Dzisiaj doskwierała mi samotność. To jest jeden z tych dni, kiedy widok pary zakochanych ludzi przyprawia o smutek i poczucie beznadziejności. Choć wcześniej nie miałam z tym jakiś większych problemów, to od kiedy zaczynam mieć wiele rzeczy na głowie zaczynam czuć się... słabo. Tak, to dobre określenie. Czuję się słaba, jakbym potrzebowała oparcia. I nachodziły mnie dziwne myśli z tego względu. Zaczynałam myśleć o płci przeciwnej, zastanawiając się nad tym, czy gdzieś jest mój ten jedyny. Ludzie nie są stworzeni do życia w samotności.
Potrzeba przynależności i bezpieczeństwa, jakby to eksperci nazwali, pojawiła się nagle i tak gwałtownie, że już nie wiem co tak naprawdę chciałam osiągnąć. Pojawił się strach przed samotnością. Znowu. A było dobrze. Chwilowe załamanie, że sobie nie poradzę dało się jednak we znaki. Może rzeczywiście zbyt dużo mam teraz na głowie...
Idę spać. Mogę się pożegnać ze spaniem do 9 i spokojnymi dniami, bo zaczynam nabierać tempa. Z czego się jednocześnie cieszę i zamartwiam.
Paranoja.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz