Queen of Evil

Ktoś szarpię mnie od środka, próbując opisać swoimi słowami mój stan rzeczy. Ale nie mogę pozwolić teraz na pozbawienie kontroli przez panią Z. (czyt. Zołzę), która ciągle się wyrywa i błaga o większą swobodę. 

Pani Z. to ta druga ja. Ukryta głęboko wewnątrz. Ona reprezentuje moje wady takie jak wścibskość, zazdrość, egoizm czy wyniosłość. Działa bez zastanowienia, byle by tylko mieć ubaw. Objawia się także w złości, kokieterii, ironii, szaleństwie i lubieżności. W tym ostanim coraz częściej...
Do tej pory wiedzial o niej tylko E. i bezczelnie się z nią drażni, tak jak ona lubi najbardziej. Teraz ujawniłam jej tożsamość tutaj, choć nieco tego unikałam, pozostawiając jej istnienie tylko jemu, lecz nie potrafię dłużej jej ukrywać, bo ciągle do głowy przychodzą mi myśli z wczorajszego dnia, o czym pisać nie będę. Mogę tylko wspomnieć, że po raz pierwszy poczułam się tak niesamowicie. Jego delikatność i czułość sprawia, że czuję się naprawdę wyjątkowo. Reszta słów i wspomnień zostaje dla mnie i dla niego...
A chciałam wspomnieć o świętach...
Tak, o świętach. I o nowej pracy, bo właściwie rzadko teraz piszę o swoim codziennym życiu, a przecież tyle się dzieje. I wszystko łączy się w całość. Wkońu, możnaby rzec. Czekałam na takie dni. Choć widmo problemów gdzieś tam się odzywa w tle, jak zawsze, bo nie może być tak łatwo, ale i tak jest rewelacyjnie.
Spędzone z E. świąt było czymś, co dawało mi szczęście. Zawsze o tym marzyłam, aby mój ukochany był ze mną na święta i to właśnie się stało. I z każdym kolejnym dniem zakochuję się w nim coraz mocniej. Może właśnie przez to nie potrafię oderwać się od niego, kiedy tylko się spotykamy.
W nowej pracy brakuje mi tej atmosfery. Tej koleżeńskiej otoczki. Tego czegoś, co składa nasz oddział w jeden team, który jest zgranym zespołem. Nie mówię, że są dla mnie źli, albo nie mili, tylko nie czuję tego, że tworzymy drużynę. Nie wszyscy mówią do mnie "cześć", bo traktują mnie jak obcą osobę. Wiadomo, jestem nowa. Jednak kiedy przyjęłam się do almy, już w pierwszy dzień czułam się dobrze w tamtym towarzystwie. Zostałam potraktowana, jakbyśmy się już znali. Tutaj mi tego brakuje...Przez to nie mam nawet jak otworzyć się na innych ludzi i tego właśnie nie lubię. Na szczęście pracuje ze mną E. i staje się to znośne, tak, że nie zwracam na to za bardzo uwagi. Czuję się tak, jakbyśmy byli otoczeni tajemniczością. Nie wiedzą o nas, kim jesteśmy i jaka więź nas łączy. No dobra, zapewne się domyślili, że jesteśmy parą. Ale nie wiedzą wszystkiego...
I takim oto sposobem muszę zakończyć tą notkę, gdyż siostrzenica zaczyna mi dokuczać, a ja muszę lecieć, gdyż mój ukochany właśnie do mnie jedzie...
Miłego wieczoru...

List do S.

Cześć,
Zastanawiałeś się kiedyś nad tym, jak ona przeżyła wasze rozstanie? Albo czy kiedykolwiek wspomniała o tobie i o tym, jak spieprzyłeś jej psychikę, przez swoją bezczelność i egoizm? Ile kilogramów schudła przez szarpanie jej nerwami przez twoją arogancję? Sądzę, że taki typ faceta, jak ty, w zupełności nie ma o niczym pojęcia, bo nie jesteś w stanie wykrzesić z siebie choć odrobiny empatii i zrozumienia, które tak bardzo ona potrzebowała i potrzebuje nadal.  A potem taki egoistyczny narcyz, jak ty, dziwi się, dlaczego tak wspaniała kobieta od niego odchodzi.
A nie, przepraszam. Dla ciebie ona nie była wspaniała. Dla ciebie była tylko dziewczyną. Nikim więcej. Im więcej od niej wymagałeś, tym mniejszy stawał się jej uśmiech i blask w oczach. Utraciła poczucie atrakcyjności. Jej samoocena legła w gruzach, przez to, że ze wspaniałej kobiety chciałeś wykreować swój własny ideał dziewczyny, a ideały... nie istnieją. Bo ona nie jest perfekcyjna w każdym detalu. Jak każdy z nas ma wady i zalety. Ale mimo tych pęknieć w jej nieskazitelności, nie narzucam jej na siłę moich wyobrażeń, co do jej wyglądu, czy zachowania, czy cholera wie jeszcze czego, bo zasadniczo ich nie posiadam. Nie śmiał bym nawet, gdyż podoba mi się ona w całej swojej okazałości. Dlatego właśnie zwróciłem na nią uwagę.
To niewolnictwo. Narzucać komuś tak kruchemu swoją wolę. Dla ciebie może to normalne, udawać kogoś, kim się nie jest, ale wymaganie od kogoś takich rzeczy jest brutalne. Utracić swoją osobowość w imię "miłości", która z tego co słyszałem, jest cholernie ślepa, tak jak to mówią w książkach, czy filmach? Brzmi jak niezły dramat romantyczny, ale w rzeczywistości to bardzo przejebana sprawa...
Miałem się nie rozpisywać. Chciałem tylko zjebać cię za to, co jej zrobiłeś, pochwalić się, jak dumny paw, ze swojego ogona, że potrafię o nią zadbać i sprawić by była szczęśliwa, co tobie wcale nie wychodziło oraz podziękować ci za to, że okazałeś się być dupkiem. Pomimo tego, że miałem takie zamiary, nie chcę zniżać się do Twego poziomu i tylko ci podziękuję.
Dziękuję za to, że sprowadziłeś ją do almy. Że zaczęła tam pracować.  Być może los sprawił, iż dzięki tobie, jej i moje drogi w końcu się spotkały. Przez ten czas, w którym byliście razem, tylko to zrobiłeś dobrze.
Zastanawiam się właśnie co bym zrobił, gdybym podczas spaceru z nią na mieście spotkał ciebie samego lub w towarzystwie kolejnej kobiety, której nie szanujesz. Mam ochotę szczerze przywalić ci w twarz za to jak ją potraktowałeś i co ona przez ciebie przeszła, byś ty mógł poczuć sie lepiej jej kosztem. Szczerze w to wątpie, czy dałbym radę się powstrzymać przed tym impulsem, pod którego wpływem zapewne bym działał na sam twój widok. Jesteś dla mnie jak płachta na byka. Z drugiej strony, nie chce by twoja osoba sprawiła, że ja jako człowiek szanujący innych i ich zdrowie okalecza innych, nawet takich prostaków jak ty. Próbowałbym zachować się z klasą i zapewne skierowałbym w twoją stronę jakieś sarkastyczne docinki...
"Witaj S., pamiętasz mnie? Widziałeś mnie kilka razy w almie. Obok mnie stoi prawdziwa dama, z którą teraz jestem i to dzięki tobie. Poznajesz? Tak... to twoja była. Na szczęscie była. Na moje i jej szczęście. Coś ci nie wyszło. Przez twoje egoistyczne podejście i największe starania unieszczęśliwienia jej sprawiłeś, że teraz oboje jesteśmy ze sobą szczęśliwi. Sprawiłeś, że być może dzięki tobie będę z nią już do końca życia, bo tak mi podpowiada moja intuicja. Ona jest największym szczęściem w moim życiu. Czasami się zastanawiam jakim cudem jest tak wspaniała, pomimo tego, że tak bardzo starałeś się ją zepsuć. Widocznie to przez jej wewnętrzną siłę, która pozwoliła jej się uwolnić od takiego typka jak ty. Dlatego z całego serca ci dziękuje, za to, że nieświadomie połączyłeś nasze osobne drogi, by te z dwóch obcych stały  się naszą wspólną."
Po tej przemowie przytuliłbym cię, powiedział jeszcze szeptem do ucha "dziękuje" i odszedł z moją kobietą jak najdalej od ciebie, z myślą, by już nigdy więcej nasza droga z twoją nigdy więcej się nie skrzyżowała.
Ten list to moje pożegnanie z tobą i zamknięcie rozdziału przez nią. Możesz być pewien, że o nią zadbam, jak prawdziwy mężczyzna.
Żegnaj.
E.

By odnależć spokój

Dorosłe życie kopie mnie ciągle po nerach... Już niby wszystko zaczyna się układać po mojej myśli, a tu jednak ciągle czuję w sobie taki... niedosyt. Bo ciągle człowiek chcę więcej i więcej! A przecież, zamiast narzekać, mogłabym robić to, co zaczęłam teraz, a nie dwoić swoje myśli i troić, tylko po to, by się zadręczać i biec za tłumem jak ta głupia owca. Mam nową pracę! Wspaniałego chłopaka! I znowu puste konto w banku... Priorytety człowieka sukcesu to zdrowie, szczęście i miłość, a nie kasa, kasa, kasa! Przez wykreowany system, gdzie światem i ludźmi rządzi piniondz, w podświadomości czuję się źlę, kiedy portfel znów zaczyna mnie zasmucać. Nic dziwnego, przecież ciągle wszyscy kładą nacisk na to, abym miała tych parę groszy na swoje utrzymanie, albo sama to robię, jak inni odpuszczają, bo mam już plany do lutego, gdzie potrzebuje funduszy (!), a moje marzenia o wyprowadzce wprost kopią mnie... gorzej niż dorosłe życie...

Niby pierdoła, a jednak założenie konta bankowego podniosło mnie na duchu, po pierwszym dniu pracy. Bo w podświadomości zaczynam akceptować stan rzeczy, który ma miejsce. Widzę najbliższą przyszłość w jasnych barwach, choć zaczynam popadać w stan depresyjny przez hormony. (Jebać krwawą marry!) Nie mniej jednak, staram się poukładać swoje życie, tak jak robi to dojrzała kobieta, a nie dziewczyna z depresją głębszą, niż czarna dziura. Myślę pozytywnie, biorę się w garść i zamykam stare rozdziały. Nowy rok (muahahaha, ileż to razy to mówiłam! Ileż to razy inni o tym mówili, pisali etc. Żenujące i poniżające...) chcę zacząć już w innym stylu. Myśleć przyszłościowo i odpowiedzialnie. (Brzmi jak list motywacyjny - chcę u państwa pracować, bo mam ambitne plany na przyszłość i potrzebuje hajsu, czaicie?! ) Czuję, że te zmiany już zaczynają wpływać na moją psychikę, bo zaczynam odpędzać od siebie demotywujące myśli i zyskuję chęci do działania. Swoją drogą zmiany te są zdecydowanie spowodowane dzięki E. Może nie do końca przez niego samego, a przez chęci, które wprost mi każą doprowadzić do porządku swoje życie. Kiedyś nawet mówiłam o tym, że nienawidzę budować czegoś na ruinach, tylko na solidnych fundamentach. Niby odstąpiłam od tej reguły, kiedy zaczęłam być z E. bo przecież nim zaczęliśmy się spotykać byłam w totalnej rozsypce. Lecz po pewnym czasie ruiny zniknęły. Zostały wywiezione. Tylko fundamentów brakowało. Z przepływem czasu wszystko zaczynało się klarować i byłam (nadal jestem) pewna, że to teraz są naprawdę solidne fundamenty i nawet jeśli przyjdzie trzęsienie ziemi, to nadal ten dom będzie stał na swoim miejsu...

To właśnie sprawiło, że chcę zmienić swoje nastawienie i być bardziej otwarta na szczęście. Dawać z siebie jak najwięcej. Nie zadręczać się pierdołami, nie dołować jednym gorszym dniem. Być bardziej opanowana i stanowcza. To sprawiło, że chcę być stabilniejsza emocjonalnie oraz silniejsza w niektórych momentach. Chcę stać się lepszą wersją mnie. V. która nie zazdrości, zna swoją wartość i robi to, co sprawia jej satysfakcję oraz przyjemność. V. która zdaje sobię sprawę z konsekwencji swojego działania i z podniesionym czołem  przyjmuję je do siebie, kiedy dokonuje błędnego wyboru. I wreszcze V. która jest gotowa na powaźny związek i staje się jego podporą, umacnia więź, nie jest samolubna oraz utrapieniem. 

I wiem... wiem, że on nigdy by tak o mnie nie pomyślał. Nie powiedziałby do mnie - jesteś utrapieniem. On rozumie moją delikatność i wrażliwość. Nigdy nie rzuca tekstów typu - ogarnij się, kobieto! Tylko stara się mnie wesprzeć, jak tylko potrafi. Dlatego chcę z tym skończyć. Wiadomo, nie zrobię tego w jeden dzień, bo przecież nie od razu Rzym zbudowano, ale będę robić co w mojej mocy, by zerwać z tymi wadami. 

Dlaczego?

By odnaleźć spokój.
Plus.... dla niego chcę stać się lepszym człowiekiem.

Ileż w tym motywacji! No, no... jestem z siebie wręcz dumna.

Miało być

Miała być długa notka, z wyczerpującą treścią i myślą. Z odrobiną ironi i sarkazmu. Z nutą nadziei, ale także gramem obaw i lęków. Koloryzowana jesienno-zimowym okresem i świętami, które się z tym łączą. O Warszawie, w której było tak cudownie, bo przecież o niej nie wspominałam, a minęło już trochę czasu. Wizja na przyszłość także tutał miała mieć miejse. Całość zakończyłaby się smętnym pierdoleniem o mojej melancholicznej natury i delikatności, a wszystko byłoby przesiąknięte zapachem E. (W sumie to jest taki płyn do prania przecież... ale to nie jest lokowanie produktów, czy tam ukryta reklama. Tu chodzi o E... mojego lubego. )

Jednak tak się składa, że jedyną rzeczą, na jaką mam ochotę (i z tą ewentualnością muszę niestety się pogodzić) to położenie się do łóżka z słuchawkami na uszach i czekaniem na to, aby ON odpisał mi na sms'a - czy wrócił już do domu.

Miało być oczyszczająco, miałam wyrzucić z siebie myśli, które wirują odkąd wsiadł do pociągu. 

Ale nie będzie.

No... idiotka, no!

Dopadła mnie ta jesienno-zimowa melancholia, choć się przed nią broniłam, jak tylko mogłam. Milion myśli na minutę. Kumulujące się nieustannie...

Chcę się wyprowadzić. Mieszkać z moim ukochanym. Wstawać i budzić się przy jego boku. Gotować razem. Sprzątać razem... Mieszkanie tutaj mnie przytłacza. Nie mówię o tym na głos, ale to coraz bardziej staje się moim utrapieniem. I mówię sobie, że to minie, że to przejściowe i że muszę wykazać się cierpliwością. To tylko kolejna stacja przed osiągnięciem sukcesu. Narazie pomaga, ale nie wiem na jak długo... 

Marzą mi się święta z tysiącami ozdób i światełek. Dużą choinką. Dom pachnący przyprawami korzennymi. Ciepły koc, kubek z herbatą i książka (ale to niekonieczne. Konieczna jest obecność E.) 

Czuję przypływ wyrzutów sumienia. Nie sądziłam, że powrócą, a mimo to moje myśli wracają do tego momentu, kiedy zabłądziłam i umawiałam się z trójką facetów. Nie chciałam do tego wracać, ale nadal czuję się źle, że swoim błędem kogoś skrzywdziłam. I to trzy osoby naraz.  

Z tym wiążą się wspomnienia związane z E., w których był na mnie wkurzony, a mimo to starał się mnie zrozumieć. (Brrr... więcej nie chcę oglądać go w takim stanie...) I pomimo wszystkiego zachował się przyzwoicie. I... zaufał mi. Cóż za kolejne ciepłe uczucie...

Czuję pustkę. Ech... i znów się powtarzam!  To powoli zaczyna być wręcz męczące! Niech mnie kto w twarz strzeli, żebym się obudziła! 

Prawda jest taka...

Każda rzecz wykonywana bez E. to jak ogromne wyzwanie. Uważałam siebie za silną kobietę, a tymczasem stałam się tak bardzo rozlazła przez jednego mężczyznę. To do mnie niepodobne, żeby tak się od kogoś uzależnić. Przecież ja uwielbiałam być sama! (Nie mylić z samotnością. Przecież to moja najgorsza obawa...) A tymczasem dzień bez niego to dzień bez motywacji, pozytywnego podejścia... jakby ktoś rzucił na mnie klątwę, mówiąc, że jak tylko zostanę sama to przestanie mi się chcieć cokolwiek. I utracę sens istnienia.

To bez sensu! Chcę dążyć do moich celów. Otrzymałam wiele szczęścia. Będę mieć kolejną pracę!  To naprawdę wiele dobrego! A ja co...? Smutno mi, bo mój ukochany musi przecież pomóc mamie. Żałosne! 

Weź się V. w garść, bo skończysz, jak te rozwydrzone dziewuchy, które katują swoich chłopaków psychicznie!  

Niech mnie ktoś w twarz strzeli i powie, że zachowuje się jak idiotka!
Och, już mi lepiej... 

Przesiąknięta zapachem

Cztery miesiące od wczoraj. Dopiero cztery miesiące z mężczyzną, którego poznałam w pracy i z którym chcę pracować nadal.

Cztery miesiące, a wydaję się, że jestem z nim ponad rok. Mogłabym zrobić dla niego wszystko, bo oszalałam na jego punkcie. Dlatego rodzą się we mnie obawy... 

Czy jestem wystarczająco dobra dla niego?

Czy moją osobowością nie skrzywdzę jego uczuć? 

Czy nie narzucam się mu za bardzo?

Czy nie robię błędu bezgranicznie mu ufając...?

Czy on czuję to samo?

Tłumaczę sobie to tak, iż tak mi zależy na nim i na naszym związku, że zaczynam się przejmować takimi właśnie sprawami.

   Niczym się nie przejmuj...?

Nie potrafię.

Będę się przejmować, bo ciągle będę się starać. I wyciskać z siebie najwięcej, by jemu to ofiarować. Czy będzie mnie złościł, drażnił, czy będzie niemiły - dalej będę się starać, bo związek to układ między dwojgiem ludzi, którzy godzą się na to, aby być ze sobą pomimo wad, pomimo złych humorów, pomimo błędów i błędnych zachowań. Bo ten związek wchłoną w moje serce. W moją duszę. Ja żyję dla niego. A bez niego to tylko egzystencja. Przetrwanie kolejnego dnia bez niego. A on z premedytacją mnie od siebie uzależnił. I kurwa niech mówią co chcą, ale ja nadal będę tak myśleć. Choćby nasz związek miał legnąć w gruzach. Ale nawet jeśli to miało by się stać i tak łatwo się nie poddam. 

Co prawda powinnam się uczyć na błędach, bo przecież już jeden związek próbowałam uparcie wyleczyć, ale z debila nie zrobi się człowieka, więc się poddałam, gdyż to nie było dla mnie dobre. W każdym razie nie był to normalny związek. 

I cieszę się, że podjęłam taką decyzję.

Każdy post od pewnego czasu na tym blogu jest przesiąknięty zapachem E. Bo tylko z nim łączę nadzieję na moje wymarzone życie...

W skład szaleństwa wchodzi...

Dzisiaj przypomniał się mi nasz pierwszy pocałunek. Taki niewinny i słodki. Przypomniały się także te spojrzenia, kiedy ustaliliśmy, że jesteśmy parą. Nasze pikniki i picie cydru przelanego do plastikowej butelki. A także spontaniczny spacer, kiedy piliśmy cydr na ławcę, zrobionej przez jakiegoś starego pryka. 

Przypomniały mi się te świeże wspomnienia z Warszawy - Marsz Niepodległości, kiedy mój ukochany trzymał nad głową flagę Polski, kiedy trzymałam go za rękę i szliśmy razem z tłumem, krzycząc różne hasła. Nie chcę być arogancka, ale teraz sobie tak myślę o tym, że czułam się wtedy przy jego boku... jakby to określić... jakbyśmy mogli ruszyć na naszych wrogów, dumnie nosząc kolory biało-czerwone. Kiedy trzymał mnie tak za rękę i prowadził przed siebie, mogłabym nawet zginąć razem z nim lub za niego. 

A potem spędziliśmy wspólnie czas w hotelu...(Dla tych, którzy czytają tego bloga czasami lub wpadają przez przypadek - spędzać czas w hotelu nie oznacza od razu, że spółkowaliśmy! Nie mniej jednak szczegóły zostawiam sobie. I jemu... A zresztą kogo to obchodzi.) również i na mieście. 

Dzisiaj te wszystkie wspomnienia, odkąd jesteśmy razem, kiedy jeszcze spędziliśmy ze sobą czas w Krakowie, a także nasze wspólne plany, jakie chcemy zrealizować napełniły moje serce szczęściem i spokojem. Bycie z nim, to jak wygranie szóstki w lotka. Jak ostatni dostępny egzemplarz długo oczekiwanej książki. Jak gorąca kąpięl po ciężkim dniu. Jak przepyszny deser ze świeżymi malinami, albo niebiańska ulubioma kawa albo też sernik kuzynki M. Nowy sezon ulubionego serialu, albo długo oczekiwana cześć ulubionego filmu. Mogłabym tak bez końca! 

Tak mnie to zastanawia jakie było prawdopodobieństwo, żebym była z mężczyzną, którego mijałam w sklepie na stoisku? Ile szans było w tym, że codziennie przejeżdżałam pociągiem obok jego bloku, nie wiedząc, że tam mieszka? Nie mieści mi się w głowie to, że po tylu latach błądzenia, próbowania odnaleźć samej siebie, nagle zaczynam spotykać się z taką wspaniałą osobą, która akceptuje moje wady lub ich wcale nie traktuje jako wady, docenia, szanuje, troszczy się i to wszystko bezinteresownie!  Szaleństwo!

I teraz czuję lekkie ukłucie smutku. Bowiem spędziliśmy ze sobą kilka dni, a teraz musieliśmy się rozstać (cóż za lament, niczym pierwszy raz zakochana gimnazjalistka! ) i przez to, czuję pustkę... jak pączek bez róży. Taką, którą wypełnić może tylko jego obecność.  Ta obsesja jest nie groźna. Minie z czasem, coś na zasadzie detoksu, czy wytrzeźwienia. Jutro będę mogła zebrać myśli. Stworzyć plan działania.

Utkwiłam w szaleństwie. 

Pełnego szczęścia, nadziei i miłości... 

Myśli sunące po torach

Niedobrze. 

Moje zdrowie ulega pogorszeniu, już mam dość, a dzień jeszcze nie dobiegł do takiego etapu, w którym chciałabym by się znalazł...

Siedzę właśnie w pociągu z tekstami piosenek Taco Hemingway'a w głowie, bo zapomniałam słuchawek i nie mogę udać się to tej alternatywnej rzeczywistości, która zawsze się przede mną otwiera, gdy tylko odpalam Marmur. 

Czekam z niecierpliwością na telefon od pani dyrektor z mojej byłej pracy, bo oczywiście musiały pojawić się komplikacje i próba porównania mnie do śmiecia. Och, te wielkie korpo... Zero zainteresowania pracownikiem, dopóki ten nie zaczyna walczyć o swoje...

Nie myśleć o tym! Nie! 

Poprawił mi humor poranek spędzony z E. Kto by pomyślał, że polubię robienie zakupów z mężczyzną obok. Zawsze wyobrażałam sobie to tak, że mój chłopak siedzi gdzieś zażenowany na ławce obok sklepu z telefonem w ręce, pilnując moje rzeczy... 

No dobra, nie jestem takim typem kobiety, która chodzi co tydzień na pięciogodzinne zakupy, toteż mój ukochany się za bardzo nie nudził. (Nie nudziłeś się, prawda...?) 

Nostalgicznie się zrobiło... 

Przez myśl przemknęło mi widmo świąt. Tak działają na mnie przejażdżki pociągiem. Myślę o kilku rzeczach naraz, ale! Staram się nie myśleć o swoich problemach, dopóki nie są aż tak ważne. Dopóki mnie nie przerastają. Wolę myśleć pozytywnie. O wyjeździe do Warszawy, w której spędzimy nie jedną, a dwie noce... O, Pendolino!

W każdym razie! Sunę do domu po torach, wiedząc, że będę musiała znów wsiąść w pociąg za godzinę lub dwie i znów czmychać po tych zatłoczonych ulicach Krakowa. Przynajmniej to zaślepi mój zegar i zniweluje niecierpliwość (jeszcze 9 godzin! ), dopóki On nie przyjedzie..

Panda, panda, panda!

Roztargnienie

Dziś mój ukochany musiał wrócić do domu. Mam lekkie wyrzuty sumienia, że przez moją samolubność, próbowałam go zatrzymać w swoich objęciach jeszcze przez tą noc. Co prawda wszystko było w żartach, ale i tak ta cicha desperacja, że musi dziś jechać sprawiła, że zrobiło mi się troszkę głupio... Przecież nie mogę pozwolić sobie na tą samolubność, kiedy chcę tworzyć z nim ten wspaniały związek. Nie mogę stawiać go w niezręcznej sytuacji i wymagać od niego, by wybrał między mną, a swoją mamą. To byłoby naprawdę chamskie z mojej strony... Nie mogę w ogóle stawiać go w takiej sytuacji. Gdybym była na jego miejsu, postąpiłabym tak samo, ponieważ rodzina jest dla mnie najważniejsza. Poza tym mamy mnóstwo czasu na to, by spędzać czas ze sobą, a myśl o tym, że jedziemy razem do Warszawy bardzo mnie tutaj pociesza.

W końcu będziemy mogli w pełni cieszyć się swoją obecnością.

Już od kilkanastu dni wyobrażam sobie ten dzień i nie mogę się doczekać. To tak, jakbyśmy wyjeżdżali na miesiąc na wakacje, a to przecież tylko jeden dzień w Warszawie! Coś jednak mówi mi, że to będzie najszczęśliwszy dzień w moim życiu...

Rozmarzyłam się i już tracę wątek...

Mam jasny plan działania dzień przed wyjazdem i mam takie wrażenie, jakbyśmy mieli jechać już jutro. Muszę jednak cierpliwie czekać.

Cierpliwości...

Kilka napisanych zdań, a ja siedzę na tym blogu chyba od godziny. Czy naprawdę, aż tak się zamyśliłam...?

Nieistotne.

"Oh you know you had it coming my friend"

Zawsze starałam się przeskakiwać te kłody, które los rzuca mi pod nogi. Albo te dołki, które sama sobie nieustannie wykopuję. Czasami jednak nie wiem dlaczego to robię i katuję sama siebie myślami. Zbędnymi myślami. Truję swoje serce żalem i smutkiem, a przecież mogę tego uniknąć i zamiast się dołować, mogę myśleć o szczęściu, jakie czuję na samą myśl o E.
Dzisiaj jednak czuję smutek.
Coś w rodzaju żałoby, która rozsiewa się po całym ciele. To nie tak, że jakoś bardzo przejęłam się tym, że wykopali mnie na zbity pysk z pracy, informując mnie i całą resztę załogi przez kilka słów zapisanych na stronie internetowej. To nie jest jakoś bardzo dołujące, że zostałam bez pracy. Dołuję mnie tylko i wyłącznie fakt, że tak chamsko zostaliśmy potraktowani przez naszych pracodawców i ukrywać ich nazwisk nie będę na tym blogu, bo byli to: Rokosz, Sobczyk i Mazgaj. Jak można być takim bezczelnym człowiekiem, by w ten sam dzień zamknąć internetowy sklep, nie informując nawet kierownika, czy dyrektora sklepu, a o samym fakcie dowiedzieć się zupełnie przypadkowo...?
Drugim powodem jest to, że pracując w almie24 wiele przeżyłam. Poznałam nowych ludzi. Stworzyliśmy zgrany zespół, choć czasami nie zawsze było kolorowo. Nie zapomnę tego, kiedy na przerwie zajmowaliśmy cały pokój śniadań i inni pracownicy nie mieli gdzie zjeść drugiego śniadania. Kiedy śmialiśmy się z rozmów z klientami, kiedy ich wymagania były za bardzo wygórowane. Kiedy nasz kierownik opowiadał przeróżne śmieszne historie związanymi z pracą i częstował nas słodyczami, które miały trafiać do klientów, ale tak się nie działo... Kiedy kierowcy krzyczeli na mnie: DO LODÓWKI! choć powinno mnie to urazić za brak szacunku do mojej osoby (nie będzie szczegółów dla nie rozumujących o co chodzi). I w końcu to, że kiedy miałam zły humor, a przychodziłam do pracy od razu pojawiał mi się uśmiech na ustach. Bo idąc przez cały sklep, widząc uśmiechy w moją stronę, słysząc CZEŚĆ! poczułam się, jakbym była małą cząstką czegoś... jakieś... społeczności, zespołu. Odebrali mi to żywcem i nie miałam nawet czasu na to, aby to przetrawić.
Oczywiśnie nie mogę nie wspomnieć o tym, że już nie będę jeździć z E. rano pociągiem w to samo miejsce. Nie będę już leciała szybko drukować zamówienia, żeby tylko się zdążyć jeszcze namówić (zapalić)  z nim przed zaczęciem pracy. Nie zobaczę jego zadziornego spojrzenia i uśmiechu zza lady, kiedy przechodziłam z wózkiem zakupowym  obok. Nie usłyszę Movements dwa regały dalej od stoiska z serami. Nie pójdziemy razem na przerwę. Nie będę mogła znów się zaśmiać, kiedy zapominał portfela i szybko po niego leciał. Nie będę już ponownie się namawiać po jedzeniu. Nie będę mogła już usłyszeć rozmów z innymi pracownikami przy jego ramieniu...
Tego mi jest żal. Jak już mówiłam. Taka... mini żałoba. Choć to przeklęte chujowe trio nie zasługuję na jakiekolwiek łzy, tylko siarczyste CHUJ WAM W DUPY,NICPONIE PIERDOLENI!
Ubolewam nad tym, czego oczywiście nikt nie potrafi zrozumieć, prócz E.
Po raz kolejny ktoś niszczy fragment mojego świata i po raz kolejny czuję się bezsilna w tej kwestii...
W każdym razie... starałam się o tym nie myśleć, ale przyszedł mi sms, od byłego już kierownika i poczułam... pustkę.
Bezsilność i pustka...
Oto mój powód katowania swojego serca i umysł.
A jeszcze niedawno pisałam do E., że nic nie dzieję się przypadkiem i wierzę w to, że to przyczyni się do czegoś niesamowitego w naszym życiu. I nadal właściwie tak myślę.
Musiałam jedynie pozbyć się tych smutnych myśli.

Hollow

To wszystko jakaś paranoja...

Te wszystkie schematy, wytarte drogi, wymagania od zepsutego społeczeństwa. Brak oryginalności.
Codziennie, jadąc rano pociągiem, widuję (albo widujemy...) ludzi, którzy  zmagają się ze swoją rzeczywistością. Ledwo zaczął się dzień, a oni wygladają na zmęczonych. Zmęczeni życiem. Rutyną. Wymogiem wstawania wcześnie rano, by stać się niewolnikami wielkich lub małych (whatever) korpo. Na próżno szukać w pociągu o piątej rano uśmiechu od kogokolwiek. Niczym pociąg do Birkenau. Albo "pociąg zombie". Puści...
Tutaj ratują mnie dwie sytuacje: słuchawki na uszach i ulubiona muzyka albo E.
Zawsze mogę liczyć na jego uśmiech. Na jego zalotne spojrzenie i zrozumienie, że nasze wspólne myśli zostały nadal w łóżku, gdzie zasypiamy wtuleni do siebie.
Szumą mi w głowie jego słowa: "Niczym się nie przejmuj." Tak jakby od początku wiedział, że potrzebuję właśnie takich słów. Takiego wsparcia i zrozumienia. Jakby przeczuwał to, że jestem kruchą osobą i zaakceptował to, a co więcej, chciał się mną zaopiekować.

