A na noc rezerwuję sobie stan obojętności. Choćbym miała oblać ważny test z matematyki, przez to, że wolałam iść spać, niż się uczyć. Wyłączam swój umysł od myśli, które stresują, które nie pozwalają na radość z tych nawet najdrobniejszych rzeczy.
Noc jest dla mnie tak kojąca, jak wieczorne kakao zrobione przez mamę dla swojego dziecka, który nie może zasnąć z błachych powodów. Świecące latarnie przy ulicach, uliczny ruch, który staje się coraz mniejszy z każdą mijającą minutą, uspokaja mój oddech. Otaczająca ciemność pozwala na schronienie się w najgłębsze zakamarki kołdry. Słyszę swoje myśli jasno i wyraźnie, a cicha muzyka na słuchawkach pozwala mi na uśmiech. Sen staje się dla mnie świętem, które obchodzę z ogromną przyjemnością. Bo noc jest moją porą, moją chwilą.
I tą właśnie chwilę najbardziej lubię dzielić z nim...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz