Zmiany na blogu

Nastały lekkie zmiany na blogu, gdyż doszły mnie słuchy, że szata graficzna nie cieszy oka. Szczerze? Nie znam się na tym. Kompletnie. (Cztery lata nauki grafiki komputerowej poszły w las...) I doceniam każdą opinię na ten temat, gdyż piszę tego bloga od jakiś pięciu lat, a wygląd, układ i kolor był dla mnie, do tej pory, mało ważny. Nikt się nie skarżył, bo mało kto tu zagląda, tak szczerze powiedziawszy, więc nic nie ruszałam.
Oglądałam blogi innych ludzi. Zauważyłam, że większość z nich jest w czerni i bieli. Mi to powiewa nudą, ale nie ukrywam, takie czyta się najlepiej. Nie chcę jednak upodabniać się do innych, stąd jakiś inny szablonik z listy dostępnych, bo na dobrą strawę nie stać mnie na coś lepszego. Serio. Jestem za bardzo zmęczona gapieniem się w szablony i wymyślaniem czegoś... oryginalniejszego. Planuję w przyszłości zadbać o ten adres, bo właśnie tutaj mieszkają moje wspomnienia i trochę smutno by było, gdyby nie miały odpowiednich warunków, ale na dzisiaj musi to wystarczyć.

Nie mniej jednak! Rady będą dla mnie bezcenne, dlatego jeśli ktoś pragnie się podzielić opinią niech robi to śmiało. Będę za to wdzięczna. 

Dodam na usprawiedliwienie się, że pomimo wyglądu, robię tutaj postępy. Zaczynam otwierać swój umysł na inne tematy, przestaję narzekać i wypłakiwać się tutaj. Wiele razy miałam do tego okazję, ale po prostu nie pisałam przez dłuższy czas, żeby nie zanudzać. Wystarczy tylko spojrzeć na pierwsze wpisy na blogu i porównać je z tymi nowymi. Mój rozwój osobisty został zapisany właśnie tutaj. Kto by pomyślał, że nadal będę prowadzić bloga, który stanie się częścią mnie.

Nauka pisania...?

Myślałam dzisiaj o tym, jak osiągnąć swój sukces pisarski nie mając teraz żadnego doświadczenia, jeśli chodzi o wykształcenie. Z polskiego miałam słabe oceny. Jedynie w gimnazjum moja nauczycielka wierzyła w mój talent pisarski. Wyróżniała moje wypracowania, pochwalała za sposób pisania, pomagała w poprawianiu błędów. W technikum mój potencjał został przygaszony przez edukacyjny program. Nauczycielka krytykowała mnie za indywidualne myślenie. Za to, że postrzegam pewne sprawy inaczej niż jest to zaplanowane w programie. Przez brak jakiegokolwiek pochwalenia, zwrócenie uwagi na mój styl, zaczęłam w siebie wątpić. A raczej przestało mi się... chcieć starać. Bo nikt nie doceniał mojego talentu. Zwracali uwagę tylko na błędy, które popełniałam. Kiedy miałam pisać wypracowania, musiałam cholernie się starać, by nie użyć słów, które uznane będą za nieprawidłowe. Dlatego też były one... byle jakie. Nauczycielka podziwiała pisarzy, ich dzieła, a mając przed sobą młody talent, zgniotła go w zarodku. 

Tak właśnie działa... nasza edukacja. Każą nam interpretować wiersze według schematów. 

Na szczęście mam swoje lata i wiem, jak działa cały system, z którego się wybijam i staram się to robić codziennie, choć nie raz zapominam o swoich teoriach i przekonaniach. Tylko, aby się wybić, znów odzyskać stracony potencjał, potrzebuję czasu i pomysłu. Pomysłu na coś, co pozwoli mi się otworzyć na pisanie. Odzyskać swój styl pisania, albo... stworzyć nowy.

Poczułam dzisiaj przypływ chęci na napisanie czegoś... inspiracyjnego, ale znowu mój entuzjazm ucichł, kiedy włączyłam komputer. Na to wygląda, że muszę zacząć ćwiczyć pisanie. Szukać tej inspiracji, choć natchnienie, pomysły na pisanie przychodzą i odchodzą równie szybko, jak się pojawiają. Jak widać daleka droga przede mną, by przywrócić się do świetności...