I dlatego czuję w głębi siebie, że nie stanę się jak ci wszyscy ludzie z ponurymi twarzami w pociągu... dzięki niemu. Że pomimo przeciwności losu, mimo depresji z braku jakieś sensownej pracy on stanie obok i powie:

Niczym się nie przejmuj, kochanie. 

Wszystko będzie dobrze.

Chciałabym utonąć...

Jestem kłębkiem nerwów , bezradności, żalu, a mimo to... Mimo to czuję szczęście, które rozlewa się na to moje, przepełnione goryczą serce. Rozlewa się i otula swym ciepłem i spokojem. W nagrodę jeszcze otrzymuję wspaniały... ciepły uśmiech... I to iskrzące sie spojrzenie... To spojrzenie, które mówi wszystko. Nie muszę o nic pytać.

W jego oczach nie tylko widać moje odbicie. Nie widać tylko radości czy pożądania.

Bo w jego oczach widać to uczucie, którym mnie obdarzył. 

Widać w nich miłość.

Nie musi nic mówić. 

Ja to wiem, że nie dane mu było przeżyć czegoś podobnego. Nie mam mu przez to tego za złe, że nie mówi tego wprost. To nie jest ważne. 

Dopóki ma to spojrzenie...

I choć teraz czuję smutek przez mojego tatę i myśl o przeprowadzce jest teraz coraz częstszym czynnikiem mojego zawieszenia i zapomnienia o NIEKTÓRYCH rzeczach, to pociesza mnie myśl, że jeszcze 14 godzin i zobaczę się z E. I będę patrzeć w jego oczy, jakbym chciała w nich utonąć...

Zupa dnia

Naprawdę chciałabym mieć pewność, że po tym okresie biedy z nędzą na półkach sklepowych w mojej pracy przyjdzie czas na powrót do świetności. Tymczasem delikatesy te tracą swój wizerunek i stałych klientów. Bezsensowne zapychanie pracowników plotkani, sprawia, że to coraz bardziej przypomina całkiem sporej wielkości żart, niż jakiekolwiek stawianie na nogi.

Ciągle nasi klienci są zmuszani do beznadziejnych wyborów innych produktów, albo i tego nawet nie możemy zagwarantować, bo towaru jak nie było tak nie ma.

Gdziegdzie można znaleźć na półkach kilka sztuk towaru, które dopiero przyszły wraz z  marną dostawą, ale to nie naprawi reputacji naszego głównego Bossa (Badass!), który i tak zapewne niczym się nie przejmuje...
Dlaczego mnie to tak nurtuje? Przecież to tylko kolejna komercyjna firma, która upada.
Przecież to tylko kolejna umowa zlecenie, znajdę inną pracę i tyle. Z tym, że to tutaj zaczęło rozkwitać moje szczęście. Praca, jaką wykonuje jaknajbardziej mi odpowiada i nie chciałabym z niej rezygnować. Zwłaszcza, że gdzieś tam na końcu sklepu jest E. który obserwuje mnie, jak potykam się o wózek sklepowy przez niewyspanie.
Dlatego ciągle jeszcze mam nadzieję... że zarobię więcej niż poprzednio, a potem jestem rozczarowana. A rozczarowanie popycha mnie do olewania całej sytuacji, choć potem pluje sobie w brodę, dlaczego tak robię.
No i proszę. Tak oto mamy prawdziwą zupę z  żalem, depresją i rozczarowaniem z domieszką nadziei i pozytywnych myśli...

Zastrzyk pozytywnych myśli

Dziś tak jakoś szaro. Jakoś tak ponuro. Nie ma na nic chęci... W głowie wirują mi tylko obrazy swojego wymarzonego życia, ciągle myśląc o E. O jego obecności w nim.

Jej, tak wiele chciałabym zrobić. Tak wiele osiągnąć! Ale nie wiem od czego zacząć. Choć przyznać muszę, że powoli znów zaczynam zmiany, bo szukam nowej pracy. Nie wiem, czy będę miała wystarczająco psychicznej siły w tym okresie, by się nie poddawać, ale pewna jestem, że teraz nie zostanę sama. 

Ponieważ on zrobi wszystko, żebym się nie musiała przejmować. 

I być może ten obraz wymarzonego życia ziści się szybciej niż przypuszczam, bo na dobrą sprawę mamy podobne wizję naszego życia. NASZEGO WSPÓLNEGO życia. 

Nim jednak zrealizuje swój plan, muszę znaleźć lepszą pracę. Och, jak ja tego nienawidzę... Ale tym razem mam większą motywację. Potrzebuję większych funduszy, a kiedy praca będzie mnie satysfakcjonować i będę mieć umowę o pracę, będę mogła nawet zrezygnować ze szkoły, o ile będę mieć pewność, że to praca na lata, a nie na kilka miesięcy. 

Dobija mnie już praca w sklepie, który upada, przez co umowa zlecenie na akord jest traktowana jako tania siła robocza. Jedynym promyczkiem w tym całym tonącym okręcie jest ON. Gdy go nie ma, wszystko jest bez SENSU... 

Dostałam zastrzyk pozytywnych myśli i mam nadzieje, że one pozostaną takie na dłużej. Obejmują one chęci do działania, choć nie pozbyłam się jeszcze tych chmur nade mną. Ale kiedy E. jest obok wszystko wydaje się być prostsze.

Czekam na Ciebie

Jeszcze kilka chwil, a będzie obok mnie...

Właśnie siedzi już w pociągu, a ja ściskam kubek z herbatą, nie mogąc się doczekać, aż wyjdę na peron, by go przywitać...

I znów znajdę się w jego ramionach. Otulę się jego zapachem, upiję namiętnym pocałunkiem...

Jeszcze pół godziny czekania na mojego ukochanego...

Stuck in nostalgia...?

Dziś rano dopadła mnie choroba, zwana niemocą. W końcu jest jesień, a ja w tym okresie jestem bardzo podatna na melancholię... W takie dni najbardziej chciałabym siedzieć zawinięta w koc z kubkiem herbaty, kawy albo czekolady, oglądać seriale i mieć wszystko gdzieś. Jakbym mieszkała sama w okresie jesienno-zimowym, po pracy, czy szkole, kazdy mój dzień by tak wygądał.

No ale tak nostalgicznie nie ma. I na obecny moment nie będzie. Bo nie mieszkam sama. Och, i znów zakradły się tutaj moje myśli o mieszkaniu z E. ... 

Mielibyśmy zapewne jeden dzień w miesiącu, w którym nie wychodzilibyśmy z łóżka. Do niczego byśmy się nie zmuszali. To byłby taki tylko nasz, cały, wspólny dzień... 

Może by ktoś wtedy powiedział: W was to w ogóle nie ma życia... Zamiast wyjść z domu, wyszaleć się, to wy siedzicie w łóżku cały dzień!  

A ileż w tym byłoby śmiechu, kiedy spoglądając na siebie, uważalibyśmy wspólnie, że ten czas nie spędzaliśmy tylko na oglądaniu seriali i jedzeniu i że spożytkowaliśmy go dość... aktywnie...

W każdym razie!  (Musiałam krzyknąć, żeby otrząsnąć się z tego snu) Jest ze mną teraz o wiele lepiej, bo się z nim spotkałam i gdy mnie wyściskał dodał mi energii. Poza tym jutro do mnie przyjedzie (w końcu!) I będę mogła znów spędzić z nim nieco czasu. A następnego dnia... pojechać razem z nim do pracy... 

Cieszę się, że jest ze mną ktoś taki wspaniały jak on! 

Upadek

Jakby to powiedzieć...

Zawsze moim najgorszym lękiem była samotność. Dlatego, kiedy zostaję sama, tracę sens.

 To cholernie wkurzające!

Poczułam radość, jaką sprawia mi bliskość E. Kiedy wstajemy razem. Kiedy razem pracujemy. Kiedy wracamy razem, jemy, myjemy zęby... razem. I kiedy zasypiamy obok siebie...

Poznałam to uczucie, kiedy jest obok mnie... To szczęście, że mogę go zobaczyć, objąć... I teraz kocham to uczucie i nienawidzę jednocześnie. To sprawia, że nie wyobrażam sobie innego rozwiązania, niż zamieszkanie razem, o czym on sam wspomniał. Myślę także, że to o wiele za wcześnie, by mówić o takich rzeczach, ale ja naprawdę popadam w obłęd, kiedy musimy się pożegnać i każdy wraca do swojego domu, do osobnych obowiązków, osobnych pokoi.  Czuję się tak, jakbym musiała obudzić się ze wspaniałego snu i wrócić do rzeczywistości. Jakbym z nim tworzyła inny wymiar, do którego się udajemy. A kiedy z niego wracam, otacza mnie szara melancholia codziennego świata.

Może za bardzo przywiązuję się do ludzi...? A do E. jestem wręcz zaplątana jak słuchawki, które wyciąga się z kieszeni. 

Oczywiście nadal się boje samotności. 

Tego, że to szczęście zostanie mi odebrane...

Człowiek najbardziej obawia się tego, że straci to, na czym mu najbardziej zależy.

Koniec końców znów zasypiam sama.

Byle by tylko nie dostać depresji...

Entuzjazm...?

Pochwalę się - zdałam egzamin zawodowy.

I pod koniec września będę chodzić na nowy kierunek - na ochronę. Bardzo interesująca sprawa z tego, co czytałam. Nauka pewnie wygląda fajnie, ale praca po tym kierunku dupy nie urywa...

Brakuje mi entuzjazmu, pisząc to, ponieważ...

Bez E. wszystko wydaje się być takie... ulotne, bez sensu. Jakby każda czynność wykonana bez niego była tylko egzystencją, a nie życiem. Umysł każe sercu się uspokoić i dać wytchnienie, a serce ma to gdzieś i dalej łaknie jego dotyku, jego bliskości, jego uśmiechu, jego szczęścia. 

Chciałabym z nim normalnie uciec. Porwać go i nie oddawać nikomu! Wiem jednak, że to byłoby samolubne, a nie chciałabym by jego przyjaciele i znajomi obrazili się na niego, bo z nimi nie spędza czasuza... Nie chcę mieć także za wroga jego mamy, która jest bardzo sympatyczną i ciepłą osobą. 

