No... idiotka, no!

Dopadła mnie ta jesienno-zimowa melancholia, choć się przed nią broniłam, jak tylko mogłam. Milion myśli na minutę. Kumulujące się nieustannie...

Chcę się wyprowadzić. Mieszkać z moim ukochanym. Wstawać i budzić się przy jego boku. Gotować razem. Sprzątać razem... Mieszkanie tutaj mnie przytłacza. Nie mówię o tym na głos, ale to coraz bardziej staje się moim utrapieniem. I mówię sobie, że to minie, że to przejściowe i że muszę wykazać się cierpliwością. To tylko kolejna stacja przed osiągnięciem sukcesu. Narazie pomaga, ale nie wiem na jak długo... 

Marzą mi się święta z tysiącami ozdób i światełek. Dużą choinką. Dom pachnący przyprawami korzennymi. Ciepły koc, kubek z herbatą i książka (ale to niekonieczne. Konieczna jest obecność E.) 

Czuję przypływ wyrzutów sumienia. Nie sądziłam, że powrócą, a mimo to moje myśli wracają do tego momentu, kiedy zabłądziłam i umawiałam się z trójką facetów. Nie chciałam do tego wracać, ale nadal czuję się źle, że swoim błędem kogoś skrzywdziłam. I to trzy osoby naraz.  

Z tym wiążą się wspomnienia związane z E., w których był na mnie wkurzony, a mimo to starał się mnie zrozumieć. (Brrr... więcej nie chcę oglądać go w takim stanie...) I pomimo wszystkiego zachował się przyzwoicie. I... zaufał mi. Cóż za kolejne ciepłe uczucie...

Czuję pustkę. Ech... i znów się powtarzam!  To powoli zaczyna być wręcz męczące! Niech mnie kto w twarz strzeli, żebym się obudziła! 

Prawda jest taka...

Każda rzecz wykonywana bez E. to jak ogromne wyzwanie. Uważałam siebie za silną kobietę, a tymczasem stałam się tak bardzo rozlazła przez jednego mężczyznę. To do mnie niepodobne, żeby tak się od kogoś uzależnić. Przecież ja uwielbiałam być sama! (Nie mylić z samotnością. Przecież to moja najgorsza obawa...) A tymczasem dzień bez niego to dzień bez motywacji, pozytywnego podejścia... jakby ktoś rzucił na mnie klątwę, mówiąc, że jak tylko zostanę sama to przestanie mi się chcieć cokolwiek. I utracę sens istnienia.

To bez sensu! Chcę dążyć do moich celów. Otrzymałam wiele szczęścia. Będę mieć kolejną pracę!  To naprawdę wiele dobrego! A ja co...? Smutno mi, bo mój ukochany musi przecież pomóc mamie. Żałosne! 

Weź się V. w garść, bo skończysz, jak te rozwydrzone dziewuchy, które katują swoich chłopaków psychicznie!  

Niech mnie ktoś w twarz strzeli i powie, że zachowuje się jak idiotka!
Och, już mi lepiej... 

Przesiąknięta zapachem

Cztery miesiące od wczoraj. Dopiero cztery miesiące z mężczyzną, którego poznałam w pracy i z którym chcę pracować nadal.

Cztery miesiące, a wydaję się, że jestem z nim ponad rok. Mogłabym zrobić dla niego wszystko, bo oszalałam na jego punkcie. Dlatego rodzą się we mnie obawy... 

Czy jestem wystarczająco dobra dla niego?

Czy moją osobowością nie skrzywdzę jego uczuć? 

Czy nie narzucam się mu za bardzo?

Czy nie robię błędu bezgranicznie mu ufając...?

Czy on czuję to samo?

Tłumaczę sobie to tak, iż tak mi zależy na nim i na naszym związku, że zaczynam się przejmować takimi właśnie sprawami.

   Niczym się nie przejmuj...?

Nie potrafię.

