pozwoli mi się otworzyć na pisanie. Odzyskać swój styl pisania, albo... stworzyć nowy.

Poczułam dzisiaj przypływ chęci na napisanie czegoś... inspiracyjnego, ale znowu mój entuzjazm ucichł, kiedy włączyłam komputer. Na to wygląda, że muszę zacząć ćwiczyć pisanie. Szukać tej inspiracji, choć natchnienie, pomysły na pisanie przychodzą i odchodzą równie szybko, jak się pojawiają. Jak widać daleka droga przede mną, by przywrócić się do świetności...

Idealne związki

Od urlopu i wyjazdu na tydzień do innej miejscowości z E. minęło trochę czasu, a ja do tej pory nie mogę się pozbierać. Chodzi o tą pustkę, która ogarnia mnie, kiedy nie ma go obok. Przez tydzień był ciągle przy mnie i niestety tylko przez tydzień mogliśmy w pełni nacieszyć się swoją obecnością.

Spokojnie, nie będę lamentować, pisać coś o rozdartym sercu i innych pierdołach, bo serce mam w całości, na swoim miejscu i do tego bardzo mocno bije. Chodzi mi o to, iż myślałam, że po jakimś czasie tęsknienia za tymi chwilami, w których byliśmy razem, jedliśmy razem i spaliśmy razem ten stan mi przejdzie... A on nadal trwa. Z każdym dniem. I to jest już pewne - chcę z nim zamieszkać i być na zawsze.
To takie... gadanie zakochanej dziewuchy, która wypisuje na swoim blogu pierdoły dotyczące jej życia, jak i tak nikogo to nie obchodzi i sama się z siebie przez to śmieję, ale kiedy czuję to całą sobą, gdzie zazwyczaj nie było mi to dane, po prostu niczym innym nie potrafię żyć.

Dla tych, co odwiedzają mój blog i powoli mają dość powiem coś, co może spowodować mdłości i rzyganie tęczą.

Słyszeliście o idealnych parach, o takich, które wstawiają swoje zdjęcia na Instagrama, wpatrzonych w siebie albo rysujących serduszka na piasku na plaży itp.? Kojarzycie? To zazwyczaj pary, które mają swój krótki staż, rzadko kiedy zdarzają się idealne pary, które są ze sobą szczęśliwi jak diabli, będąc ze sobą kilka albo kilkanaście lat. Ja przynajmniej takich nie znam. Zawsze pojawiają się między nimi jakieś zgrzyty. Jakieś... drobne albo większe kłótnie. Jakieś niedomówienia, źle zrozumiane intencje. I wtedy sobie uświadamiają - idealne związki nie istnieją. Nie ma takiej opcji! Musi zdarzyć się coś, co spowoduję jakąś mniejszą lub większą aferę.
 A tymczasem los łaskoczę ich serduszka po aorcie, bo w gruncie rzeczy te wszystkie afery są stworzone przez to, że na to sobie oni pozwalają.
Jesteście zdania, że w każdym związku zdarzają się kłótnie i jest to jego nieodłączny element? Po części macie rację, a po części ni chu chu!
Owszem! Kłótnie zdarzają się wszędzie, bo ludzie mają różne poglądy, inaczej patrzą na różne sprawy i wiadome jest to, że coś takiego może nastąpić, ale to, że to jest wpisane w słowo "związek" to już lekka przesada.
Byłam w związku, który mnie niszczył od środka, kłótnie to była normalka. I to niby miałoby przesądzić o tym, że idealne związki nie istnieją?  To moja wina, że w ogóle do takiej sytuacji doszło, a o bajkowym partnerstwie nawet nie myślałam, bo wiedziałam, że z tym człowiekiem się po prostu nie dało. A potem pojawił się E. i wszystko stało się jasne i klarowne. To wszystko, co wspólnie tworzymy to jest idealny związek. I możecie mi mówić, że się nie zgadzacie, że to bzdury... Ale kiedy jego wzrok spotka się z moim, kiedy patrzymy bez słowa w swoje oczy, ja po prostu wiem, że to wszystko jest prawdziwe, szczere, idealne...
Oczywiście zdarzają się sprzeczki między nami. Nie często, ale się zdarzają, ale... co z tego? Przez to mam się przejmować, że nie jest kolorowo? Błąd! To tylko od nas zależy czy chcemy mieć idealny związek, czy nie.
Powiem to jeszcze inaczej - kiedy się kogoś kocha na zabój i druga strona odwzajemnia to, jak można powiedzieć, że ta miłość nie jest idealna? Nie ma nie idealnej miłości, bo kiedy coś takiego następuje, nie można nazwać tego kochaniem. I koniec kropka!

Myślę od wczoraj o tym, jak bardzo chcę mieszkać z E. To tak bardzo silne uczucie, że powoli zaczynam popadać w paranoje. Jeszcze myśl o tym, że miałabym przez dwa tygodnie pracować w tym miejscu, gdzie teraz, bez niego... Och!
Może nie będę się rozpisywać na ten temat, bo robi mi się smutno, kiedy o tym zaczynam myśleć, a tego nie chcę. Chcę czekać z niecierpliwością na naszą rocznicę, która odbędzie się za kilka dni. Chcę myśleć o tym, że to pierwszy nasz rok i po raz pierwszy mój związek dotrwał do roku. Jak ktoś nie wie, przypomnienie - moje związki nie trwały dłużej niż rok. Nie udało się nawet tego równego roku przetrwać, dlatego jest to dla mnie ważne wydarzenie.

Bezradności ciąg dalszy

Cierpliwie czekam na mojego ukochanego, z nadzieją, że niebawem się zobaczymy. Serce mi krwawi, gdyż ma pewien problem do rozwiązania, a ja nie mogę nic zrobić, prócz czekania. Nie wiem czy w ogóle można nazwać to problemem. To dość delikatna sprawa, gdyż jego mama nie czuję się najlepiej w kwestii... tej psychologicznej. A ja nie jestem w stanie im pomóc. 

To bardzo boli, kiedy chcesz pomóc komuś bliskiemu, ale nie możesz. I mimo, że to nie dotyczy mnie, czekając na jakieś wieści ryczę jak bóbr, czując po raz kolejny tą niemoc i cholernie wielką miłość do niego, ale także i do jego mamy. 

Chciałabym jej powiedzieć, że może na mnie liczyć i że nigdy jej nie opuścimy razem z E. ale z jakiej racji? Przecież jestem dla niej obcą osobą. Dlaczego mam wtrącać się do jej życia? Mówić jej coś, co może jej się nie spodobać...? Mimo to, czuję do niej wielką sympatię i wdzięczność. Gdyby nie ona, nie spotkałabym tak wspaniałego mężczyzny. Gdyby nie przeszła tak wiele, los nie ukształtowałby jej życia w taki sposób, a przez to E. byłby prawdopodobnie innym człowiekiem. Jej cierpienie, jej odwaga oraz wspaniałość zasługują na wielki szacunek. Jest niesamowitą osobą, a ja nie mogę wyrazić swojego podziwu do niej, gdyż... wszystko to, co mówi mi o niej E. jest tajemnicą. Dlaczego miałabym mówić jej takie rzeczy, skoro w teorii nic o niej nie wiem...?