Ręcę mi drętwieją. Koniec pisania. 

Dobrej nocy

Efekt nieprzespanej nocy - ograniczenia

Jestem człowiekiem urodzonym w XX wieku i przyznaję, że jestem totalnie rozczarowana moim dzisiejszym dorosłym życiem.

Będąc dzieckiem, nie mogłam się doczekać, kiedy będę na tyle dorosła, by być samodzielna i samowystarczalna. Tymczasem (Ameryki nie odkryłam...) moim życiem manipulują media, rząd, edukacja i inne instytucje, bądź czynniki o których nie warto wspominać.

O co mi w tym wszystkim chodzi? 

Już tłumaczę. 

Cholernie wkurza mnie to pieprzenie o tym, iż my, młodzież jesteśmy przyszłością tego kurwidołka przez duże "P". A kiedy próbujemy wzbić się w górę, zawsze znajdzie się ktoś, albo coś, i przeszkodzi nam w układaniu swojego życia po swojemu.

Spędzasz trzynaście czy piętnaście lat swojego życia na edukacji, która i tak do niczego Cię nie przygotuje w dorosłym życiu  (ewentualne w późniejszych latach edukacji). po czym, kiedy chcesz ruszyć dalej i znaleźć pracę system zaczyna cię ograniczać i w efekcie kończysz tak jak ja za marną stawkę, albo siedząc za darmo w pracy...

Dawniej było lepiej, jeśli chodziło o pracę. Bo praca była dla każdego. Przyjmowali cię, jak się nadawałeś to zostawałeś, jak nie no to wypad. Tyle. Ludzie też zapewne nie przykładali do tego jakieś większej wagi. Nie bali się, że sobie nie poradzą, bo nie mieli wyboru. A teraz...?

Tkwią w jakieś niezadowalającej ich pracy, z rodzinami na utrzymaniu, zarabiając marne grosze, bo społeczeństwo zaczęło się uczyć. Dlatego przyszłość zaczyna się zamazywać. Mimo, że znalazłam w swoim życiu najpiękniejsze szczęście, jakie mogłam sobie wymarzyć...

Panna V. jest rozdrażniona swoją obecną sytuacją, gdyż tak bardzo cieszy się z bycia w swojej aktualnej pracy, a jednocześnie nie chcą jej w niej płacić, co w efekcie daje brak środków finansowych i ogranicza ją to, czego nienawidzi z całego serca. Coś co ją cieszyło, zaczyna ją dołować.

Albo to, że chciałaby być blisko Pana E., który daje jej tyle szczęście, jakiego nie poznała nigdy wcześniej i pomimo krótkiego związku chciałaby już teraz chodzić spać i budzić się przy nim, a jednak ogranicza ją tamto powyższe, czyli brak finansów oraz społeczeństwo, które zapewne krzywo by spojrzało na ich brak moralności i hamulców...

"You've got a devil in your eyes..."

On zauważył ją.

Tą zołzę, która we mnie siedzi. I polubił nas obie. Moja dusza została w końcu zauważona. Moje spojrzenie na świat. Moja osobowość. To więcej niż mogłabym sobie wyobrazić.

To ty powiedziałaś, czy zołza?

I niby nasz związek trwa zaledwie kilka tygodni, a czujemy coś niepowtarzalnego w naszym życiu. Coś, co przerasta nas (a przynajmniej mnie) i nasze oczekiwania. Z tym, że nie jest to powód do zmartwień, a szczęścia. 

Zaufaj mi. Bądź szczęśliwa i niczym się nie przejmuj...

Dziś dzień spędziliśmy, jak każdy dzień ze sobą. Spacer, leżenie na trawie, szydercze uśmiechy... Czy brzmi jak rutyna?  Zdecydowanie nie. Możemy godzinami leżeć w bezruchu i patrzeć sobie w oczy. Przenikać do swoich myśli. Posyłać łobuzerskie uśmiechy. Obejmować się, do wyciśnięcia powietrza z płuc. A po powrocie do domów, tęsknić tak, jakbyśmy nie widzieli się przez rok.

Może to tylko zauroczenie i ta obseaja się kiedyś skończy...? Nie... Niech ten stan trwa wiecznie. Nie ma nic wspanialszego od tego uczucia,  kiedy widzę czułość E. w błyszczących oczach... To... umiłowanie... Jak wtedy, gdy przysnęłam na ławce z głową na jego kolanach. Zamiast mnie ocucić, on patrzył na mnie i głaskał mnie po głowie,  jakby chciał się mną zaopiekować... A kiedy otworzyłam oczy, czule się uśmiechnął...

Ta chwila utkwiła mi w głowie, bowiem poczułam, że robi to dla mnie, a nie z czystej egoistycznej intencji, którą dane mi było poznać (oczywiście nie z jego strony).

Mogłabym tak caały czas o nim wspominać...

Ach, ta urzeczona Zołza...

Grateful

Jego usta dotykają moich... 

Tak czule i zarazem namiętnie. Przechodzi mnie dreszcz. A pierwsze wersy tej piosenki, którą słuchaliśmy podczas pocałunku sprawia, że tracę oddech... 

Wiruję i zatracam się w jego dotyku. Zapominam do czego służą płuca.  Tylko on się liczył. Reszta była bez znaczenia...

Rozbijam się na miliony kawałeczków.

Chciałabym powiedzieć mu te dwa magiczne słowa, ale to zbyt wcześnie. Wiem jednak że zdarzy się to szybciej niż myślałam... 

Uwielbiam go...

Urzeczenie

Jestem odurzona jego zapachem. Myśl o nim przepełnia moje dni. Jego spojrzenie, te pełne iskier oczy, gdy patrzy w moją stronę... Jego uprzejmość, troska, czuły dotyk, sprawia, że wiruję, opadając powoli w jego ramiona.

To magia. Inaczej ująć tego nie mogę. 

No i odkryliśmy kolejną kartę. 

Przyszła pora na Asa. Wydaje mi się że był to As Wino... 

No i... jesteśmy razem.

Resztę zachowam dla siebie w tym momencie. Nie chciałabym się spóźnić jutro do pracy, bo E. tam będzie od rana. I zapowiada się bardzo dobry dzień. 

Szczęście mnie przepełnia! 

Kolorowych snów.

Mogę...ale po co?

Nie powiem, że to ten jedyny. Że nigdy czegoś takiego nie czułam, bo wyjdzie na to, że mam tak z każdym, a i tak okazuje się, że mężczyzna, z którym chciałam ułożyć sobie życie jest idiotą.

Nie będę wymyślać teraz historii na temat tego, że to przeznaczenie nas połączyło, choć rzeczywiście wiele nas ze sobą łączy.

Mogłabym napomnieć, że jest pierwszą osobą, która nakłoniła mnie do rzucenia fajek. Bez żadnych kłamstw. Czysta obietnica, którą chciał zerwać, bo nie mógł patrzeć na to, jak się wiję z nikotynowego głodu. Oczywiście odmówiłam mu i dalej czekam, aż ten głód minie. 

Mogłabym pisać o tym, jaki wspaniały był dzisiejszy dzień, kiedy mogłam go objąć i z nim porozmawiać, ale na co mi takie wydziwianie, skoro jeszcze nic ze sobą nie ustaliliśmy. 

Ciągle nie odkryliśmy wszystkich kart.

Nadal gramy w tą intrygującą grę.

Jeśli wygram, na pewno o tym napiszę.

Ale póki co... zgłębiam się w myśleniu o E...

Duszę się

Co do cholery ja wyczyniam?!

Poznałam M., który rozumie bez słów. Troszczy się o mnie, pociesza, nie wymaga ode mnie niczego, szanuje, traktuje jak kobietę, nie jak kolejną laskę.

Poznałam E., który jest podobny z charakteru do mnie, jest wyrozumiały, miły, zabawny, potrafimy rozmawiać ze sobą przez całą noc.

Poznałam Z, który jest zabawny, zmienia się, co widzę za kazdym razem, gdy go widzę, jest dla mnie dobry.

Trzech mężczyzn. 

Trzech! 

Spotkałam się z nimi na przemian. Ale żadnemu z nich nie obiecałam niczego więcej. Nie mówiłam, że chcę być z którymkolwiek z nich. Wmawiałam sobie, że to nic złego mieć przyjaciół. Chciałam normalnie z nimi utrzymywać przyjacielskie stosunki.

 Każdy z nich jednak nie poświadczy, że myśleli podobnie. 

I każdego z nich na pewno w jakiś sposób uraziłam. 

To nie były żadne romanse. Zwykłe spotkania. A jednak dałam im powody, by mnie polubili. 

Dlaczego tak się stało? 

Być może chciałam czuć się doceniona. Szanowana. Lubiana. Bałam się samotności, a że wolę bardziej męskie towarzystwo, zaczęłam się przed nimi otwierać. I poznali mnie. Prawdziwą mnie. 

A teraz...

Jest mi niedobrze jak na siebie popatrzę.

Tak się nie robi. Nie wykorzystuje się uczuć innych, by poczuć się dobrze. Nie wybaczę sobie tego. Choć, powtarzam się, niczego przed nimi nie ukrywałam. Wiedzą o sobie.  Dlatego postanowiłam się zdystansować.

Do każdego napisałam. 

Każdego oblałam kubłem zimnej wody. 

Oni mnie nie znienawidzili za to. Dalej do mnie piszą, rozmawiają ze mną. Zrozumieli, że popełniłam błąd i są dla mnie mili. 

A teraz... 

Niby problem się rozwiązał, po czym M. stał się bliższy mojemu sercu, a E. pojawia się w moich snach.

Rozsądek wybiera E.

Czas spedzony z M. daje się we znaki.

Z. jest podobny z charakteru do S. choć nie tak bardzo, jak mogłoby się to wydawać. 

Komora maszyny losującej jest pusta, następuje zwolnienie blokady...

Pieprzona hipokrytka! Głupia kurwa! Zimna suka!

Nie chcę zrezygnować z jakiejkolwiek znajomości. Nie chcę też ich ranić. Więc się dystansuje.

A M. piszę, że za mną tęskni.

I ja cholernie za nim!  

Ale się dystansuje. 

"Nie pisz tak, proszę..."

No i jebło. 

Myślałam że to jakoś samo się rozwiążę. Że po pewnym czasie będę wiedzieć co zrobić, wiec o tym nie myślałam. Teraz jednak ponownie ranię M. i to jest kolejna frustracja, kolejna karma. 

Ja nie chce go ranić...

Nie jego!

Och... pomocy... duszę się...

Co ma znaczenie...

Popadam w obłęd...

Myśli gotują się wraz z emocjami.

Znowu dałam się ponieść i teraz trudno mi z tego wybrnąć. A trudno, bo już za bardzo się w to zgłębiłam.

I bardzo mi się to podoba.

Powinnam zaprzestać...? 

Gdybym to zrobiła, zapewne bym tego żałowała. Ale zostało mi pewne skrzywienie i ciągle podejrzewam, że szczęście jakie odczuwam przy jego boku to tylko czyste złudzenie. 

Nie chce czuć czegoś takiego. 

Chcę czuć jego bliskość. Także mentalną. 

Reszta nie ma znaczenia. 

Czas na rozstanie

To już koniec. 

Nasz związek uległ destrukcji. Maj to naprawdę pechowy miesiąc w moim przypadku. Prócz tego, o czym wspominałam wcześniej. 

I nareszcie mogę przyznać się, że nie byłam szczęśliwa w takim związku. W którym czułam się odtrącona, chociaż on twierdzi, że robił wszystko, by było dobrze.

Ale nie słuchał mnie, zachowywał się dziecinnie, był bezczelny i arogancki. Krytykował mnie, planował naszą przyszłość, która była budowana na ruinach. 

Od samego początku wszyscy mówili mi, żebym się zastanowiła nad nim. Ja pomimo jego wad pokochałam go całego. I nie poddawałam się, kiedy on chciał zerwać. Trzymałam się go uparcie, mówiąc że powinniśmy to przetrwać i starałam się o tym nie myśleć, ale później było coraz gorzej. 

Moje uczucia były dla niego czymś niewidocznym. Nie usłyszałam od niego szczerego przepraszam. Nie dziękował praktycznie za nic, tak jakby mu się to wszystko co dla niego robiłam należało. Nie doceniał mnie. Widział tylko moje wady.

Obwiniał mnie o wszystko. 

O to, że go zostawiłam bez podania przyczyny, wiec na pewno go zdradziłam, albo zależało mi tylko na kasie.

Cholernie mi przykro, że nie potrafił dostrzec tego, że swoim zachowaniem ciągle mnie ranił i zamiast odpuścić, on dalej mnie obrażał. Obrażał moich bliskich. Tak jakbym była obcą osobą, którą może gardzić i mieć w poważaniu jej uczucia. Tak jakby to wszystko co nas łączyło było wielkim kłamstwem.

Kiedy przestałam go kochać?  

Nie przestałam. Ale czułam się okropnie przez niego, dlatego nie mogłam pozwolić na to, by to dłużej trwało. 

Prawdziwy mężczyzna po czymś takim wziął by sobie to do serca, starał się poprawić i nie pozwoliłby na to, by kobieta przez niego płakała. 

S.... 

On woli kopać leżącego.

Powiedzieć, że to ona jest nienormalna i że ona jest wszystkiemu winna. Zero empatii.

Czysta pogarda.

Poczułam ogromną ulgę. Uwolniłam się od niego na dobre i w końcu mogę odzyskać... siebie. 

Przyjaźń to magia.

Oddycham spokojnie. 

Myśli przytłaczały mnie przez dłuższy czas, ale teraz wszystko powoli wraca do normy. Może jestem rzeczywiście wypraną z uczuć kobietą, bo na dobrą sprawę teraz w ogóle o nim nie myślę. No może prócz tego, że go zraniłam, oznajmiając mu, że nie widzę w tym sensu i zastanawiam się, jak się miewa, ale oprócz tego, czuje się... wolna. Znów zaczęłam oddychać.

To naprawdę dziwne, że nie przeżyłam teraz tego aż tak tragicznie, jak mi się wydawało. Być może to do mnie jeszcze nie dotarło. Być może jestem zbyt zajęta by o tym pomyśleć nawet. 

Pocieszenie? 

Audi TT. I jego kierowca.

Dobra, wyszło dość materialnie... to może inaczej. 

Kocham jazdę samochodem. I grającą muzykę. Mogłabym jeździć godzinami (co uniemożliwia mi choroba lokomocyjna...).  I uwielbiam czas, w którym nie muszę udawać kogoś kim nie jestem. Kiedy ktoś akceptuje moje towarzystwo i nie ocenia. Nie zadaje pytań, które mogłyby zranić oraz nie zmusza do składania zeznań. 

Uwielbiam ludzi, którzy pomimo braku dłuższego kontaktu potrafią nadal ze mną rozmawiać i mnie rozbawić. Uszczęśliwić. I dziś zapomniałam o zmęczeniu. O cierpiącym sercu, choć nie usłyszałam ani słowa współczucia. Wystarczyła sama obecność. To wspaniałe uczucie mieć kogoś takiego. Cholernie mnie to cieszy.

Jestem najbogatszym człowiekiem na ziemi.

Bo znam B.

"My life be like... uuuaaa...."

Usycham w samotności

Źle ze mną. 

Doprowadziło mnie to do stanu agonalnego. Świat przestał znów nabierać kolorów. Zaczęłam olewać szkołę, bliskich. Siostrzenica mi dzisiaj powiedziała, że jej już nie lubię, bo cały czas mówię jej żeby sobie poszła. 

Ciągle płaczę. Mam dziwne myśli. 

O chęciach nawet nie ma mowy.

I niby to wszystko moja wina...

Tak. Moja. 

Bo wybrałam faceta, który nie potrafi wykazać się choć odrobiną wyrozumiałości, cierpliwości i ciepła. Nie rozumie mojej wrażliwości i nie dba o to wcale. To moja wina, że wybieram zawsze takich łajdaków i zakochuję się w nich, nie patrząc na czyjeś wady. A potem to ja jestem najbardziej pokrzywdzona, bo żaden z nich nie potrafił być dla mnie, a nie tylko ze mną. 

Jstem rozczarowana. 

Nie odzywałam się do niego praktycznie przez trzy dni, a on nie miał mi nic do powiedzenia, prócz bzdur, których nie miałam ochoty słuchać. Nie spytał co się dzieję, czy dobrze się czuję.  Nie... Tak bardzo czuje się urażony, że go olewam, więc w dupie ma moje uczucia. 

Zero współczucia, troski, zrozumienia, cierpliwości, szacunku.

Czuję taką wielką samotność, że nie mogę nawet zasnąć...

Czekam na maj

Maj to taki nasz miesiąc. 

W maju zawieram nowe znajomości i zrywam ze starymi. Żegnam się z mężczyznami, którzy okazują się być chłopcami albo osobami, którzy nie przepadają za mną, lub na odwrót. 

To jest także miesiąc, w którym zazwyczaj spotykam się z moimi starymi przyjaciółmi. I smutno mi, że ostatnio nasze relacje zostały zaniedbane, ale jestem przekonana, że oni czują tą więź, tak samo mocno jak ja. Gdybyśmy spotkali się teraz, rozmawialibyśmy tak, jakbyśmy widzieli się wczoraj.
Nie mówię o nich zbyt często, ale często zastanawiam się jak sobie radzą w dorosłym życiu, czy dobrze im idzie nauka, gdzie pracują, gdzie bywają. Chciałabym ich odzyskać.
Nigdy nie zapomnę naszej wycieczki rowerowej. Wtedy czułam się bardzo szczęśliwa. Wszystko nie miało znaczenia prócz naszego dobrego samopoczucia. Wtedy jeszcze nie pracowałam i nie miałam zbyt dużo pieniędzy, co mnie dołowało, ale oni to przyjęli do siebie bardzo łagodnie i zrozumieli.

Takich więzi nigdy się nie zrywa. One w maju ciągle zaczynają się od nowa i nigdy nie tracą swoich mocy. 

Dlatego mam nadzieje, że w maju znów się zobaczymy, mimo że czekam na to cały rok. Bo tylko przy nich zawsze jestem sobą. 

"Być jak palma"

Coś jednak się rozsypało. I gdyby to była moja wina, czuła bym się winna. A tak nie jest. 

Jestem tak zmęczona tym, że chcę mi się śmiać. Tak jak dziś, kiedy dostałam histerii i śmiałam się jak głupia, a potem zaczęłam się dusić, nie mogąc się uspokoić. 

To nie jest to, czego w życiu pragnę. I... muszę to wszystko przemyśleć. 

Roznosi mnie od środka.

Straciłam wiarę w to, że będzie lepiej. Straciłam poczucie humoru. Chociaż nie.

 Nie bawią mnie po prostu głupie żarty. I nie mam ochoty na rozmowę o bzdurach.  Duszę się, kiedy nie mogę porozmawiać o tym co mnie fascynuje, bo jego to nudzi. Nie czuję jakiegoś głębszego szczęścia z tego co razem robimy. Straciłam poczucie własnej wartości. Dołujące były jego komentarze co powinnam zrobić, a czego nie robić. Ciągle się denerwuję, bo on wykazuje się totalną nieodpowiedzialnością. Ale powie, że nie mam racji. I powie, że się czepiam.  A jak przyjdzie co do czego to sam się przekona.
Straciłam zaufanie. A to chyba najgorsze co może być. Wciąż jednak łudzę się, że mnie zrozumie.
Muszę jednak pozostać "palmą, która ugina się pod wpływem wiatru, lecz nigdy się nie łamię" i dlatego skupiam się na tym, co dla mnie najważniejsze. 

Pierdoły

Może i jestem wredna... no dobra, nie może tylko na pewno, ale ja wszystko robię z dobrych intencji, a nie po to, by kogoś urazić.

Ciężko jest być mną.

A ze mną to już w ogóle kosmos.

Przecież ja sama z sobą nie wytrzymuje. Może mam jakąś chorobę dwubiegunową...

Ale nie ważne. 

Zaczęłam tak od dupy strony, gdyż mieszają mi się wszystkie emocje i uczucia, które towarzyszą mi od dłuższego czasu.

Trochę szczęścia.

S. znalazł malutkie mieszkanie, gdzie się przeprowadził. Jestem z niego dumna, właściwie. 

Trochę złości. 

Znów nie słucha co się do niego mówi. Kiedyś się przekona, a właściwie to już się przekonuje że życie na własną rękę jest... drogie.

Trochę pracy.

Uwielbiam tych ludzi. Choć czasami mam takie wrażenie, że oni mnie nie lubią, przez niskosamoocenę. Trudno.

Trochę smutku.

N. jest załamana. Zerwała z K.

Trochę rozterek. 

Nadal nie wiem czy iść na studia.

Muszę kupić sobie sukienkę, ale nic mi się nie podoba. 

Trochę za dużo pierdolenia. Ale to przez to, że jestem w szkole i nie mogę się skupić nad tym co piszę...

Czy warto...?

