Co mnie nie zabije, to wzmocni

Oto właśnie dzięki bliskim mi osobom zrozumiałam coś bardzo ważnego. I to dodało mi odwagi oraz otworzyło umysł. Dobrze jest mieć w kimś oparcie. Choć czasem wydawać by się moglo, że go wcale nie otrzymywałam, gdyż było wiele takich sytuacji, w których czułam się samotna, jednak jestem wdzięczna za to co otrzymuję w tym momencie, nie patrzę wstecz i to sprawiło, że znów na moich ustach zagościł uśmiech. Zapowiada się ciekawy weekend. Tego się trzymam. Choć serce mi się ściska, mam w nim wiele złości, smutku, żalu, które dają się we znaki, jeśli tylko o tym pomyślę, to staram się nie uginać przed przeciwnościami losu. 

Tylko trochę jest ponuro nocami.
Zrozumiałam, że jeśli na czymś nam zależy, trzeba robić to co podpowiada nam serce. A moje podopowiada mi to, abym nie ustępowała, jak zazwyczaj to robiłam. Skończyłam już z udawaniem, że niczego nie zauważam. Nie pozwolę sobie już więcej na takie traktowanie. Myślałam, że ze mną jest coś nie tak, ale się myliłam. Nie zgadzam się na to, aby to wyglądało tak, jak nigdy nie chciałam by było. Nie będę już więcej czyjąś zabawką.

Sentencja na dziś:

Pozwoliłeś mi zapomnieć.

 Sick Puppies - All The Same 

 

Nocą droga jest najlepsza

David Lynch & Lykke Li - I'm Waiting Here

To całkiem wspaniała wizja. Noc, muzyka i... droga. Mam już w głowie tą wizję odkąd tylko dostałam propozycję nocnego tripu samochodowego od najwspanialszego z najwspanialszych. A. powiedział, że jak tylko ustali z kumplami datę, da mi znać i po mnie przyjeżdża i wyruszamy gdzie nas tylko poniesie droga. Tak po prostu przypadkowo będziemy jechać, skręcać raz w prawo a raz w lewo. A cicha, nasza wspólnie ulubiona muzyka będzie płynęła z głośników (jeśli tylko uda mu się do tego czasu naprawić radio...) i nie będziemy mieć żadnych zmartwień w tym momencie, bo wszystko wyleci wraz z wiatrem przez otwarte okno, zniknie za migoczącymi gwiazdami i zaśnie przy Księżycu. A kiedy nadejdzie wschód Słońca będziemy już w swoich domach i z uśmiechem na ustach przejdziemy z odwagą przez cały dzień. 

Tak... nie mogę się już doczekać...

Tam, gdzie szukam powietrza

Grzegorz Hyży  - Na Chwilę

Chyba brakuję mi tchu. Byłoby miło gdyby ktoś chwycił mnie za rękę, powiedział: chodź ze mną, nie przejmuj się niczym. Spytałabym się, ale dokąd mnie ciągniesz? Odpowiedziałby...

Tam, gdzie nie ma żadnych wspomnień, tylko tworzą się nowe. Tam, gdzie nie ma nikogo, prócz nas. Do miejsca, gdzie nie będziemy myśleć o naszych problemach, smutkach czy złości. Tam, gdzie poczujemy się wolni od wszystkiego. Nie martw się o pieniądzę, czy o powrót do domu. Napisz do bliskich, że po prostu wyjechałaś zarzyć trochę świeżego powietrza, a gdy wrócisz wszystko im wytłumaczysz. Nie czekaj na ich reakcje po prostu wycisz telefon i o tym nie myśl. A kiedy znajdziemy się już na miejscu i usiądziemy patrząc się gdzieś w dal jeszcze podziękujesz mi za dodanie ci odwagi. Nie będziesz tego żałowała bo w głębi siebie tego właśnie chcesz. To jak...?

Spytałabym zapewne znów coś w stylu: No ale dokąd w takim razie idziemy?

Szczerze? - Odpowiedziałby - Nie mam zielonego pojęcia. I na tym właśnie to polega. A teraz siedź już cicho i weź coś zarzuć na ramiona. Nocą robi się zimniej.

Wieczorne usychanie

Wieczory dają się we znaki. Tak zazwyczaj bywa, kiedy ma się tonę żalu na sercu, kilometry złości i hektolitry smutku. Dodać do tego jeszcze z kilka litrów samotności, do której tak naprawdę sama się zapędziłam i mamy już gotową mieszankę na to, aby przyjebać łbem o parapet. Ale hej, hej, hej! Nie jest tak źle! Racja! Mam w cholerę myśli, które nie dają mi spokoju, które wypompowują mi powietrze z płuc przez co mam ochotę wydrapać sobie wnętrzności. Jest spoko! Po prostu cudownie!

Kurwa.

"Możesz robić wszystko co chcesz"

To właśnie powiedziała mi moja siostrzenica, kiedy spytałam się jej co mam zrobić. I żeby tego nie było mało ułożyła piosenkę o baranku z piany, który przepadł na zawsze. I gdybym nie miała w sobie tej nutki filozofi, nic dla mnie nie miałoby sensu. To niesamowite, że taka zwykła mała łobuziara, podczas kąpieli zdradziła mi całkiem dobre motto życiowe:

Możesz robić wszystko co zechcesz, gdyż wszystko zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Możesz robić co tylko zechcesz, jeśli będziesz wierzyć w siebie. Więc rób to na co masz ochotę, a nie na to, czego od ciebie oczekują inni.
Ale uważaj, żeby podejmować słuszne decyzję, bo jeśli zboczysz z drogi, wszystko to co czeka na ciebie, przepadnie na zawsze.

Tylko problem tkwi w jednej rzeczy...

Czego tak właściwie ja chcę...?

"Kiedy niepamięć wywołuje Twoje imię(...)"

Czasem nachodzą mnie takie myśli, że zastanawiam się nad tym gdzie też doprowadzą mnie moje decyzje. Nie jestem do końca dumna ze swoich poczynań, nie dziś. I nie przez ten tydzień. Choć udało mi się ukończyć szkołę, czego nie mogłam się doczekać, nie potrafię się z tego cieszyć, bo wpadłam znów w jakąś depresję, ale to chyba przez to, że zbliżają się... TE DNI. I nie wiem jak rozmawiać z innymi ludźmi. Chciałabym się w tym momencie odizolować od innych, bo nie chcę by inni widzieli mnie w tym stanie. 

I chciałabym być teraz tylko z R. ale nie mogę. Ogranicza mnie opieka nad siostrzenicą i budżet a także kilometry i godziny spędzone na przejazd. I choć bez wahania wcześniej powiedziałam, że piszę się na imprezę, nie mogę teraz spełnić swojego słowa. I jestem zła na wszystko i wszystkich, R. do mnie nic nie pisze, bo zapewne jest nieziemsko na mnie zdenerwowany, nie próbując mnie nawet przekonać żebym jednak pojechała.

I wszystko jest do dupy. Chyba właśnie spełnia się mój wczorajszy sen.

A raczej koszmar.

Bastille - Oblivion

I co? I nic

Imagine Dragons - Round and Round

Napisałabym coś o swoim aktualnym stanie, ale sądzę, że nie warto. Nie warto jest pisać kolejny raz to samo, że czuję się tak i siak. Bo i po co mam to robić, skoro to niczego nie zmieni, a ja znów będę się użalać nad sobą, choć zapewne i tak z tym nic nie zrobię. Resztę może dopowiedzieć wyżej podany utwór.

No... i to by było na tyle, jeśli chodzi o mnie. 

Fuck.

Świątecznie. Po prostu świetnie...

Dwa ciasta upieczone, pozostało jeszcze jedno i nie mam kompletnie ochoty na to, aby się za to zabrać, choć zawsze uwielbiam piec ciasta, ciasteczka i inne pyszności. No cóż, nie zawsze ma się dobry humor... 

Przypomniałam sobie dzisiaj, jak wyglądały dawniej u mnie takie świąteczne okazję, kiedy cała rodzina spotykała się w jednym domu, dorośli siedzieli przy kawce, ciasteczku, a dzieci szalały wszędzie gdzie tylko się dało. Zazwyczaj spotykaliśmy się u babci, wszyscy byliśmy razem. Nawet wujek z ciocią, którzy mieszkali spory kawałek od nas. Każdy członek mojej rodziny doskonale wie, że rodzina jest najważniejsza i nigdy nie pozwolili mi myśleć, że jest inaczej. Nikt z nas nie jest idealny, każdy ma jakieś wady, popełnia wiele błędów, wyrządza komuś krzywdę, lecz żaden z nas nie odwróci się plecami, choćby nie wiem co.

To jest najpiękniejsze i to utrzymuję mnie w przekonaniu, że jeśli dzieję się coś złego, zawsze mogę polegać na swoich bliskich. Taką rodzinną więź powinno się pielęgnować niezależnie od tego czy zostanie się wyśmianym czy niezrozumianym przez osoby z zewnątrz.

No dobra, ale koniec ględzenia jak jakaś siedemdziesięciolatka. Nic na to co prawda nie poradzę, że zostałam tak wychowana, iż to są moje priorytety. Nie oznacza to jednak, że nigdy nie myślałam nad tym, aby taki czas, jak święta spędzić w zupełnie innym gronie. Oczywiście, że tak czy inaczej sprawiłoby mi to niesamowitą radość. I gdybym tylko mogła oderwać się na moment od świątecznych wypieków, pójść w pięć minut do tego, kogo kocham, mając tą świadomość, że nie muszę toczyć się busem, żeby spędzić z nim czas i zawsze mogłabym szybko wrócić do swoich obowiązków, już dawno by mnie nie było w domu. 