Dlatego jest mi przykro. Bo mogę tylko cierpliwie czekać. I nic więcej nie mogę dla nich zrobić...

Trochę pierdół

  STW (Stan Totalnego Wyjebu) działał na mnie przez jakiś czas, odkąd wróciłam dziś do domu. Kompletnie nie myślałam o jakiś obowiązkach, czy czymkolwiek. To trochę... przejmujące. Możliwe, że jestem zmęczona i po prostu wszystko mi dziś zwisało. Oczywiście celowo nie chciałam być dla innych domowników ciężarem. To wyszło samo przez się.

  Nurtująca melancholia...

Szczypię mnie lekkie poczucie winy, ale silniejsze od tego uczucia jest ogromna chęć wyrwania się stąd. Już niebawem będę mogła oddetchnąć. Być może na wakacjach odzyskam natchnienie. Znajdę sposób na zrozumienie tego... wszystkiego. 

Ale pierdoły... znów powiało nudą...

Bez ogródek

Od czego zacząć...?
Właściwie to sama nie wiem. Nie poczułam jakiegoś większego natchnienia na tego posta. Mogłabym napisać o tym, jak wspaniale układa mi się z E. albo o tym, że zaplanowaliśmy swoje wspólne wakacje, których nie mogę się doczekać...
Mogę pierdolnąć teraz jakiś poemacik o ciepłych dniach i jakie chwilę w lecie lubię najbardziej. Mogłabym też zdradzić nieco więcej szczegółów o swoim prywatnym życiu, na przykład o ciągłym pożądaniu do mojego partnera. O tak, takie teksty czytałoby się z ciekawością, bo zdradzanie kulis swojego prywatnego życia, a w szczególności życia seksualnego jest w dzisiejszych czasach pożądanym tematem. Mogłabym też napisać znowu o pracy, ale ten temat się wypala z każdym kolejnym postem o niej.
Nałogi? Nikotyna? Skończyłam z tym, ale czasami przemknie mi to gdzieś z tyłu głowy. Zwłaszcza po seksie (nie mogłam się oprzeć i musiałam o tym wspomnieć, by nadać wyrazu temu postowi).
Alkohol? Nie mogę się upić. Po jednym piwie zasypiam przez brak snu, spowodowanego przez pracę. A po wódce jest mi niedobrze. Szkoda mi kasy na gin, a E. nie za bardzo za nim przepada. Zresztą ostatnie picie piwa skończyło się jego rozlaniem na całe łóżko (tak... z mojej winy), nie wspominając o mnie, o moim ukochanym i o opryskanej ścianie. Nie powiem, po posprzątaniu całego tego bałaganu było urokliwie i urzekająco, kiedy już na stojąco dokończyliśmy połowę piwa, którego udało się jakoś uratować...
  A jakby tak napisać o swoich postanowieniach, przemyśleniach, marzeniach, chorych fantazjach? Bez sensu... Szukam czegoś konkretniejszego w mojej głowie. I nie mogę tego znaleźć.
 Coś wydaję mi się, że wypalam się od tej strony.
Poszukuję teraz jakieś autentyczności. Czegoś... z pierdolnięciem. Większej ilości emocji i energii. Wydaję mi się, że to przez te zaplanowane wakacje, które wprost odurzają mnie szczęściem, zaczynam nabierać ochoty na zwiększenie obrotów w moim życiu.
No i się wydało, że ta druga ja przejmuję stery.
Bezwzględna suka, przebiegła Z.

Cudowne uczucie

Miesiąc maj był dla mnie miesiącem wielkich życiowych zmian. To w tym miesiącu zawsze rozpadały się moje związki. A tu proszę. Nastały wielkie zmiany, a związek stoi na solidnych fundamentach, mimo, że mamy piąty miesiąc w tym roku. Całkiem nieźle... A nawet i lepiej. To jest coś, co cieszy mnie najbardziej przez ostatni czas. Związek z E. jest czymś niesamowitym, ale nie będę teraz się wywodzić na ten temat. Już na ten temat pisałam wiele. Teraz muszę napisać o czymś ważnym.  Coś, co siedzi mi w głowie odkąd wsiadłam do pociągu, którym zaraz ruszę i wrócę do domu.

Patrząc na to majowe niebo, kiedy jadąc autobusem na dworzec, dmuchał we mnie lekki ciepły wiatr z otwartego okna. Wtedy zaczęłam bujać się po nieznanych mi falach. 

Poczułam niewyjaśnioną radość, wdzięczność... coś... tak bezinteresownego, wzruszającego, zadowalającego. Nawet nie jestem w stanie opisać tego uczucia! Jakbym wznosiła się ponad to wszystko. Czy rozumiecie o co chodzi?  Jakby wszystko, co złe po prostu nie istniało. Problemy przestały mieć znaczenie. W głowie miałam pustkę, a na ustach uśmiech. To... cudowne uczucie...

I teraz siedząc w pociągu, słuchając muzyki ,zaczynam wyobrażać sobie moje pierwsze wakacje z nim. Niczym się nie przejmuje. Tak po prostu. Polecam to każdemu.

A jeśli chodzi o polecanie... Mogę polecić mojego drugiego bloga, w którym zamieszczam swoje przemyślenia na dany temat.
Wyswobodzenie.blogspot.com

Ach te nałogi...

Zerwałam z paleniem! A może raczej zrywam. 

Cóż... Nie mówię, że nie będę już w ogóle palić, gdyż byłabym niesłowna, ale zauważyłam kilka ciekawych rzeczy w tym wszystkim. 

Kiedy spontaniczna decyzja o rzuceniu palenia przez mojego ukochanego dotarła do mojej świadomości, postanowiłam, że ja też z tego zrezygnuję, ze względu na to, iż we dwoje raźniej, a i tak planowaliśmy to zrobić. Ale, kiedy rzeczywiście odmówiłam palenia fajek, zaczynało rosnąć we mnie zaprzeczenie. Jakoby nie jestem uzależniona i mogę normalnie rzucić od tak, nie robiąc z tego dramatu, ale na razie po prostu lubię to robić i nadal będę. Drugi etap pojawił się pod koniec dnia. Wyrosła we mnie ogromna niechęć do mojej podjętej decyzji. Czułam się tak, jakbym podjęła ją zbyt pochopnie, bo w gruncie rzeczy nadal nie odrzuciło mnie od fajek i chciałam to robić nadal. Nie sądziłam, że taka rzecz, jak rzucanie palenia, dzięki swojej własnej woli, może przyczynić się do takiego dramatyzowania. Na przemian byłam wkurzona, smutna, sfrustrowana i wesoła. Niczym Krwawa Merry, która przyszła z niezapowiedzianą wizytą. Tak jakby głód nikotynowy wstrząsał moim ciałem na lewo i prawo, żeby tylko otrzymał należący się po ciężkim dniu buch papierosowego ścierwa. 

Trzecia faza, nazwałabym ją fazą tęsknoty. Podam to na przykładzie słodyczy, bo na dobrą sprawę to mój największy z nałogów, choć i tak nieźle (tak mi się wydaję...) to kontroluje. Nie wyobrażam sobie mojego dalszego życia, gdybym odmówiła sobie jedzenia słodkości. Wiem, że można się oduczyć i że jakbym musiała, to nie miałabym wyjścia, ale na obecny moment... Jakbym miała kompletnie nie wziąć do ust czekolady, kawałka ciasta, wyśmienitych deserów, ulubionych ciasteczek, jakbym nie miała już ani razu wypić gorącej czekolady z bitą śmietaną w naszej ulubionej kawiarni... Aż powiało brakiem sensu istnienia... Teraz mam tak z "cygarami". Nie mogę sobie wyobrazić tego, że za tydzień, czy dwa, ja nie wezmę do ust porządnego bucha Ice Blasta. Że nie wyjdę z pracy i nie zapalę. Wyjdę na miasto z moim ukochanym i nie zapalę. Nie usiądziemy na ławce i nie powiemy sobie: Namówił/a? No i namówił/a. Nie będziemy w środku nocy wychodzić na balkon sobie zapalić. 

Zastanawiam się właściwie przed czym będę odczuwać tęsknotę... Za nikotyną, czy za chwilą, jaka jej towarzyszyła?

To... trochę smutne, że patrzę na to w ten sposób. Tylko, że większość wspomnień jest związanych właśnie z E.  i z namawianiem się wraz z nim. Dlatego jest mi to tak ciężko przyswoić. Staram się dlatego wyprzeć tą myśl, to wspomnienie, jakby papierosy w ogóle nie istniały, albo jakbym nigdy nie paliła. To dość ciężkie, by zmienić swoje przyzwyczajenia, ale wiem, że postępujemy słusznie. 

Z drugiej strony, mieliśmy rzucić z początkiem maja, ale wyszło inaczej. Mogłam palić jeszcze sama, ale wtedy to już nie miałoby żadnego sensu, mając na myśli to, co pisałam powyżej... Palenie samej nie przynosiłoby mi tego... stanu rzeczy. Czułabym się jeszcze gorzej. Przynajmniej tak mi się wydaję.
Zobaczcie, jak ten nałóg więzi człowieka. Łączy się ze wspomnieniami i kiedy próbujesz rzucać, wszystkie te dobre chwilę, przypominają to, jak bardzo chcę ci się jarać! Straszny akt zniewolenia.

Póki co leci drugi dzień. Mam za sobą wkurw z pracy, kryzys popołudniowy, (wcześniej wracałam do domu, zjadłam obiad i poszłam zapalić teraz tego nie robię...) i wieczorowy właśnie się zaczyna. Dlatego wylewam swoje myśli o paleniu, żeby tylko mieć zajęte ręce poprzez pisanie tych wszystkich słów. Im więcej, im bardziej skomplikowane tym lepiej. Ale niestety temat się wyczerpał, więc muszę się pożegnać, bo nie mogę robić z siebie osoby, która leje wodę. Chociaż zresztą tylko nieliczni to czytają, więc co mi tam...

To...

Co u Was słychać...? Jak życie... i w ogóle... jak tam w pracy leci...? 

Czytanie o paleniu sprawiło, że zachciało Wam się palić? Idziecie sobie zapalić? O nie, nie, nie! Ja nie palę, dziękuję...

Słabostki

Wiecie co jest największą zmorą humoru? Te hormony, które każą Ci szaleć z radości, za chwilę płakać z goryczą, a potem być szalenie wkurzona przez to, że łyżka w szufladzie leży tam, gdzie powinny leżeć widelce. W trakcie oczywiście musisz zjeść całą zawartość lodówki, zamrażalnika oraz szafki, żeby poczuć się odrobinę lepiej. A wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze?  To, że w dniu, w którym idziesz do pracy, już dzień przed wiesz, że będziesz zwijać się z bólu i nikogo to nie będzie obchodziło. "Okres to nie choroba" - mawiają, ale jeden dzień wolny w tym właśnie czasie, byłby zbawieniem dla każdej kobiety. Pomyślcie tylko, że każdy pracodawca byłby z tego zadowolony. Jego pracownica w dniu, w którym czuje się źle zamiast spowalniać produktywność, popełniać błędy i wkurzać innych pracowników swoją demoniczną aurą została by po prostu w domu i problem zostałby rozwiązany! Ale niestety takich wspaniałych rzeczy w naszym systemie nie ma i każda kobieta podczas okresu musi zapierdalać! Cóż za niesprawiedliwość...

"I've got You under my skin"

Wszystko było w porządku, dopóki nie zaczęłam myśleć. Spokojnie, nadal czuję przepełniające mnie szczęście. To tylko... te obawy, że nie uda mi się spełnić swoich życiowych celów. Oczywiście muszę ciągle zadręczać się myślami, że muszę coś zrobić, by odnaleźć tą wymarzoną drogę. Być może za bardzo przesadzam. Tak, wiem, jeszcze wiele przede mną i wszystko przyjdzie w swoim czasie, tylko ciągle czuję, że nie daje z siebie wszystko. A wiem, że stać mnie na lepsze.

Czuję się, jakbym była w jednej wielkiej bańce, której nie mogę przebić. W swoim świecie, gdzie powoli dociera do mnie rzeczywistość i jest ona niczym cios nożem w plecy.

Sama się w niej zamknęłam i teraz próbuję to wszystko ogarnąć, lecz wiem, że to może chwilę potrwać. Wiem także, że nie jestem sama i myśl o nim przynosi mi ukojenie. 

(...) And the night got me thinking

Thinking about lying in bed in the dark in the warm and we're naked (...)

To... może zbyt wcześnie, by tracić głowę na tych myślach o wspólnie spędzonym życiu... Nic na to jednak nie poradzę. Zatraciłam się w nim. Nie podejrzewałam, że kiedykolwiek zrozumiem kultowe słowa:  I've got You under my skin. Teraz czuję to całą sobą i to niesamowite uczucie. Dlatego jestem przekonana, że muszę coś zrobić. Stworzyć nam możliwość bycia razem przez całe życie. Oczywiście nie sama, tylko z jego pomocą. To jest moja motywacja.
A teraz piosenka na dobre sny.
Spokojnej nocy.

Frank Sinatra - I've got you under my skin

Confused

Kiedy zostaję przez dłuższy czas sama popadam w paranoję. To jak wypuszczenie bestii na zewnątrz; milion myśli, które uświadamiają mi niektóre sprawy. Albo zaczynają mnie przerastać. Rzeczy, których nie rozumiem. Na przykład dlaczego czuję w sobie złość. Albo dlaczego jestem aż tak egoistyczna. Być może histeryzuję, ale czuję się tak, jakby ktoś zabrał mi coś bardzo cennego i nie mogę tego odzyskać. Nie mogę znaleźć się w nowej sytuacji. 

W jednej chwili wszystko przestało mieć znaczenie. Tak po prostu. I wiem, że tak nie mogę się zachowywać. Nie mogę, na litość, wymagać od mojego ukochanego tego, by rzucił wszystko i się ze mną spotkał. Nie powinnam czuć teraz goryczy, żalu i wściekłości. Nie mogę być taka słaba i histeryzować, jak tylko nie będziemy się widzieć dłużej niż dzień. Cholerna kobieca natura! Cholerne spaczenie z przeszłości, kiedy samotność była moją przyjaciółką. 