Przysięgam, że łatwiej jest być osobno, niż być razem. Nie trzeba się martwić o drugą osobę. Nie trzeba się denerwować przez nią. Myśleć o niej. O tym co powiedziało się w jej stronę. Nie trzeba uważać na swoje zachowanie, bo jak jesteś sam, to ranisz tylko siebie. 

Łatwo jest być samemu.

Z tym że nie ma w tym żadnego wyzwania. Kiedy bywasz sam, znajdujesz ukryte głęboko lęki, rozczarowania, smutek, rozpacz, nienawiść. Będąc sam jesteś wolny, ale dopiero po chwili, kiedy nikt nie czeka, nikt nie dzwoni, nikt nie uśmiecha się z szczerością w twoją stronę zdajesz sobie sprawę, jak bardzo kogoś kochałeś, za to, że po prostu był. Że się troszczył o ciebie. Że nigdy nie ukrywał swoich uczuć. Zawsze chciał naprawiać, nigdy porzucić. Próbował z całych sił nauczyć cię czegoś nowego, abyś stał się lepszym człowiekiem. Ale nim to docenisz, będzie już za późno. I już nigdy nie spojrzycie sobie tak samo w oczy.

Warto jest kochać...?

Stężenie hipokryzji

Lubię słuchać innych ludzi. Każdy ma jakąś swoją historię, swoje poglądy, wierzenia, wiedzę. Wole słuchać innych niż mówić coś od siebie, bo często miałam problem z wysłowieniem się. 

Odkąd zaczęłam pracować, otworzyłam się na innych i zaczęłam rozmawiać z innymi chętniej. Ale od jakiegoś czasu zaczęłam znów mieć z tym problem. I znalazłam przyczynę. Stres, gniew, zmęczenie, frustracja. Zaczynam czuć się niepewnie, co jest nawrotem zbyt niskiej samooceny, która uciska mi żołądek. I znów tkwię w tym gównie. I tym razem muszę się sama z tego wyciągnąć, bo S. nie przyjdzie mi z pomocą. Nie będzie nawet miał o niczym pojęcia i pomyśli, że znów się nad sobą użalam, choć on jest główną przyczyną. 

Kurwa, jak ja tego nienawidzę!  

Tego kiedy nie rozumie, że robi mi przykrość, myśląc tylko o swojej szkodzie, bo znów się czepiam. Nie widzi on w tym problemu tylko to, że jestem beznadziejna w tworzeniu życiowych planów. 

Nie rozumie jak krucha może być kobieta. 

Tak już mają narcystyczne osoby. Myślą że robią coś dla kogoś, ale tak naprawdę mają w tym swój ukryty cel.

Prócz tego wykazują się wysokim stężeniem hipokryzji, która z narcyzmem jest gigantycznym combo i z takim człowiekiem nie da się normalnie rozmawiać. 

Miałam się nie żalić, ale cały dzień miałam posuty i jest mi ciężko na sercu.

Wiele się nasłuchałam już i nie mogę już nawet do niego napisać, bo ręce mi się trzęsą ze wściekłości na niego, jak tylko wezmę telefon do ręki.

Tak bardzo mi przykro. Znów się zawiodłam.

Dwa oblicza troski

Każdy troszczy się o drugą osobę na swój sposób. Czasem jest to miłe słowo, czasem nieco boleśniejsze, ale znaczenie ma to takie samo, jeśli robisz to w dobrej intencji. 

Tak mi się zdaję.

Nikogo nie chcę urazić złym słowem, tylko skłonić do zastanowienia się. Zazwyczaj pragnę uchronić kogoś od popełnienia błędu, którego kiedyś dokonałam. 

Czasami po prostu nie da się komuś czegoś przetłumaczyć i jedyną osobą, która czuję się źle jestem ja.

Ale doszłam do wniosku, że nie będę się  już więcej narzucać. To już od innych zależy czy posłuchają, czy nie.

Złośliwe czekanie

Tak dużo planów (raczej chęci), a tak mało czasu na ich zrealizowanie. I mnie szlag trafia, ale nie przez to, że nie mam czasu, ale przez to, że kiedy coś planuje a nie jestem pewna czy to wypali i muszę czekać z niecierpliwością na bieg wydarzeń. Chyba za bardzo wszystkim się przejmuję, co spędza mi sen z powiek. 

Jednak nie można mieć wszystkiego na już. Tylko, że ciągle muszę wykazywać się cierpliwością i to stało się już męczące. Na koniec szkoły, na pracę, na S. na zakończenie dnia, na wolną chwilę, na zastrzyk gotówki. Dosłownie na wszystko. 

Dobrze, że w pracy nie jest najgorzej. Poprawia mi humor kontakt z innymi poznanymi ludźmi i doszłam do wniosku, iż pomimo mojej nieśmiałości potrafię rozmawiać z innymi bez przeszkód. To mnie podbudowało. 

A jutro do szkoły. 

Kiedy mam zapchany grafik zaczynam się budzić do życia. Choć oczywiście wspaniale jest sobie pospać do dziesiątej. 

W każdym razie jestem zła odkąd weszłam do domu, choć nie miałam ku temu żadnego powodu. 

A teraz czas spać. Jutro zapowiada się dobry dzień. 

Chyba idzie wiosna

Czuję się świetnie. 

I nie ma w tym ukrytej żadnej ironii. W końcu odkryłam, że robienie to co wydaje się słuszne może przynieść z tego niesamowicie pozytywne skutki. Zrozumiałam to, co przeczytałam w komentarzu w poście poniżej, co swoją drogą podniosło mnie jeszcze bardziej na duchu i uderzyło w moją motywację.   Tu nie chodzi o to, by dążyć do tego, aby być podziwianą tylko o to, by podziwiać samą siebie i być z siebie dumną. Nie myląc oczywiście z narcyzmem oraz egoizmem.
Wstałam rano z lekką niechęcią, ponieważ kiepsko spałam, ale później wszystko działo się swoim tokiem postępowania. W pracy otrzymałam wiele uśmiechów i miłych słów. Muszę przyznać, że tak banalna rzecz, jak przywitanie się z uśmiechem sprawia mi ogromną radość. Każdy uśmiech jest na wagę złota.
To może dziwnie zabrzmi, ale jak w pracy przechodzę obok kogoś znajomego i ta osoba odwzajemni ten uśmiech, czuje się szczęśliwa. I mam większą ochotę wstawać rano, choć przydało by się wolne na odespanie i choćby posprzątanie tego całego syfu w pokoju...
Męczące jest dziesięciogodzinne chodzenie po sklepie i robienie dla kogoś zakupów, ale staram się nie narzekać, a raczej, jakby to w pacy powiedzieli: "nie jojcyć". Chyba nie mają pojęcia, że ich bardzo polubiłam.
Lubię dobre wieści. I wesołe towarzystwo.
 S. to łobuz jakich mało. I może jestem zbyt dla niego surowa ostatnio i często dopiero po chwili zdaje sobie z tego sprawę, ale to nie moja wina, że mnie denerwuje.
Dobra teraz na poważnie. Wychodzenie z domu o szóstej i wracanie o szóstej wieczorem do domu jest dość dobijające. Nie myślę o tym co mówię, tylko o tym, żeby zjeść obiad, umyć się i iść spać. I chyba zazdrość mnie zżera, że on robi co chcę beze mnie i ciągle nie mamy czasu nawet wieczorem porozmawiać, bo wiecznie go nie ma w domu. Nie każe mu oczywiście siedzenia na dupsku... Ale to jest takie głupie myślenie, (aż przeklinam samą siebie za to w duchu) typu: dlaczego ja zapieprzam od rana i nie mam na nic czasu, a on robi co chcę? Moja chora natura kłóci się teraz z rozsądkiem. A sama chciałam mieć zapchany grafik.
Po prostu świetnie. Jestem wariatką.
Czas już do łóżka. Doberek.

Przeoczenie

Wydaję mi się, że w swoim przeciętnym życiu coś mnie ominęło. Niby jest tak, jak chciałam aby było, a jednak nie czuję się szczerze szczęśliwa. Wracam do poprzedniego wpisu i nie widzę w niczym sensu. 

Odebrałam dzisiaj wiele bodźców od wszechświata. (Brzmi jak pierdolenie jak potłuczona...) To może wydawać się komiczne, ale ja naprawdę twierdzę, że nic nie dzieje się przypadkiem. Lecz w gruncie rzeczy nadal potrzebuje drogowskazu, co zrobić, by nie zwariować i zacząć myśleć pozytywnie. 

Wracając do ukrytych wiadomości. To nie przypadek, że dzisiaj wiele razy słyszałam o studiach. O planach na przyszłość. O sesjach, czy kolokwiach i wypruwaniu sobie flaków by pogodzić naukę z pracą. Marzyłam o takim życiu. By pokazać światu i sobie przede wszystkim, że jestem w stanie pogodzić wiele rzeczy na raz i przy tym dobrze się bawić. Chciałam mieć zapchany grafik i znaleźć na wszystko czas. Chciałam mieć życie statystycznego młodego człowieka.

Ale potem zaczęłam marzyć o życiu dorosłego, a nie studenta. A teraz... nie marzę już o niczym. 

To...

Takie smutne. 

Może jestem po prostu zmęczona i nie mam siły nawet pomyśleć o czymś przyjemnym...? Wszystko wydaje się takie... robione na siłę. I wcale nie mam na to najmniejszej ochoty. Na nic nie mam ochoty. Na spotkanie się ze znajomymi, na przeczytanie książki, na rozmawianiu z innymi. Na poranną kawę i na upieczenie muffinek.

 Dlatego wydaje mi się że coś przeoczyłam.

Popsuta

Nie chwaliłam się jeszcze tutaj, ale warto to zapisać w pamięci. Mam pracę od początku lutego. Śmieszne, czyż nie? Zawsze tylko o tym mówiłam, że chcę ją mieć, a teraz nie wspomniałam o tym słowem. Możliwe, że są rzeczy ważne i ważniejsze, więc się nieco pogubiłam i dlatego siedzę cicho. 

Myślę nad tym wszystkim. 

I będąc szczera nie mogę znaleźć żadnych odpowiednich słów. Coś wewnątrz mnie każę mi wyzbyć się tego nostalgicznego stanu. Zapomnieć o tym co było i cieszyć się chwilą. Ale ta druga chcę pozamykać te rozdziały, ale nie skompletowałam wszystkich składników i dalej pozostaną otwarte. Takie uczucie, że o czymś zapomniałam towarzyszy mi od dwóch tygodni. Nie mogę odnaleźć sensu. W tym co robię i w moich słowach i we wszystkim. Zaczynam szaleć. Szaleństwo wypełnia mnie całą. 