Będę się przejmować, bo ciągle będę się starać. I wyciskać z siebie najwięcej, by jemu to ofiarować. Czy będzie mnie złościł, drażnił, czy będzie niemiły - dalej będę się starać, bo związek to układ między dwojgiem ludzi, którzy godzą się na to, aby być ze sobą pomimo wad, pomimo złych humorów, pomimo błędów i błędnych zachowań. Bo ten związek wchłoną w moje serce. W moją duszę. Ja żyję dla niego. A bez niego to tylko egzystencja. Przetrwanie kolejnego dnia bez niego. A on z premedytacją mnie od siebie uzależnił. I kurwa niech mówią co chcą, ale ja nadal będę tak myśleć. Choćby nasz związek miał legnąć w gruzach. Ale nawet jeśli to miało by się stać i tak łatwo się nie poddam. 

Co prawda powinnam się uczyć na błędach, bo przecież już jeden związek próbowałam uparcie wyleczyć, ale z debila nie zrobi się człowieka, więc się poddałam, gdyż to nie było dla mnie dobre. W każdym razie nie był to normalny związek. 

I cieszę się, że podjęłam taką decyzję.

Każdy post od pewnego czasu na tym blogu jest przesiąknięty zapachem E. Bo tylko z nim łączę nadzieję na moje wymarzone życie...

W skład szaleństwa wchodzi...

Dzisiaj przypomniał się mi nasz pierwszy pocałunek. Taki niewinny i słodki. Przypomniały się także te spojrzenia, kiedy ustaliliśmy, że jesteśmy parą. Nasze pikniki i picie cydru przelanego do plastikowej butelki. A także spontaniczny spacer, kiedy piliśmy cydr na ławcę, zrobionej przez jakiegoś starego pryka. 

Przypomniały mi się te świeże wspomnienia z Warszawy - Marsz Niepodległości, kiedy mój ukochany trzymał nad głową flagę Polski, kiedy trzymałam go za rękę i szliśmy razem z tłumem, krzycząc różne hasła. Nie chcę być arogancka, ale teraz sobie tak myślę o tym, że czułam się wtedy przy jego boku... jakby to określić... jakbyśmy mogli ruszyć na naszych wrogów, dumnie nosząc kolory biało-czerwone. Kiedy trzymał mnie tak za rękę i prowadził przed siebie, mogłabym nawet zginąć razem z nim lub za niego. 

A potem spędziliśmy wspólnie czas w hotelu...(Dla tych, którzy czytają tego bloga czasami lub wpadają przez przypadek - spędzać czas w hotelu nie oznacza od razu, że spółkowaliśmy! Nie mniej jednak szczegóły zostawiam sobie. I jemu... A zresztą kogo to obchodzi.) również i na mieście. 

Dzisiaj te wszystkie wspomnienia, odkąd jesteśmy razem, kiedy jeszcze spędziliśmy ze sobą czas w Krakowie, a także nasze wspólne plany, jakie chcemy zrealizować napełniły moje serce szczęściem i spokojem. Bycie z nim, to jak wygranie szóstki w lotka. Jak ostatni dostępny egzemplarz długo oczekiwanej książki. Jak gorąca kąpięl po ciężkim dniu. Jak przepyszny deser ze świeżymi malinami, albo niebiańska ulubioma kawa albo też sernik kuzynki M. Nowy sezon ulubionego serialu, albo długo oczekiwana cześć ulubionego filmu. Mogłabym tak bez końca! 

Tak mnie to zastanawia jakie było prawdopodobieństwo, żebym była z mężczyzną, którego mijałam w sklepie na stoisku? Ile szans było w tym, że codziennie przejeżdżałam pociągiem obok jego bloku, nie wiedząc, że tam mieszka? Nie mieści mi się w głowie to, że po tylu latach błądzenia, próbowania odnaleźć samej siebie, nagle zaczynam spotykać się z taką wspaniałą osobą, która akceptuje moje wady lub ich wcale nie traktuje jako wady, docenia, szanuje, troszczy się i to wszystko bezinteresownie!  Szaleństwo!

I teraz czuję lekkie ukłucie smutku. Bowiem spędziliśmy ze sobą kilka dni, a teraz musieliśmy się rozstać (cóż za lament, niczym pierwszy raz zakochana gimnazjalistka! ) i przez to, czuję pustkę... jak pączek bez róży. Taką, którą wypełnić może tylko jego obecność.  Ta obsesja jest nie groźna. Minie z czasem, coś na zasadzie detoksu, czy wytrzeźwienia. Jutro będę mogła zebrać myśli. Stworzyć plan działania.