Tłumaczę to sobie tylko tak, że brak spotkania z nim jest tylko ziarenkiem mojej frustracji. Bo przecież nie tylko smutek związany z jego nieobecnością dzisiaj popsuł mi dzień, bo przecież wiele dziś się nasłuchałam od domowników i wiele też o tym myślałam, co właśnie sprawiło, że nienawidzę siebie. Sama już jednak nie mam pewności...

Teraz, gdy pozostaje sama (ale nie samotna oczywiście), wszystko to, co zostało zapomniane, narodziło się na nowo. Ja...

Nie mogę być pozostawiona sama na dłuższy czas. 

To moja fobia. I powód, przez którego nie mam motywacji do czegokolwiek. Przestaję myśleć pozytywnie, leżąc w łóżku ze łzami w oczach i w strachu, że nie poradzę sobie sama z myślami, które kotłują się w mojej głowie. I to mnie właśnie gubi. Logiczne myślenie, empatia, zrozumienie nie mają tutaj miejsca. Zostaje jedno zdanie powtarzane w myślach...

Jestem sama, pomocy.

Liczę na to, że jutro będzie lepsze od dnia poprzedniego.
Że ogarnę te smutne myśli i przestanę czuć się tak paskudnie, uświadamiając sobie, że przecież nic do cholery się nie dzieję. To tylko jedna z gorszych nauk życia. Szkoda tylko, że nie mogę pod koniec dnia wtulić się w jego objęcia i usłyszeć to wspaniałe...

Dobranoc, Kochanie...

Markotna chmura złej aury

Znając kilka życiowych mądrości o tym, jak podążać, by nie zbłądzić i nie zwariować w dzisiejszych czasach, niestety zdarzają się takie sytuacje, których nie rozumiem czym są spowodowane lub jak sobie z nimi poradzić. Jest taka niepisana zasada, żeby ciągle pracować, ciągle się spieszyć, zarabiać, płacić podatki, być w ciągłym ruchu. W dobrych kampaniach reklamowych wszyscy powtarzają, że liczy się człowiek, jego zdrowie. No tak, bo kiedy zdrowia zabraknie to wszystkie te korporacje oraz państwo traci przy tym ręce do pracy. Ale i tutaj znajdzie się ktoś, kto żeruje na naszym nieszczęściu - korporacje farmaceutyczne.  Sami nawet podsuwają do naszej podświadomości choroby, żebyśmy tylko łykali niepotrzebne suplementy diety. Tak działa cały system i możemy jedynie się bronić i uparcie dążyć do samokontroli, by nie dać się omamić. 

Nie wszystko jednak można rozpracować, jak dzisiejszy system. 

Nie można całkowicie odizolować się od ludzi, bo to źle wpływa na nas samych. Ludzie to zwierzęta stadne. Potrzebują towarzystwa. Jeśli jednak trwa się w toksycznych znajomościach, w towarzystwie, który wysysa z ciebie calą pozytywną energię trzeba się od takich ludzi odgrodzić, najlepiej wysokim murem z drutem kolczastym. Żyjcie sobie tam, z dala ode mnie i nie próbujcie przejść na moją stronę.  Czasami się nie da odgrodzić tak od razu. Nie zmieni się pracy z dnia ma dzień, bo to bezsensowne. Trzeba podjąć jakieś kroki, by było lepiej. Na pewno nie można dopuszczać do siebie tej negatywnej aury.

Napisałam wcześniej, że pewnych rzeczy nie rozumiem. I chodzi mi właśnie o moją sytuację w pracy. Niby jest wszystko w porządku - kilka uśmiechów na dzień dobry, parę słów powiedzianych, kiedy spotyka się na sali ludzi, z którymi pracuje. Nikt mnie nie obraził, nie robi mi na złość, ale jest coś w tej pracy, że przychodzę do niej z silną motywacją i chęcią do działania, a uciekam stamtąd po czterech godzinach, bo nie wytrzymuje tego dziwnego uczucia, że przychodząc tam, moja cała pozytywna aura jest ze mnie wysysana. Nie mam pojęcia, dlaczego tak jest. Jedynie mam pewne spekulacje. W każdym razie nie czuję się tam dobrze, choć staram się odpychać te myśli. W końcu grunt to dobre nastawienie.

Nie mniej jednak nie czuję się tam, jako członek zespołu. I tak jak powiedział mi kiedyś E. - nie dopuszczam nawet do siebie takiej myśli, że wyskoczę z kimkolwiek z nich na miasto dajmy na to, albo że wymienimy się numerami i z którąkolwiek osobą się zaprzyjaźnie. Zapewne większość z nich to całkiem sympatyczne osoby, z którymi nie jedno bym obgadała, ale ta wisząca, markotna chmura odbija się czkawką na samą myśl. 

Będę musiała zmienić pracę niebawem, bo to źle wpływa na moją osobowość i chęci do życia...

Przypadek? Nie sądzę!

Co w naszej logice oznacza słowo przypadek?

Oznacza, pewne zdarzenie, które nie do końca miało się wydarzyć. Ktoś rozbił dzbanek, bo przez przypadek machnął ręką i go zrzucił. Albo przez przypadek wpadł na kogoś na ulicy. Przez przypadek poznajemy swoją drugą połówkę i przez przypadek kogoś zranimy emocjonalnie.

A jeśli powiem Wam, że przypadek nie istnieje?

Wszystko to, co dzieje się w naszym życiu oraz w życiu innych ludzi, nie dzieje się przypadkiem. Wszystko ma swoje miejsce i czas we wszechświecie. Każda sytuacja, która uważana jest za przypadek, ma swoje wytłumaczenie i często bywa tak, że jest ono dość rozbudowane. Czasami nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, że niektóre działania mogą przynosić nieoczekiwane konsekwencje. Jak na przykład wcześniej rozbijanie dzbanka. Na to może składać się wiele czynników: ktoś jest mało uważny, rozproszony, zdekoncentrowany, niewyspany, rozmawia z kimś entuzjastycznie, gestykuluje i bach! Po dzbanku. Albo inna przyczyna - ktoś mógł go źle odstawić na miejsce. Był zbyt blisko krawędzi. 

Każde zdarzenie tłumaczące, jako przypadek, ma swoje wyjaśnienie. Ma jakąś przyczynę. A przyczyna rodzi skutek. Nic nie dzieje się przypadkiem. 

Ujmę to w inny sposób, wracając do zasady - przyczyna rodzi skutek. Nasze podjęte wcześniej decyzje, nasze wybory życiowe doprowadzają nas do różnych okoliczności.

By to bardziej zrozumieć odsyłam i zdecydowanie polecam przeczytać posta na blogu pana Jarka Kefira, który w zdumiewający sposób utwierdził mnie w moich przekonaniach.
Link do posta - Prawa rządzące światem

Dla tych, którzy nie mają na tyle czasu, by to przeczytać nieco skrócę temat.
Jarek Kefir, na swoim blogu piszę o trzech prawach, które rządzą światem. Pierwsza z nich, i na niej się teraz skupię to tak zwana Pętla Przechwytu, znana mi bardziej jako Prawo Przyciągania. Inaczej mówiąc - to co dajesz od siebie, to otrzymujesz. Jeśli będziesz ciągle posiadać negatywne emocje, emocje te będą narastać i przynosić ci kolejne przykre sytuacje. Zazdrość, nienawiść, wściekłość, smutek, poczucie bezwartościowości, napady furii, frustracja - wszytko to, co wprawia cię w zły nastrój nigdy nie przestanie cię nawiedzać, bowiem ty sam do tego dopuszczasz. Znów denerwujesz się na brak miejsca parkingowego, na długą koleją w sklepie, zbyt niską wypłatą, gburowatym szefem i wkurzającą teściową. W jaki sposób ma to zmieniać się na lepsze, skoro nawet nie dopuszczasz do siebie myśli, że może być dobrze...?  A przecież możesz mieć wszystko czego zapragniesz, tylko wystarczy chcieć!
No dobrze, znajdzie się tu parę osób, które powiedzą - ale ja chcę być szczęśliwy! Chcę zarabiać po trzy tysiące, chcę mieć szczęśliwe życie, dlaczego tego nie otrzymuję?
Przyczyna rodzi skutek - co dajesz, to otrzymujesz.
Chcesz mieć wymarzony dom, samochód i rodzinę? A przyjrzałeś się swojemu życiu? Zapewne jest w nim wiele negatywnych nastawień. Dlaczego nie spróbujesz od czegoś prostszego? Jak na przykład wstawaniem rano z uśmiechem na twarzy? Powtarzaniem sobie, że dzisiaj jest wspaniały dzień. Po co zazdrościć innym ich własnych sukcesów? Pamiętaj, że wszechświat jest pełny dobrobytu i starczy go dla każdego, tylko musisz być utwierdzony w przekonaniu, że ten samochód, jak ze snu, gdzieś tam na ciebie czeka i od ciebie zależy, kiedy go zdobędziesz.
Polecam lekturę - Sekret, Rhondy Byrne, by dowiedzieć się więcej na temat Prawa Przyciągania, gdyż nie jestem w stanie opisać tu wszystkiego, tak, by było to w pełni zrozumiałe.

Drugim prawem, według pana Jacka, jest coś, co nazwał Zagadką dobra i zła. Po dłuższej analizie jego tekstu, nie jestem w stanie tego zbyt dobrze zrozumieć, dlatego nie będę się wypowiadać na ten temat dość obszernie.  Według niego, prawo to mówi, że ludzie którzy z natury są źli osiągają więcej w życiu, niż ci dobrzy, z tego powodu, iż od ludzi dobrych natura wymaga więcej, ze względu na to, iż ci dobrzy, co do zasady, są bardziej empatyczni, posiadają bardziej rozbudowane poczucie winy, dlatego każą samych siebie za swoje przewinienia. Więcej na ten temat nie powiem, gdyż dla mnie to w głównej mierze wina Prawa Przyciągania, ale jak najbardziej odsyłam do bloga.

Trzecim prawem, tym kluczowym teraz dla mnie, przez co narastał we mnie zapał, by napisać o tym posta tutaj, jest tak zwana Synchroniczność Jungowska. Pozwolę sobie zacytować:

 Została ona opisana przez wybitnego mistrza psychologii – Carla Junga, i naukowca Wolfganga Pauliego. Zbiegi okoliczności nie istnieją. Wszystkie zmieniające nas wydarzenia, wszystkich ludzi którzy pomagają nam (bodźcami pozytywnymi i negatywnymi) w dziele przemiany, przyciągamy sami. Oczywiście, z udziałem tej efemerycznej, tajemniczej siły synchroniczności.

 Moja teoria na temat przypadku stała się teraz bardziej umocniona. Słowo przypadek, według mnie, zostało wprowadzone w nasze słowniki tylko po to, by bezkarnie móc się wytłumaczyć z czegoś, czego do końca nie jesteśmy w stanie zrozumieć lub po prostu się nad tym nie zastanawiamy.  Dla naszej wygody, by nie zastanawiać się nad głupstwami, nie zaśmiecać nas niepotrzebnymi informacjami. Owszem w niektórych sytuacjach, skutki naszych działań nie dzieją się po naszej myśli. Nie chcieliśmy rozbić dzbanka, urwać komuś lusterka w samochodzie, uderzyć kogoś łokciem. Często wtedy się słyszy usprawiedliwienie: Przepraszam, nie chciałam tego zrobić. To przez przypadek. Ale umysły ludzkie zazwyczaj nie dopuszczają do nas myśli, że coś jednak sprawiło, że stało się tak, a nie inaczej.
Wszystko za sprawą tego jednego słowa, którego umacnialiśmy w naszych głowach, przez wiele, wiele lat, a w rzeczywistości ono zupełnie nie istnieje.

Bezradność oraz urodziny

Bezradność. 

To negatywne uczucie. Pogarsza samopoczucie. Choćby nie wiem co, jak bardzo się człowiek stara, są takie sytuacje, w których nic nie można zrobić. I czuję wtedy smutek oraz złość. Jedno uczucie, które wprawia w ruch myśli. Lecz (moja optymistyczna osobowość) można jednak doszukać się w niej pozytywów. Bezradność objawia się dopiero wtedy, gdy już próbowało się wszystkiego i nic nie przynosiło skutków. Próbować, znaczy chcieć. A chcieć oznacza to, że na czymś lub na kimś ci zależy. Po raz kolejny umacniam się w swoich uczuciach. Po raz kolejny zyskuje coraz większą pewność, że E. to mężczyzna, którego naprawdę kocham. I właśnie dlatego będę robić wszystko co w mojej mocy dla niego.

Będę się ciągle starać.

Wczoraj były moje urodziny. Niby o rok starsza i tyle. Ale spędziłam je z nim i bardzo mnie to ucieszyło. Najpierw przed pracą niespodzianka - kawa w kubku termicznym od jego mamy, którego zawsze chciałam mieć.  Potem wspaniała gorąca czekolada, w naszym ulubionym miejscu. Kino i film z serii, której lubię (Nie pisiąt twarzy greja! Tylko Resident Evil!). Potem pyszna pizza, w pizzeri, w której tylko w ten dzień mieli rabat. Przed powrotem telefon od M. Który wzruszył mnie do łez. A kiedy wróciłam do domu, dostałam od bliskich świetne prezenty. 

Wiadomo, że chciałabym zacząć i skończyć tem dzień u jego boku, ale nie można być tak zachłannym. Kiedy dostajesz tak wiele, warto to docenić, a nie myśleć o tym, co jeszcze by chciało się mieć i być gburowatym jak dziecko bo ja chcę. 

Teraz będę zagłębiać się w myślach o nim i usypiać z uśmiechem na ustach...

Dobranoc.

Po czym poznać prawdziwego mężczyznę

Uwaga!

Notka pisana z nutą ironii i żartu. Ci, którzy jakimś cudem mnie czytają, a nie wiedzą co to ironia, niech się nie zastanawiają i oburzają tylko lepiej sprawdą w słowniku co to oznacza.

Mężczyźni mają z nami, kobietami bardzo ciężko...

Kiedy zaczynają się harce, podczas których zacznają się zaczepki, szturchańce i łaskotanie po stopach, zazwyczaj kończy się to słowami od strony damskiej: Auć! To bolało! Przez ciebie będę mieć siniaka! Tu zazwyczaj odzywa się osobnik płci męskiej: Sama zaczęłaś! lub To po co zaczynasz?!

Panowie!

