Poranne myśli

"Jest super, jest super, więc o co ci chodzi...?"

Jest dobrze. Kryzys zażegnany, ponieważ pracuje mi się coraz łatwiej i coraz lepiej. Zastanawia mnie fakt, czy na konto rzeczywiście będę dostawać co najmniej tysiaka, bo jak nie, to będą mi ciągnąć z konta kasę. Już mi się to po nocach śni. Za miesiąc muszę zrezygnować z tego konta. Bo tak sobie pomyślałam: na pewno nie tylko ja decyduję się na coś co nie jest mi potrzebne i nie tylko ja popełniam błędy, jeśli chodzi o bankowe konta. Przeżyjemy miesiąc z wyrzutami sumienia, a potem za nie podziękujemy i uwolnimy się od histerycznego stanu umysłu. Trzeba myśleć pozytywnie i tyle.

A dzisiaj wagaruję. Jutro mam egzamin semestralny, w poniedziałek do sanepidu muszę lecieć, no i do pracy. Żyć, nie umierać.

Mam cichą nadzieję na dobry dzień.

Miłego dnia.

Kaszana

Ludzkie błędy następują wtedy, kiedy pośpiech i niewiedza łączą się w całość. A zakładanie konta bez żadnego pojęcia bywa czasem zgubą sumienia, które ciągle się gryzie od środka, potęgując złość na siebie samego. Ale kości stają się silniejsze, po tym jak się zrosną, więc staram się o tym nie myśleć. I o tym, że pracuję z menadżerką w jednym sklepie i o tym, że mnie wykorzystują, niezależnie od tego jak się starają mnie szkolić.

Muszę znaleźć w sobie siłę, żeby nie zwariować, bo padnę. 

Oby nie kazała mi zamknąć sklepu samej, bo nawet jeszcze się praktyka mi nie skończyła. To by było niemądre z jej strony. Jak ja po czterech dniach, na dodatek po jednym dniu w innym sklepie , miałabym wykonać zwroty, posprzątać i zamknąć sklep...? Totalna beznadzieja. Jeszcze mnie pocieszyła, że jutro sprawdzi mnie, co umiem. Dziewczyny dostają 3 tygodnie praktyk. Mi dała tylko jeden. Właściwie to fajnie, bo zaczną mi się szybciej dni płacone i w końcu będę robiła za coś, a nie tak jak teraz. 

Pomału się ogarniam we wszystkim, ale dalej nie pamiętam kodów towarów, dalej mam problem z odróżnieniem niektórego pieczywa od pozostałych. Mogę się trochę pomartwić?! Jak mi powie, że mnie nie chcę, jako swojej pracownicy, to na cholerę się tyle naplułam w brodę, zakładając jakieś konto bankowe?!

Konto bankowe... 

Spodziewałam się czegoś w rodzaju... ŁAŁ! Mam swoje konto bankowe! Będę miała na nim pieniążki! Boże, jestem już dorosła! JEJ! HURRA!! 

A tu kaszana.

Nie cieszy mnie to. Bardziej martwi.

Do dupy.

(nie) narzekanie

 

Taki samo-motywator, bo jest ciężko stać przez osiem godzin nie mogąc sobie usiąść, bo ktoś ci nie pozwala. Każe mi używać rękawiczek, jak coś przekładam, albo podaję, a sama bierze wszystko do ręki, nie pozwoliła mi na moment usiąść, a sama sobie siedziała, zostawiając mnie na sklepie. Ale ogólnie jest naprawdę spoko. I do domu mnie zabiera, do pracy podwozi. Jurto na 4:35 się z nią umówiłam i zgarnie mnie prawie spod samego domu, a i do domu odwiezie. Jestem za to wdzięczna. Tak, jestem wdzięczna, bo mogłaby nie chcieć mnie zabierać. Mogłaby nie mieć cierpliwości powtarzania mi kodów do produktów, a za każdym razem mi pomaga. Jest naprawdę dobra dla mnie, ale też potrafi mnie wkurzyć. Tak czasem po prostu bywa, nic z tym nie zrobię. 

Dobrze, że przeniosą mnie gdzie indziej.

Zmęczona jestem idę się myć i spać.

Popołudniówka

Wykończona. Wczoraj byłam wykończona. Nawet nie chodzi o zmęczenie przez pracę, ale o to, że bardzo bolała mnie głowa. Nie mogłam się na niczym skupić. W ogóle. Mam czarne myśli odnośnie pracy w piekarni. Cholera, a uprzedzano mnie, że w ciągu tygodnia będę miała kryzys. Nie przypuszczali, że miałam go już po drugim dniu pracy...

Właściwie to sen załatwił wszystko. Przeszło mi. Teraz myślę o tym, że sobie nie poradzę, ale kiedy zacznie się moja zmiana będę dawać z siebie wszystko i jakoś to pójdzie. Szkoda tylko, że pod koniec dnia było mi niedobrze. Może od tych wszystkich zapachów... W każdym razie daję radę. Pocieszam się tylko tym, że będę mieć wypłatę i będę mogła sobie kupić wiele rzeczy, które chciałam. Wspaniale.