Utkwiłam w szaleństwie. 

Pełnego szczęścia, nadziei i miłości... 

Myśli sunące po torach

Niedobrze. 

Moje zdrowie ulega pogorszeniu, już mam dość, a dzień jeszcze nie dobiegł do takiego etapu, w którym chciałabym by się znalazł...

Siedzę właśnie w pociągu z tekstami piosenek Taco Hemingway'a w głowie, bo zapomniałam słuchawek i nie mogę udać się to tej alternatywnej rzeczywistości, która zawsze się przede mną otwiera, gdy tylko odpalam Marmur. 

Czekam z niecierpliwością na telefon od pani dyrektor z mojej byłej pracy, bo oczywiście musiały pojawić się komplikacje i próba porównania mnie do śmiecia. Och, te wielkie korpo... Zero zainteresowania pracownikiem, dopóki ten nie zaczyna walczyć o swoje...

Nie myśleć o tym! Nie! 

Poprawił mi humor poranek spędzony z E. Kto by pomyślał, że polubię robienie zakupów z mężczyzną obok. Zawsze wyobrażałam sobie to tak, że mój chłopak siedzi gdzieś zażenowany na ławce obok sklepu z telefonem w ręce, pilnując moje rzeczy... 

No dobra, nie jestem takim typem kobiety, która chodzi co tydzień na pięciogodzinne zakupy, toteż mój ukochany się za bardzo nie nudził. (Nie nudziłeś się, prawda...?) 

Nostalgicznie się zrobiło... 

Przez myśl przemknęło mi widmo świąt. Tak działają na mnie przejażdżki pociągiem. Myślę o kilku rzeczach naraz, ale! Staram się nie myśleć o swoich problemach, dopóki nie są aż tak ważne. Dopóki mnie nie przerastają. Wolę myśleć pozytywnie. O wyjeździe do Warszawy, w której spędzimy nie jedną, a dwie noce... O, Pendolino!

W każdym razie! Sunę do domu po torach, wiedząc, że będę musiała znów wsiąść w pociąg za godzinę lub dwie i znów czmychać po tych zatłoczonych ulicach Krakowa. Przynajmniej to zaślepi mój zegar i zniweluje niecierpliwość (jeszcze 9 godzin! ), dopóki On nie przyjedzie..

Panda, panda, panda!

Roztargnienie

Dziś mój ukochany musiał wrócić do domu. Mam lekkie wyrzuty sumienia, że przez moją samolubność, próbowałam go zatrzymać w swoich objęciach jeszcze przez tą noc. Co prawda wszystko było w żartach, ale i tak ta cicha desperacja, że musi dziś jechać sprawiła, że zrobiło mi się troszkę głupio... Przecież nie mogę pozwolić sobie na tą samolubność, kiedy chcę tworzyć z nim ten wspaniały związek. Nie mogę stawiać go w niezręcznej sytuacji i wymagać od niego, by wybrał między mną, a swoją mamą. To byłoby naprawdę chamskie z mojej strony... Nie mogę w ogóle stawiać go w takiej sytuacji. Gdybym była na jego miejsu, postąpiłabym tak samo, ponieważ rodzina jest dla mnie najważniejsza. Poza tym mamy mnóstwo czasu na to, by spędzać czas ze sobą, a myśl o tym, że jedziemy razem do Warszawy bardzo mnie tutaj pociesza.

W końcu będziemy mogli w pełni cieszyć się swoją obecnością.

Już od kilkanastu dni wyobrażam sobie ten dzień i nie mogę się doczekać. To tak, jakbyśmy wyjeżdżali na miesiąc na wakacje, a to przecież tylko jeden dzień w Warszawie! Coś jednak mówi mi, że to będzie najszczęśliwszy dzień w moim życiu...

Rozmarzyłam się i już tracę wątek...

Mam jasny plan działania dzień przed wyjazdem i mam takie wrażenie, jakbyśmy mieli jechać już jutro. Muszę jednak cierpliwie czekać.

Cierpliwości...

Kilka napisanych zdań, a ja siedzę na tym blogu chyba od godziny. Czy naprawdę, aż tak się zamyśliłam...?

Nieistotne.