Czasem nachodzą mnie takie myśli, że zastanawiam się nad tym gdzie też doprowadzą mnie moje decyzje. Nie jestem do końca dumna ze swoich poczynań, nie dziś. I nie przez ten tydzień. Choć udało mi się ukończyć szkołę, czego nie mogłam się doczekać, nie potrafię się z tego cieszyć, bo wpadłam znów w jakąś depresję, ale to chyba przez to, że zbliżają się... TE DNI. I nie wiem jak rozmawiać z innymi ludźmi. Chciałabym się w tym momencie odizolować od innych, bo nie chcę by inni widzieli mnie w tym stanie.
I chciałabym być teraz tylko z R. ale nie mogę. Ogranicza mnie opieka nad siostrzenicą i budżet a także kilometry i godziny spędzone na przejazd. I choć bez wahania wcześniej powiedziałam, że piszę się na imprezę, nie mogę teraz spełnić swojego słowa. I jestem zła na wszystko i wszystkich, R. do mnie nic nie pisze, bo zapewne jest nieziemsko na mnie zdenerwowany, nie próbując mnie nawet przekonać żebym jednak pojechała.
I wszystko jest do dupy. Chyba właśnie spełnia się mój wczorajszy sen.
A raczej koszmar.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz