Prawdziwy Romeo

I cóż..? Kiedy mam zepsuty do szpiku kości humor, kiedy nie cieszy mnie nawet najdrobniejsza rzecz, chciałabym by mój ukochany, złapał mnie za ręce, spojrzał w oczy, szczerze się uśmiechnął i powiedział: wszyskto się ułoży, kochanie, zobaczysz, wszystko będzie dobrze. Tu następuje czuły uścisk i wszystko wydaje się potem tak proste, że trudno w to uwierzyć. Ale NIE! 

Najlepiej jest mieć do swojej dziewczyny pretensje, że ma zjebany humor. Najlepiej to być na nią wkurwionym, bo nie ma ochoty słuchać głupich żartów i czepiania się o to, że znowu zamula. Lepiej Nagadać jej, że musi coś ze sobą zrobić, podczas kiedy najdrobniejsza czynność wywołuje u niej atak histerii i beznadziejności.  TAK! WŁAŚNIE TAK! Najlepiej to w ogóle ją już popierdolić i zostawić ją w spokoju, bo tylko i swojemu chłopakowi humor psuje.  Niech robi co chcę.  Niech sobie płacze jak lubi, niech nie odbiera telefonu jak nie chcę. Niech już najlepiej się odezwie jak już nabierze sił by walczyć z rzeczywistością. KURWA! KURWA! KURWA! KURWA!!!!!!!!!

Dobry plan na przyszłość

Takie mam szczęście.  Takie niedocenione w pełni, ponieważ aż trudno w to uwierzyć.  I nadal nie wierzę. Po prostu boję się w to wierzyć, bo mam takie wrażenie, że kiedy będę mówić o tym coraz głośniej coś się zepsuje. Odbije się pustym echem i będę tego żałować.  Ach ci mężczyźni!  Nie wstyd im, że tak mieszają w głowach?! 

Tak jak teraz jestem spragniona jakieś roboty, tak pragnę się ustatkować.  Melanże? Wypady ze znajomymi? Mam lepsze piorytety. Myślę o dorosłym życiu. O przyszłości moich nienarodzonych jeszcze dzieci - Cezary, Anastazja, Luiza - to imiona, które damy swoim dzieciom. Imiona, które dziś wraz z Sz. wymyśliliśmy. Niezależnie od tego jak dalsze nasze losy się potoczą tak właśnie je nazwę. Chcę dać im ciepło rodziny i wspaniały dom. Chcę zostać dobrą matką przy boku wspaniałego męża. Tylko pytanie brzmi...

Kiedy?

Kłamstwa wyciskane z gardła

Nie lubię wciskanych prosto w oczy kłamstw, które są spowodowane czystym egoizmem. Nie lubię, jak ktoś wzbogaca się moim kosztem. Kiedy perfidnie wykorzystuję moją naiwność.  Wiele wydarzeń w moim życiu powinno nauczyć mnie, że trzeba mieć dystans do innych ludzi, jednak ja nadal wierzę w brednie, które ktoś do mnie mówi. Ten kto to wykorzystuje, ten kto pastwi się jak sęp na czyjeś słabostce, jest pozbawiony honoru. Bo przecież kto z honorem wbija komuś nóż w plecy? 

Tacy jak ja mają trudne życie. Wiecznie przekonani, że ci co nas otaczają to ludzie godni zaufania. Prawdą jest to, że sprawdzić to można tylko po upływie czasu, a właśnie wtedy prawda boli najbardziej. Choć wolę najgorszą prawdę niż dobre kłamstwo. Tak, zastanawiam się nad tym ile prawdy siedzi w nas samych. Jak bardzo ludzie oszukują nie tylko innych, ale także i samego siebie, by choć przez chwilę się zadowolić. Ile odpadków potrafi wyrzucić człowiek na twarz innego? 

Czy kiedykolwiek żyłam z kimś, jak pasożyt, karmiąc się czyjąś łatwowiernością...? 

Cóż... Jak mawia mój tata: Nie czyń drugiemu co tobie nie miłe.

Jak zwariować.

Przychodzą takie dni, kiedy sen bywa niespokojny, myśli ponure, humor taki jakiś w nie sosie, nie mówiąc już o stosunku miedzyludzkim, który jest bliski zeru. Deszcz staje się pretekstem do łez, motywacja uciekła wraz z poczuciem własnej wartości i nie pozostaje mi nic innego jak leżenie na łóżku (bądź podłodze, jak ktoś woli), gapiąc się w sufit, myśląc o tym co jeszcze może pogorszyć mój zepsuty, jak skisłe mleko humor. 

Ach, ta jesienna, wisząca nad nami aura. Tutaj nawet miłość nie rozświetla mi drogi. Znów potykam się o własne nogi. (Ten rym nie był przemyślany.) Dokąd jeszcze podążę myślami? A już wiem. Pomyślę sobie o tym, że niczego w życiu nie osiągnę, bo nikt nie będzie tracił czasu na kogoś takiego jak ja. Pomyślę sobie, że znów jestem biedna, jak mysz kościelna i nie stać mnie na to, żeby kupić sobie cieplejsze buty. Zahaczę jeszcze o dziwne spekulacje na temat mojego związku z Sz. oraz o tym, że nie wytrzymuje już w tym domu i tak oto mamy gotową mieszankę Panny V. którą nazwała: Bezceremonialne trucie humoru pesymistyczną juchą i skażonym optymizmem. Bo Panna V., och jak wspaniale się dołuje, uwielbia wprawić się w samodestrukcje, użalając się nad sobą. 

Najwyraźniej brakuje jej zdrowia, cukru i porządnego uścisku (choć i psychiczny wpierdol za to co wygaduje też by się przydał...)

Strange magic

Umieram. 

Znów zatracam się w przyszłości, nie żyjąc teraźniejszością. Myślę tylko o tym, jak wspaniale by było ułożyć sobie w końcu z kimś życie. Jakże bym chciała by Sz. był tym jedynym, by był na zawsze. 

To chyba chore, że myślę o tym teraz, jak przecież jesteśmy ze sobą tak krótko. Jest w tym coś, co sprawia że chcę z nim zamieszkać, budzić się i zasypiać przy nim, jeść z nim obiady, oglądać filmy, chodzić na zakupy. Chcę dzielić z nim swoją codzienność.  Do cholery, nigdy nie miałam doła, z powodu braku kontaktu z drugim człowiekiem.