Paranoje... w pojedynkę

Dzisiaj doskwierała mi samotność. To jest jeden z tych dni, kiedy widok pary zakochanych ludzi przyprawia o smutek i poczucie beznadziejności. Choć wcześniej nie miałam z tym jakiś większych problemów, to od kiedy zaczynam mieć wiele rzeczy na głowie zaczynam czuć się... słabo. Tak, to dobre określenie. Czuję się słaba, jakbym potrzebowała oparcia. I nachodziły mnie dziwne myśli z tego względu. Zaczynałam myśleć o płci przeciwnej, zastanawiając się nad tym, czy gdzieś jest mój ten jedyny. Ludzie nie są stworzeni do życia w samotności. 

Potrzeba przynależności i bezpieczeństwa, jakby to eksperci nazwali, pojawiła się nagle i tak gwałtownie, że już nie wiem co tak naprawdę chciałam osiągnąć. Pojawił się strach przed samotnością. Znowu. A było dobrze. Chwilowe załamanie, że sobie nie poradzę dało się jednak we znaki. Może rzeczywiście zbyt dużo mam teraz na głowie...

Idę spać. Mogę się pożegnać ze spaniem do 9 i spokojnymi dniami, bo zaczynam nabierać tempa. Z czego się jednocześnie cieszę i zamartwiam.

Paranoja.

Pierwszy dzień

Pierwszy z pierwszych dni pracy może na początku przerażać. Miałam w głowie pytania różnej kategorii, ale najczęstsze, które powtarzałam w myśli to: Co ja tu do cholery robię?! Głos w mojej głowie odpowiadał: No jak to co, do licha?! Dążysz do sukcesu! I po jakimś czasie w ogóle o tym nie myślałam, tylko o tym, by dobrze wykonywać swoje powierzone czynności.

Wobec powyższej sytuacji wyrobiłam sobie zdanie na temat pierwszego dnia w pracy. Bo jeśli nic przedtem się nie robiło, choć się chciało, to po znalezieniu pracy człowiek głupieje i nie wie do czego ręce włożyć (byle nie do krajalnicy do chleba!). Wydaję mi się, że znalazłam na to sposób, choć naprawdę nadal się tym przejmuję. Trzeba być pozytywnie nastawionym. Nie osiągnie się sukcesu w ciągu jednego dnia. To może być ciężkie i zdaję sobie z tego sprawę, jednak po dłuższym zastanowieniu trzeba powiedzieć sobie, co dla mnie jest ważne. I dać sobie czas. Na to by się przystosować, nauczyć niektórych rzeczy. Nawet jeśli szkolenie jest za darmo, trzeba wydać na dojazdy i książeczkę "sanepidowską".  No nie brzmi ciekawie, czyż nie? Ale dlaczego nie warto dać temu czas?

Podsumuję.

Nie można się od razu negatywnie nastawiać. Trzeba popłynąć z prądem i dać sobie czas. Nie martwić się na zapas. Trzymać się zasad, a wszystko powinno być dobrze. Choć będzie chwilami ciężko, bo tak jest praktycznie zawsze, nie nastawiać się wrogo i rezygnować. Co nas nie zabiję to wzmocni. Nie dajmy się zwariować. 

Muszę zbierać się do szkoły.

Dobre wieści!

Wspaniale, wspaniale, jeszcze raz wspaniale!

Pogoda nie dopisuję, szaro, mokro i ponuro, jednak budząc się z uśmiechem na twarzy i pozytywnym nastawieniem można przeżyć dzień z potężną dawką szczęścia, bowiem otrzymałam wspaniałe wieści. Dostałam pracę!

Pozytywną energię nie zakłóciła mi brzydka pogoda, a mój tata, który zaczął mi mówić, że to najgorsza praca. Być może to on nie widzi się za ladą (i przez niego mam czarne myśli, bo  ja również nie widzę siebie w tej roli) i nie chciałby tak pracować, ale rany, przecież to wcale nic złego. Nie będę pracować w supermarkecie, a w piekarni. Owszem, będę martwić się dojazdem, ale właściwie na wstępie już o tym wiedzą, że będę musiała dojeżdżać i myślę, że nie będą kazać mi przyjeżdżać o 6 przez cały tydzień. Ja się tylko cieszę, że nie będę siedziała tam do późnego wieczora i zbytnio nie muszę targać się autobusami po całym mieście. Będę przecież miała szkolenie, wszystkiego się nauczę (Boże V. słuchaj uważnie, nie bujaj w obłokach i zapamiętuj imiona!). Nie ma co nastawiać się negatywnie. Tak, myślę, że nie ma nic gorszego od złego nastawienia.