To nie wina pracy, że coś się psuje we mnie.  To nie wina stresu. Tu chodzi o coś więcej. To właśnie ten jeden element, którego szukam, którego brakuje by dokończyć to, co się jeszcze nie dokończyło. Tu nie chodzi już o S. tylko o mnie.

Muszę pomyśleć o sobie. Choć przez chwilę muszę zostać sama ze sobą i zastanowić się. Ot tak. Muszę naprawić się sama. To jedyna rzecz, którą muszę zrobić własnoręcznie, bo S. może tylko pogorszyć sytuacje. Zresztą każdy może.

Jest mi smutno. Kołysze się przy dźwiękach muzyki, wsłuchując się w teksty piosenek. Szukam w nich swojego sensu. Właściwego składnika. Mam tylko jedną prośbę... Nie zostawiajcie mnie na dłużej samą, bo już nigdy się nie pozbieram.

Trzymaj nadzieje

Strach. 

Zaburza żołądek. Wprawia w konwulsje. Przyspiesza oddech. Okrywa bezradnością. Dokucza w wypowiadanych słowach. Kaleczy głupców. Pozbawia nadziei. Wyciska ostatnie poty. Dopiero po chwili, która wyda się trwać całą wieczność, odzyskujesz język w ustach.
Czy to gest odwagi?
Nie... wszyscy jesteśmy tchórzami.
Tylko, że nie wszyscy są na to gotowi, by się poddać. Człowieka odważnego poznaje się po tym, jak radzi sobie ze strachem.
Nie tracąc nadziei.

Lies

Podobno jestem taka jak wszystkie. Zakłamaną suką, która leci na kasę chłopaka. Kłamie o swoich uczuciach. Nigdy nie mówi prawdy, za nic ma swojego chłopaka. 

Podobno mnie kochał i mówił że będzie ze mną na zawsze i nigdy nie opuści. Podobno kocha mnie za to kim jestem i docenia, co dla niego robię.

Podobno...

Wszystko jest kłamstwem. Jego, ulepionym z obietnic kłamstwem. 

A z tego wszystkiego to on jest winien. Ale nigdy nie rozumie. Nawet nie zaprzeczył, że tak jest. Ani razu. 

Nigdy nie stara się naprawiać. Buduje na ruinach. Woli to niż większe angażowanie się w związek. Póki jest wesoło to jest spoko. Ale kiedy jest coś nie tak, wina jest tylko po mojej stronie, a on stoi za ogromnym murem. 

Tak bardzo mi przykro, że go z niego nie potrafiłam wyciągnąć.  

Tak bardzo mi przykro, przez jego słowa. Nigdy nie poczułam się tak urażona przez osobę, którą kocham.

Skruszenie

Coś chyba jednak nie zrozumiałam. 

Wydawało mi się że w miłości nie oczekujemy niczego w zamian. Robimy coś dla drugiej osoby bezinteresownie i nie patrzymy nawet na naszą niekorzyść. Taką... taką miałam wizję. Bo wydawało mi się to normalne. I normalnością też wydawało się być kochanie kogoś z całymi zaletami i wadami, a nie za to, co się tylko podoba. I wierzyłam w to, że nie ma w miłości czegoś takiego jak wywyższanie się, co też się nie zrobiło. 

I myślę że właśnie się przeliczyłam.

Jakże mnie do denerwuje! Takie... uciekanie od winy, albo zwalanie ją na mnie! Zero odpowiedzialności, braku odwagi na to aby powiedzieć o swoich uczuciach, tylko maskowanie się, tak jakbym była obcą, nic nie znaczącą osobą.
Odepchniętą, jak zawsze.
Chcę mmi się ryczeć po raz kolejny. Aż nie mogę pozbierać teraz myśli, bo wszystko się we mnie gotuję i się duszę, bo nie mogę normalnie oddychać.

Tak wiele razy prosiłam los, żeby od tej pory wszystko było w porządku. Żebym mogła być szczęśliwa będąc sobą, przy boku osoby, która nie ocenia, nie krytykuje. Wszystko rozumie, nie kpi z rozczarowań i zachowuje się jak na swój wiek przystało. Tak bardzo chciałam nie dać się ponieść emocjom, nie pozwolić sobie na słabość, ale serce nie sługa. Zawsze ciągnęło mnie do drani i zepsutych albo uszkodzonych chłopaków.

Jakbym powiedziała samej sobie: a nie mówiłam?! Byłoby to dziwne...? 

Ciężko jest być...

Zabrakło mi chyba siły. 

Czuję pustkę, pogłębiającą się z kazdym moim słowem. Czuję też pretensje do samej siebie za to, że wszystko jest w porządku, a jednak nie czuję się na siłach by się uśmiechnąć i poczuć że jest dobrze, że lepiej być nie może.
Nie wiem skąd te przeczucie, że coś jest nie tak. Jestem zmęczona tym ciągłym myśleniem. Martwieniem się o wszystko. Zmęczona próbowaniem ustalić przyczynę.
I zmęczona próbowaniem ukierunkować S.
Nie chcę mówić mu co ma robić, ale to cholernie mnie frustruje, kiedy jego zachowanie jest tak chaotyczne, że sam powoli się w tym gubi. Boję się o to, że kiedyś nie będzie odpowiedzialnym człowiekiem, który zadba o swoją rodzinę.
Najgorsze w tym jest to, że nie mam ochoty na rozmowę o tym, bo S. jest trudnym człowiekiem i wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała, nie dopuści do siebie moich słów.
Kocham go i przez to czuje się zdołowana, ponieważ nie potrafię z nim rozmawiać, chociaż bardzo bym chciała.
Przykro mi, że ponownie jestem beznadziejną kobietą.

S. jest w młodym wieku, więc wiadome jest to, że myśląc o przyszłości widzi tylko te jaskrawe drogi, które są pełne dobrobytu. Wiem, że mówi o tym szczerze. Aż się uśmiech pcha sam na moje usta, kiedy przypomnę sobie jego iskrzące się z podniecenia oczy, kiedy opowiada o swoich planach, w których ja jestem ich częścią. Jednak kiedy ja sama nie jestem pewna swoich dróg i przez całe życie chodzę po omacku, wpadając w coraz to najgłębsze doły, nie mogąc znaleźć tego, czego w życiu chcę osiągnąć, nie mogę pomóć mu oświetlać drogi do celu. Staram się to robić, ale chyba moje intencje nie są zbyt wyraźne i kurwa mać, chciałabym umieć wyrazić to co czuję prostymi słowami!
Jedyne co potrafię wyjaśnić to to, że go kocham i chcę z nim ułożyć swoje życie, lecz martwi mnie jego lekkomyślność i brak odpowiedzialności. I chcę zmienić jego zachowanie, żeby wiedział, że nie robię tego, bo mi się tak podoba, tylko mi na nim zależy i chcę cieszyć się z jego sukcesów wspólnie. By wiedział, że ma we mnie oparcie.
Tak ciężko jest być mną...

Okaleczenie słowem

Mi się miesza. 

Myślałam, że staram się nie sprawiać nikomu przykrości, a jednak zawsze coś muszę odstawić. To sprawia, że nienawidzę siebie coraz bardziej i popadam we wściekłość, a potem dostaje jakże wspaniałej depresji i czuję się źle przez tydzień albo i dwa, ponieważ analizuje wszystko po kolei i zatracam się w tym, nie mając ochoty wstać z łóżka. 

Nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę, że jestem wrażliwą osobą i każde słowo powiedziane w moją stronę może skończyć się źle. To też sprawia mi ogromną przykrość.

 S. nie potrafi tego zrozumieć.

Powiedziałam coś głupiego, choć nie wiem co, ale go to uraziło i poczułam się z tym okropnie, więc go przeprosiłam, ale jak to ja zaczęłam myśleć. I... się przeraziłam, ponieważ S. napisał coś w stylu, że nie wie dlaczego ze mną jest.

 Nóż wbity w serce.

Kiedy to on zawalił sprawę, nigdy nie pomyślałam, choć na chwilke, że nie wiem dlaczego z nim jestem. Nigdy! To jest dla mnie dzisiejsza katastrofa związkowa. Skoro nie wie dlaczego ze mną jest, to po co nadal jest?

To bezczelne, kiedy podczas kłótni rzuca się taką oto bombę. Nie wiem co też było tego celem. Żebym się przestraszyła i padła na kolana z przeprosinami, bo nie chce go stracić?  Idiotyzm.

Chciałam o tym z nim porozmawiać, ale jak zwykle mnie zbył. A ja jestem typem człowieka, który bardzo potrzebuje rozmowy, bo przez samotność i myśli kłębiące się w głowie, wyniszczam się od środka.

To bardzo frustrujące.

Jest tyle pytań...

  Dzisiaj moja głowa przepełniona była dziwnymi myślami, które brały się z nikąd i nie mogłam sobie z nimi poradzić. Gdzieś na pograniczu świadomości, że jednak muszę funkcjonować, by inni nie potraktowali mnie jak zombie, znalazłam w głębi siebie tą część, która sprawiła, że poczułam szczęście zwykłego normalnego, jak zawsze dnia. Oczywiście żeby nie zwariować od nadmiaru radości, zaczęłam myśleć o rzeczach, które na codzień nie przyszły by mi do głowy. Dla przykładu - co ratowałabym z pokoju, kiedy stanąłby w ogniu.  W takim rozumowaniu szukałam sensu w tym co myślę i przyszło mi do głowy pytanie, dlaczego S. zakochał się we mnie. 

 Dręczyło mnie to przez pół dnia. Próbowałam bardziej dowartościować siebie niż poznać uczucia S., będąc szczera. Chciałam po prostu dowiedzieć się czy jest coś we mnie wyjątkowego, że chciał się ze mną spotykać. 

 Z tym wiąże się kolejne pytanie bez odpowiedzi - czy ludzie lubią spędzać ze mną czas i dlaczego? 

   I popadłam w gniew. 

Gniew, którego nie rozumiem.

Dlaczego jestem zła, skoro wszystko idzie po mojej myśli?  Nareszcie ruszam z miejsca i czuje cholerną ekscytację przed najbliższym moim życiem!

   Wydaję mi się, że to przez pustkę, jaka mi towarzyszy. To śmieszne, ale poczułam złość, kiedy usłyszałam, że S. nie wrócił do domu, jak sam mówił że uczyni. Tylko poszedł do znajomych. Pomijam już fakt, że jest cholernym hipokrytą i kłamcą, ale tu nie chodzi o to.

   To żałosne.

 Nigdy wcześniej nie przeszkadzało mi to. A teraz jestem zła, bo nie mogę być tam razem z nim. I jeszcze chciałam z nim porozmawiać, bo od dłuższego czasu tylko go słucham, a nie zwierzam, ale powiedział że pogadamy później. 

   Teraz już nie mam ochoty rozmawiać.