Kobiety (bardziej te zołzowate...) uwielbiają zaczepiać swoich partnerów, nawet jeśli one obrywają najbardziej. Wy macie swoje boksy, sztuki walki itp. a my to słaba płeć, dlatego bronimy się jak możemy... Grunt to zwalczać nudę. Staramy się wam zapewnić różnorodną rozrywkę, poprzez szczypanie czy dręczenie w inny sposób (zależy od techniki zapaśniczki). Dlatego doceńcie to, a nie pytajcie się po co to! Doceńcie, a jednocześnie przyzwyczajcie się, gdyż na pierwszym razie się to nie kończy. Poważnie, to silniejsze od nas! I nie wyskakujcie z poczuciem winy, tylko... najlepiej się nie ruszajcie, żeby nam nie utrudniać naszego szczytnego celu (zwalczanie nudy, pamiętajcie).

To może doprowadzić do szału, kiedy kobieta rzuca się jak wąż na twoje gardło. Zamiast przestać, one coraz bardziej się rozkręcają. Moja rada: dajcie im inne zajęcie. Na przykład... jedzenie. Najlepiej dużo słodkich i ślicznie wyglądających rzeczy... O tak... te cukry proste...

Ale uwaga! Inne panie mogą się oburzyć i strzelić focha. Coś w stylu: chcesz żebym była gruba?!

(Jak to dobrze, że ja jestem normalna w tej kwesti...)

Albo weźmy na celownik naszą kobiecą, wrodzoną cechę.

Nasza empatia. 

Popatrz, jaki biedny piesek...

Spójrz, te dzieci w Afryce nie mają co jeść.

Moja koleżanka znowu zerwała z chłopakiem. Tak mi przykro...

Nic dodać, nic ująć.

Ty chcesz napić się w spokoju piwa, oglądnąć jakiś film, albo się poprzytulać ze swoją drugą połówką, a ta nawija o rzeczach, które mało co cię obchodzą. A spróbuj tylko nie słuchać, to wyrwie ci serce wraz z płucami, wątrobą i jądrami.

Rzecz następna - ta najgorsza.

Okres...

Nie dotykaj mnie!

Nie rób takiej miny, bo mnie tym wkurzasz!

Przez tydzień Krwawej Merry zamieniamy się ciałami z diabłem. Z kijem nie podchodź. A bardziej bez czekolady nie podchodź. Chociaż i z tym bywa różnie.

Płaczemy na filmach. Płaczemy na reklamach proszku do prania. Płaczemy zawiązując buty. Ani nie porozmawiasz, ani nie wyskoczysz do kina, ani nie poruchasz... 

Ale i w tych trudnych dla nas dniach potrafimy korzystać z pierwszego przykładu (tym o zaczepianiu) i tu należy zachować szczególną ostrożność, bo jak diabeł wyskoczy do walki to nie zatrzymasz go byle ciastkiem z bitą śmietaną.

A wiadomości? 

- Byłam dzisiaj z koleżankami w galerii i piłam pyszną kawę latte macchiato w tej mojej ulubionej kawiarni, co po raz pierwszy mi powiedziałeś, że chcesz się ze mną zestarzeć. To było takie słodkie! A tóż obok kawiarni był taki butik w którym widziałam cudowne buty koloru khaki! I pasowały by mi do tej kopertówki, co dostałam na urodziny od ciotki kuzynki Gieni. To wiesz, ta z blond włosami. Ona zawsze nosi te kwiatowe apaszki i ma piękne perfumy. Pytałam się jej czy to Diory, ale nie chciała mi powiedzieć, stara baba... A wiesz misiu, przyjedzie z Anglii do mnie wujek kuzyna tego od cioci Zosi, kuzynki mojej mamy. Pisał do nas ostatnio i mówi, że ma dla nas jakieś niespodzianki. Jak myślisz, co to może być? Oby to była ta pomadka z Anglii, o której ci mówiłam. Pamiętasz?

- Nie szczególnie.

- No ta o kolorze kwiecistego różu z tej angielskiej firmy, co ciągle o niej mówiłam. Dominika ją miała i mi się bardzo spodobała, ale ją można kupić tylko na wysyłkę, bo tu u nas w sklepach jej nie ma. Pamiętasz teraz?

- Nie.

- No wczoraj wieczorem ci nawet o niej opowiadałam, jak oglądaliśmy ten film z Jackie Chanem, co on ich tam rozwalał wszystkich i ty powiedziałeś, że chciałbyś być taki jak on.

- Nic takiego nie mówiłem...

I nie wiesz czy piszesz ze swoją kobietą, czy z marsjaninem.

Bycie z kobietą to prawdziwa sztuka... Czasami wzbraniam się za wszelką cenę, by te typowo kobiece cechy, nie dominowały nad moją osobowością. Brzmi to dość chaotycznie? Już wyjaśniam po co to wszystko.

Nie jestem typową kobietą (tak, tak... każda tak mówi.), która obraża się z byle powodu, zanudza pierdołami swojego mężczynę, a przynajmniej uparcie staram się go nie spamować, nie wypominam mu czegoś z przed kilku miesięcy. Ale! Czasami bywa tak, że te typowe kobiece cechy uruchamiają się we mnie mechanicznie i dopiero po chwili zdaję sobie sprawę, że jestem jak wrzód na dupie. Biję się wtedy po klacie, ze słowami mea culpa, bo wiem, że to może doprowadzić do szału. Zastanawiam się wtedy, dlaczego mój ukochany nie powie mi coś w stylu: Nie masz czegoś do zrobienia? Bo zaczynasz strasznie pierdolić i mnie wkurwiasz!

I teraz wiem dlaczego tak nie robi.

Odniosę się teraz do tytułu posta.

Po czym poznać prawdziwego mężczyznę?

No właśnie po tym.

Po tym, że jest cierpliwy i znosi każdego focha. Po tym, że nie wybucha gniewem, kiedy po raz setny kobieta próbuję ugryźć go w stopę. Nie ucisza, tylko daje się wygadać, nawet jeśli go to nie interesuje. Nie powie - zamknij się już wreszcie! nawet jeśli ma zły dzień lub jest zajęty. Wybaczy jej hipokryzję, nawet jeśli bardzo go ona zrani. (KAŻDA KOBIETA MA COŚ W SOBIE Z HIPOKRYTKI! Niektóre mniejszą ilość, inne większą. Bez żadnych usprawiedliwień. Każda! Przykład: Sytuacja pierwsza - Ona: Dlaczego nie odbierasz?! On: Bo byłem zajęty, kochanie. Ona: Ja bym odebrała w każdej chwili! On: W kiblu byłem! Chciałabyś ze mną wtedy rozmawiać?! I godzinna kłótnia. Sytuacja druga - On: Czemu nie odebrałaś, jak dzwoniłem godzinę temu? Ona: A bo oglądałam film, misiaczku. On: To nie mogłaś chociaż napisać smsa, że jesteś zajęta...? Ona: Nie miałam kiedy. Nie mogę choć przez godzinę pobyć sama?! Szach mat, biches!) Zrozumie w tych krwawych dniach i będzie wiedział, że niekiedy to ten diabeł przemawia za nią. Nie będzie jej obarczać winą. Nie będzie zażenowany, kiedy ryknie płaczem, bo bobas w reklamie powiedział mama, albo kiedy ponownie (co miesiąc... na tydzień) straci sens życia, bo wszystko jest do dupy.

Po tym właśnie poznać, że jest się z prawdziwym mężczyzną, a nie tylko z chłopakiem. Z tym, że co za dużo to nie zdrowo.

Dogie Panie!

Nie dajmy się zwariować. Mężczyzna też człowiek! Cóż za feministyczny żarcik, boki zrywać... A tak już na poważnie - Wszystko z umiarem. Bycie prawdziwym mężczyzną objawia się szacunkiem do kobiet, ale jeśli kobieta nie będzie szanowała jego, nie będzie miał powodów do tego, by zostać na dłużej. Wiem, wiem to trudne walczyć ze swoimi kobiecymi cechami charakteru. bo ciągle to robię (nie mówię oczywiście, że walczę ze swoją osobowością, co możnaby zrozumieć za nie bycie sobą), ale czasami warto jest się ugryźć w język, nie prowokować do kłótni, jeśli chodzi o byle pierdółkę,

Pociągowe dramaty

Po lewej dwóch chłopaczków, którzy objadają się frytkami. Jeden z nich, wyrażnie znudzony, przeżuwa ostatnią frytkę, gapiąc się na mnie, jakbym chciała mu ją wyrwać. Drugi z zainteresowaniem spogląda przez okno. Ich tata, siedzący naprzeciwko mnie wygląda na zmęczonego, jakby przeżył co najmniej siedemdziesiąt lat, a wygląda na trzydziestkę. Wyobrażam sobie go w jakieś beznadziejnej pracy, która wyciska go z energii i chęci do życia. 

Po prawej dwie dziewczynki. Rozmawiają o nowej grze, w której mają dwie nowe księżniczki, które są takie super. Mama podaje jednej pół litrową butelkę pepsi twist. Wypija połowę z niej. Jej postura mówiła sama za siebie, że to nie pierwszy raz kiedy pije ten płynmy cukier. Koszmar.
Zakładam słuchawki, kiedy słyszę rozmowę o księżniczce draculi, a za chwilę słowa tej dziewczynki od pepsi: głodna jestem.
Odwracam wzrok, kiedy jej mama wyciąga coś z torebki. Nie chcę nawet widzieć czym ją karmi.
Przerażona jestem dzisiejszym światem. Ludzie-roboty.
Spoglądam przez okno, by muzyka uciszyła moje myśli i za chwilę dostaje telefon od mamy: bilety na pociąg są znowu droższe. Koniec nie myślenia, ale na szczęście już będę wysiadać.
Ludzie-roboty:
- Przepraszam... - Mówię, bo chcę już stanąć przy drzwiach.
Zero reakcji.
Ludzie debile.

Jak korzenie

Powiedziałam sobie, że dosyć już kolorowych wpisów o mojej wspaniałej miłości i o moim pierdolonym nektarze szczęścia. Teraz napiszę coś z sensem, wprawiającym ludzi w refleksję czy też o moim punkcie patrzenia na ten popierdolony świat, kiedy to różne informację zalewające mój umysł uświadamiają mnie w jakich czasach przyszło mi żyć. Gdzie kłamstwa napędzają jeszcze większe kłamstwa. Społeczność, niczym głupie owce, idą za ludźmi, którzy nimi manipulują poprzez media. Gdzie rząd, jak pasożyty karmią się nami, traktując nas jak maszynkę do robienia hajsu, pożerając nasze zdrowie i chęci do życia. 

Chciałam napisać o swoich wyobrażeniach, w których widzę siebie zdala od tego pokurwionego cyrku polityków, rządów, państw, religii. Gdzieś zdala od cywilizacji, zostawiając wszystko za sobą albo też o tym, że czasem się poddaję i myślę o tym, czy najlepszym rozwiązaniem nie będzie to, by się tym w ogóle nie interesować i pozwalać tym z góry okradać się nieświadomie z godności. Głowa mała, jak się przyjrzeć temu z bliska. Przez to można naprawdę dostać depresji.

Miałam o tym wszystkim napisać...

ALE...

Nie potrafię NIE pisać o NIM. 

Zakorzenił się w moim umyśle i sercu tak głęboko, że teraz wszystko inne, dopóki mam jego obok, przestaje mieć znaczenie. I dlatego nie będzie refleksji, melancholii, krytyki i innych pierdół. Nie. Będzie o miłości.

Bo kiedy mam chwilę dla siebie, analizuję to co było i to, co może nastąpić. I uświadamiam sobie to, że to coś wspaniałego myśleć o naszej wspólnej przyszłości, czując to całą sobą - rozsądkiem i sercem. I nie mogę, po prostu nie mogę przestać! To zaczyna być częścią mnie i tego już nigdy się nie pozbędę, bo nawet nie chcę.

Ciaran Lavery - Shame

Krótka notka o krótkim wnerwie

Powiadają, że po burzy zawsze przychodzi spokój i Słońce. Tak stało się dzisiaj. 

Mimo, że zasypiałam z uśmiechem na twarzy, wstając dzisiaj nie miałam zbyt dobrego humoru. Śmieszne, że można pokłucić się z siostrą o głupie mleko. Jakoby żałowałabym jej mleka. Być może myślałam co innego, a powiedziałam to tak, jakbym wypomniała jej to. Nie chciałam, by tak to brzmiało i przez to dzień nie zaczął się zbyt dobrze.

Potem powiedziałam rodzicom, że nie idę z nimi do sklepu. Zawsze nie odmawiałam, ale dzisiaj nie miałam najmniejszej ochoty na to, zwłaszcza jeśli Krwawa Merry nie daje mi dzisiaj wytchnienia. No i oczywiście skończyło się na lekkiej sprzeczce. I po moim płaczu i rzuceniem do wszystkich, że zawsze jestem ta najgorsza, uspokoiłam się w samotności. Zaraz potem zadzwoniła siostra, gdyż wychodziła z domu i mówiła, żebym nie płakała i żebym się uspokoiła. 

Wszystko rozeszło się po kościach. 

Wszyszło Słońce.

Czasami mam takie krótkie wybuchy. I nie potrafię ich kontrolować...

Tyle. Nie będę się tutaj rozklejać. Nie mam na to czasu, bo mam jeszcze wiele rzeczy do zrobienia.

Odrobina fantazji - sobota rano

    Jest ósma.

Promienie Słońca bezczelnie zaglądają do sypialni przez ciemnofioletowe zasłony. Leniwie otwieram oczy i ze zaspanym wzrokiem spoglądam w lewo. 

Dopiero ósma – oznajmia zegarek przy łóżku. Ósma w sobotę rano. Uśmiecham się leniwie, przeciągając nogi i ręce. 

Odwracam się na prawy bok. Wita mnie jego spojrzenie.

– Dzień dobry, kochanie. – Mówi. Widzę, że też dopiero się obudził. Odwzajemniam jego ciepły uśmiech i kładę dłoń na jego policzku.

– Dzień dobry, kochanie. – Odpowiadam i całuję go w czoło, by za chwilę wtulić się w niego i leżeć tak jeszcze przez pół godziny. Niekoniecznie w bezruchu...

Ach, te leniwe poranki. 

Jak ja je uwielbiam...