Sentymenty

Zastanawiam się nad tym, czy kiedykolwiek ktoś z moich znajomych na Fb, z którymi nie widziałam się dość długo zerknął na mój profil z ciekawości, co słychać u mnie. Czasami, oglądając profile innych, myślę sobie, że gdyby niektóre relacje z nimi trwały do dzisiaj, to czy zmieniło by to bieg wydarzeń? Jestem zwolenniczką tego, iż nic nie dzieje się bez przyczyny, nie ma czegoś takiego jak przypadek. Sądzę, że inni ludzie w naszych życiach mają ogromny wpływ. Co by było gdybyśmy nigdy nie zrywali kontaktu i trwali w przyjaźni lub zwykłych znajomościach, ale nadal trwali?
Wiem jedno, że nie można niczego zmienić, jedynie poprawić stosunki między przyjaciółmi, którzy nadal nimi pozostają, niezależnie od wszystkiego.

Tak, dalej zerkam na listę osób dostępnych na Fb i myślę nad tym, co ktoś mógłby do mnie napisać. Powinno istnieć takie święto, w którym wysyła się wiadomość do osoby, z którą nie miało się kontaktu od dłuższego czasu. Tak po prostu. To by świadczyło o tym, że na świecie istnieją jeszcze tacy ludzie, którzy niezależnie od tego, jaka to była znajomość, pamiętają o drugim człowieku. Nie można zapominać o ludziach, z którymi się przebywało większość czasu. Nie można.

Chciałabym mieć w sobie tyle odwagi i pewności siebie, by móc niektóre relacje z innymi naprawić, bądź wyrównać. Nie chodzi mi o przywrócenie łączności ale bardziej o złożenie broni i o rozejm. Niektóre tego wymagają, inne w ogóle wygasły bez konkretnej przyczyny. A szkoda.

Więzienny (s)pokój

Mój pokój to moja oaza spokoju. Słychać tutaj przejeżdżające samochody, kiedy okno jest otwarte, śpiew ptaków i szum wiatru. A i pociągi dobrze słychać, choć te przejeżdżają nieskromnie, trąbiąc syrenami, ostrzegając tym samym innych, że zbliżają się do przejścia kolejowego lub stacji. A kiedy okno i drzwi balkonowe są zamknięte, przez rury słychać lejącą się wodę, jak ktoś myję na dole naczynia, albo pralka ciągnie przez węża wodę do bębna. 

Mój pokój, jak widać to może nie najcichsze miejsce, ale za to jest mój. To tutaj przychodzę, kiedy jest mi smutno, to tutaj się kładę, kiedy źle się czuję. Tutaj zasypiam i się budzę. Tutaj szykuję się do wyjścia i tańczę ile sił, bo nikt nie patrzy. Tylko tutaj mogę słuchać muzyki, którą lubię i wygłupiać się do niej. Nikt mi nie narzuca co mam w nim robić. Jak posprzątam będzie ładnie, jak nie sprzątnę, będę siedzieć w syfie i kto mi tego zabroni? Dlatego to miejsce jest tak wspaniałe. Lubię swoje meble, swoje rzeczy.

Mój pokój to moja oaza spokoju, ale także i więzienie. To w nim, kiedy z niego się nie ruszę, trzyma mnie niewidzialna klatka uformowana z wyobraźni i myśli. To tutaj tworzą się pomysły, inspiracje i moja twórczość. To tutaj nie mogę oderwać się od rzeczy i myśli, które podsycają mój głód wyobraźni. To tutaj tracę chęć na rzeczywistość, a jednocześnie odzyskuję tutaj świadomość.

"Fear and nostalgia say..."

 

Somewhere - Dan Michaelson and The Coastguards

Tak, będę szła z podniesionym czołem, nie wstydząc się, że nie zdałam za pierwszym razem matmy. Nie wiem czemu niektórzy wstydzą się tego i nawet się do tego nie przyznają. Bezsensu. Powinni być z siebie dumni, że podchodzą do matury kolejny raz, starając się, a nie jak co poniektórzy, co olewają to. Podjęcie się poprawki to kolejna dawka stresu, kolejne dni spędzone nad książkami, więc nie wiem czego się tu wstydzić...? Że niby taka z ciebie idiotka, bo nie zdałaś za pierwszym razem? Każdy zasługuje na drugą szansę i tylko idioci z niej nie korzystają.

Teraz tak jakoś melancholijnie u mnie, choć spędziłam wczorajszy dzień we wspaniałym towarzystwie, bo zostałam wraz ze siostrą i siostrzenicą na noc u kuzynek i było wesoło i życiowo, nawet bardzo życiowo, co spowodowało u mnie przypływ pozytywnego nastawienia, choć jak wiadomo, wieczory mają to do siebie, że w najbardziej niespodziewanym momencie masz ochotę zapłakać do poduszki, nie znając nawet konkretnego powodu. 

Jutro zacznie się jeszcze większa dawka stresu, więc zgrywam piosenki na mp4 i idę się położyć. Muzyka potrafi ukoić nawet największą nocną bestię nostalgii.