Niestety tak już w życiu bywa, że starając się znaleźć czas, aby spędzić go choć przez chwilę z osobą, którą się kocha, owa osoba potrafi powiedzieć, że to jest bez sensu... I krzyżyk na drogę mości pani, bo ktoś ma w dupie twoje starania, choć wcześniej ten ktoś narzekał na to, iż się nie starasz... Jestem hipokrytką i nie powinnam krytykować innych, ale no kurwa... Jeśli komuś zależy na tym, żeby się widywać, nie marudzi, że widzi się z ukochaną mu osobą tylko przez pół dnia... Jestem ciekawa tylko jednego, co szkodzi takiej osobie, że ktoś do niego przyjedzie z jakieś wioski oddalonej o 25km, poświęci swój czas i pieniądze na przejazd, a później wróci do domu po południu.

Ale nie, nie, nie! To ja jestem ta zła oczywiście. Głupia ja, przecież to jest nieopłacalne! Co z tego, że chciałam zobaczyć się z R.? 

Że za nim tęskniłam? 

Co kurwa z tego?

Wesołych. 

Manchester Orchestra - Virgin

Hera, koka, matma, taka sytuacja

Piątek straszył matematyką, ale zdawałam ją w poniedziałek. I los tak chciał, że ją zdałam. Dzisiaj po ciągłym podchodzeniu do nauczycielki i pytaniu czy zdałam, czy to poprawiła, w końcu postawiła mi tego dopuszczaka, choć miała z tym problem. Nie rozumiem dlaczego nie dała innym takiej szansy. Dlaczego to ja okazałam się tą lepszą, choć wydaję mi się, że nie spędziłam nad tym wystarczająco dużo czasu, a wręcz zastanawiam się nad tym, czy na to zasłużyłam. Taka moja już empatyczna natura... Nie będę się tym jednak zadręczać, choć cały dzień myślę o M. co u niego, jak się trzyma i co z tym fantem postanawia zrobić. Ale nie tylko o tym myślę, gdyż mój luby R. nie czuje się najlepiej i jakoś mi go tak brak jest...

W gruncie rzeczy odetchnęłam z ulgą. Pozostało mi jeszcze tylko zobaczyć na ocenę z polskiego i odpowiedzieć z historii. Reszta ocen już jest wystawiona, a ja mam ochotę na browara, no może dwa, ewentualnie siedem (i tak mam już dość po czterech...) żeby się narąbać, odstresować (to jest dla mnie konieczne!) i dobrze zabawić.

Koniec tego dobrego, idę spać!

Straszy piątek matematyką

Cóż... To nie brzmi zbyt optymistycznie, ale jest mi smutno. Może to przez pogodę, może przez stres, a może przez to, że chciałabym zobaczyć się z R. i spędzić z nim cały dzień. Chciałabym móc wyrzucić z siebie cały ten stres, pozbyć się myśli, że może mi się nie udać, pozbyć się złego nastawienia, być pozytywnie nastawiona na swój sukces. Kurcze, tęsknie za chwilami spędzonymi z nim. A wydawać by się mogło, że to tylko kilka dni, że przecież tak się już zdarzało. Ale ja nie potrafię wyzbyć się myśli, że ten tydzień ciągnie się w nieskończoność i straszy piątkiem, w którym muszę zdać matematykę inaczej pies pogrzebany. I tak trwam w swoim własnym obłędzie, bo nie wiem jak to nazwać bardziej prawidłowo. Jedyna myśl, która mnie pociesza to to, że w piątki się widuję z moim księciem z Piernika i tym akcentem skończę, bo to staję się coraz bardziej dołujące.

Manchester Orchestra - Simple Math

Noc

A na noc rezerwuję sobie stan obojętności. Choćbym miała oblać ważny test z matematyki, przez to, że wolałam iść spać, niż się uczyć. Wyłączam swój umysł od myśli, które stresują, które nie pozwalają na radość z tych nawet najdrobniejszych rzeczy.

Noc jest dla mnie tak kojąca, jak wieczorne kakao zrobione przez mamę dla swojego dziecka, który nie może zasnąć z błachych powodów. Świecące latarnie przy ulicach, uliczny ruch, który staje się coraz mniejszy z każdą mijającą minutą, uspokaja mój oddech. Otaczająca ciemność pozwala na schronienie się w najgłębsze zakamarki kołdry. Słyszę swoje myśli jasno i wyraźnie, a cicha muzyka na słuchawkach pozwala mi na uśmiech. Sen staje się dla mnie świętem, które obchodzę z ogromną przyjemnością. Bo noc jest moją porą, moją chwilą. 

 

I tą właśnie chwilę najbardziej lubię dzielić z nim...