    Wstaję z łóżka, zakładając szlafrok. Idę do kuchni, nastawiam wodę do czajnika. Sprawdzam godzinę. Niby szczęśliwi czasu nie liczą, ale tylko ci co żyją w luksusach i niczym się nie muszą przejmować nie potrzebują zegarków. 

Prawie dziesiąta. W łóżku jednak się przeciągnęło z pół godziny do półtorej, a nawet i dłużej. Prycham rozbawiona i idę pod poranny sobotni prysznic. 

    Ciepła woda otula moje ciało. 

Ach, te bezstresowe prysznice. 

Nie musisz lecieć pod prysznic, by za siedem minut z niego wybiec, by nie spóźnić się do pracy.

I tak mija kolejne pół godziny, nim wychodzę z łazienki, opatulona w ręcznik, choć mówiliśmy, że będziemy oszczędzać wodę, po tym kiedy na rachunku przyszło o sześćdziesiąt złotych więcej niż przypuszczaliśmy. (Nie nasza wina, że lubimy wspólne prysznice...)

    W kuchni zastaję go przed blatem kuchennym, jak kroi warzywa na sałatkę. W tle leci jego muzyka.

Mój wspaniały – myślę, ale za chwilę odkrywam prawdziwą zbrodnię. Nie zrobił mi kawy. Krzyżuję ręcę na piersiach, udając oburzenie.

– A cóż to za niespodzianka...? – Mówię, a ten odwraca się z nożem w ręce i z łobuzerskim uśmiechem odpowiada:

– Mówisz o tym? – Wskazuje na nóź. – Wczoraj ty robiłaś śniadanie, więc ja dzisiaj zrobię.

– Wiesz, że nie o to mi chodzi... – Mruknęłam, poprawiając turban z ręcznika na głowie. 

– Aaa...! – Udał, że dopiero teraz zrozumiał. – Chodzi ci o kawę?

Pokiwałam powoli głową.

– Cóż... – Odłożył nóż i podszedł do mnie powolnym krokiem, by za chwilę mnie objąć w pasie. – Kawa się skończyła, bo ostatnio nie dopisaliśmy jej do listy zakupów, kochanie. 

– Och... – Westchnęłam, opierając się o jego ramię. – I co teraz ja pocznę...?

– Zjemy śniadanie i wybierzemy się na miasto. Pójdziemy na twoją ulubioną kawę, a potem na zakupy, co ty na to? 

Jak ja go kocham!

– Pogodzę się z taką ewentualnością. – Odpowiadam z szerokim uśmiechem, a potem namiętnie go całuję. 

Ach, te sobotnie śniadania...

Jak mogłabym?

Kiedy moje zdrowie ulega pogorszeniu, pogarsza się także stan psychiczny.  Tak jakby jakieś diabełki siedziały mi na ramieniu i szeptały: życie jest do kitu, nie masz celu w życiu, nic nie osiągniesz. 

Niby nie chcę ich słuchać i pogarszać tylko swoje samopoczucie, ale z drugiej strony, kiedy zaczynam wsłuchiwać się w swoje wewnętrzne narzekanie na to, jaka to ja nie jestem szczęśliwa, zaczynam dostrzegać prawdę. 

Po pierwsze wcale nie jestem nieszczęśliwa. Tylko zniecierpliwiona.

A po drugie mam swoje cele, ale nie mogę osiągnąć ich od razu. (Śmieszne, że muszę się sama przed sobą tłumaczyć, dlaczego mam jeden z tych gorszych dni...) 

Oglądałam właśnie swój ulubiony serial i przyznać muszę, że nigdy tak bardzo nie byłam umocniona w swoich planach. Wszystko za sprawą tego, iż w głowie pojawiały mi się obrazy mnie i E. jedzących razem śniadania. Codziennie. I to sprawia, że te diabełki zaczynają się gubić, a w końcu przestają mówić. 

Poza tym jak mogłabym być nieszczęśliwa z takim mężczyzną, jak E, który nie idzie do pracy, by tylko zostać ze mną i się mną zaopiekować?! Musiałabym być idiotką, żeby tego nie dostrzec...

Mam wiele szczęścia. Dzięki niemu. I to właśnie była jedna w wielu rzeczy, dzięki których wiem, że go kocham.

Suszona śliwka

Nie rozumiem. Nie rozumiem skąd u mnie ta... pustka. Ta beznadziejność, która gdzieś tam krąży nad moją głową. Żołądek mi się ściska i kurczy, jak suszona śliwka.  I nie potrafię powstrzymać łez. Czy naprawdę aż tak muszę wszystko komplikować i utrudniać sobie i jemu życie? Bez sensu. 

Znów czuję to poczucie winy. Wcześniej było to spowodowane tym, że zaczęłam być zła i wyrzywać się na E. a teraz poczucie winy rośnie do poziomu expert przez to, że nie potrafię tego opanować i czuję się beznadziejnie. Jakieś... 0,5% samopoczucia. 

Wciągnęłam go do mojego świata, z szelmowskim uśmiechem na ustach. Do tego popieprzonego świata, jakby miał mało swoich problemów. Jakby nie miał nic innego do roboty, niż naprawianie mnie, bo wiecznie trzeba coś we mnia naprawiać. I nawet nie próbowałam tego analizować, tylko po prostu wrzuciłam go do tego wiru, kotłujących się moich wad. Na pewno się o to nie prosił. Na pewno nie chciał być z zakompleksioną, melancholijną, beznadziejną, zepsutą dziewczyną. 

A jednak został. 

I swoją dobrocią i zrozumieniem znów zwala mnie z nóg i zabiera powietrze z płuc, choć sam nazwał mnie egoistką i właściwie to miał z tym w sumie rację. To nie tak, że chciałam, by traktował mnie jako najważniejsza z piramidy potrzeb. Ale myślałam o swoich planach, a nie o jego samopoczuciu. Wkurzona byłam nie na niego, lecz na to, że znów mi coś nie wyszło, nie licząc się z nim, a przecież nasz związek to ON i JA.

Kolejny powód do płaczu - chcę dla niego jak najlepiej. 

Zrobię wszystko, by był ze mną szczęśliwy. By mnie kochał i potrzebował. By się nie martwił niczym. Chcę zabierać jego zmartwienia i ból. Przywracać mu uśmiech na usta. Chwytać rękę w autobusie. Chcę być z nim i dla niego. Dlaczego zatem robię z siebie taką sukę, która wybucha, jak bomba, nawet jeśli to jest bezpodstawne i bezsensowne...?

Miał tutaj być. 

A przeze mnie go nie będzie. 

 Za bardzo przyzwyczaiłam się do jego obecności. Bo zawsze był obok. A teraz popadam w jakiś pierdolony obłęd. Niby rozum podpowiada mi, że tak będzie najlepiej. Ogarnę myśli na spokojnie (co i tak zakończy się całonocnym płaczem...), zasługujemy na chwilę przerwy. Lecz serce pragnie go z całej siły przytulić. Przeprosić raz jeszcze, pocałować. Serce nie chcę być tej nocy same. Serce zaczyna się kurczyć jak żołądek, prosząc o ratunek przed samotnością tej nocy. 

Ostatni raz błagał tak o ratunek jakieś... 6 miesięcy temu...

Znowu usycham...