Kryzys ćwierćwiecza

   Opóściłam tego bloga, gdyż nie czułam potrzeby, by sie nadal na nim żalić. Wszystko układało się jakoś samo i całkiem nieźle sobię radziłam. Dziś jednak stwierdziłam, ze tego potrzebuje. A że praktycznie nikt już tu nie zagląda i mój wirtualny pamiętnik nadal istnieje, postanowiłam przelać w końcu tą czatę goryczy, ktora wlewa się do mojego gardła za kazdym razem, gdy próbuję o tym komuś powiedzieć. 

   Szczerze, to nie wiem nawet od czego zacząć. Od dłuższego czasu czuję się okropnie przytłoczona swoimi myślami i ciągle nieustającymi napadami płaczu. Nie poznaję już samej siebie! Moja aura pozytywnego myślenia legła w gruzach. O co tak naprawdę chodzi? 

   Moze zacznę od początku. Od samwgo poczatku, gdy zaczęłam czuć przygnębienie. A było to w październiku, gdy wróciłam z Czech z mym E. do domu. A konkretnie w dniu, w którym po raz pierwszy po naszym powrocie E. wrócił do swojego domu. Czułam się tak jakbym obudziła się ze wspaniałego snu, jakby ktoś urwał mi rękę. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Teraz wiem, ze głupotą było zwlekać. Mimo, że nie przywieźliśmy ze sobą wielkiej fortuny, mogliśmy od razu szukać pracy w Polsce i zamieszkać od razu ze sobą. Nasze lenistwo i odkładanie tego na potem sprawiło, że teraz zostaliśmy z niczym. Przynajmniej ja...

   Żyło nam się tak wygodnie: E. przyjeżdżał do mnie, a potem ja do niego, dopóki nie przyszedł czas na to, by odświeżyć CV i wziąć się do roboty. A przygnębienie rosło. Nie mieliśmy z góry ustalonego planu. Nadal go nie mamy. Wbrew pozorom powinniśmy poruszyć tą kwestię związaną z zamieszkaniem razem. Tutaj nie wystarczy tylko wiedza o tym, że oboje tego chcemy. To ważna decyzja, a nie wybór pomiędzy kawą a gorącą czekoladą. 

   W końcu mój ukochany znalazł pracę, jaką chciał i teraz naprawdę się stara. Ja nadal jej nie mam, choć się również staram. Poranna kawa i przeglądanie ogłoszeń jest teraz moim codziennym rytuałem. Nie wyobrażam sobie teraz mojego dnia bez tego. Jest teraz cieżko o pracę w tygodniu, w konkretnych godzinach. Nie chcę pracować inaczej niz on, bo to bedzie upierdliwe i przygnębiające. Nie chciałabym mijać się z nim w domu. To bezsensowne! 

   Moje przygnębienie zaczęło rosnąć. Stopniowo, ale nabierało na sile w szybkim tempie. Czułam się okropnie, że on ma pracę, a ja nie. Byłam wręcz o to zazdrosna. Gdy przyjeżdżał w weekendy nie chciałam go wypuszczać. Byłam zbyt słaba bez niego. Poprawka, nadal jestem. Potrzebowałam wsparcia, którego on mi nie dawał, bo nie potrafił mnie zrozumieć poprzez rozmowę na mesie. Tak, nadal nie potrafi. Czułam w sobie złość i smutek i... Rozczarowanie. Tak bardzo dobrze rozumieliśmy się będąc razem w Czechach. Teraz nie możemy ze sobą rozmawiać, bo od razu się kłócimy. Zamiast sie zbliżyć i planować przyszłość, oddalamy się od siebie. I ja wiem, że to minie. Taki związek nie może się rozpaść tylko dlatego, że nie widujemy się teraz zbyt często! Mowy nie ma!

   Nie mogę sobie poradzić od tamtego czasu z emocjami. Zwłaszcza teraz, gdy moja rodzina przeżywa ciężkie chwilę po stracie... Wszystko wydaje się takie odległe i... Nie realne do zrealizowania. Próbuję się pozbierać, ale to mi nie wychodzi. Zaczynam znów przypominać starą mnie, gdy wylewałam tu swoje żale o tym jak mi źle i użalać sie nad sobą. Prawda jest taka, że mam kryzys, z którym muszę się uporać, ale nie mam bladego pojęcia jak. Zapewne muszę odpuścić i pozwolić na to, aby wszystko samo sie jakoś ułożyło.  Nie jestem jednak pewna czy to dobry pomysł. Może powinnam spróbować jeszcze raz porozmawiać otwarcie z E. Może muszę przestać się zadręczać? 

   Zbliżają się moje dwudziestopęcioletnie urodziny, a ja się cofam zamiast rozwijać...

   Nie zdradziłam więcej szczegółów, bo musiałabym pisać o tym całą noc, a jestem już zmęczona. Tym o to akcentem zakończę to... Coś.

Stęskiłam się za moimi tagami.

Niezbyt specjalne zażalenie

    Wstałam dzisiaj rano z obojętnym wyrazem twarzy. Zebrałam się do pracy, wsiadłam do pociągu. Zamknęłam oczy, gdy przeczytałam po raz kolejny jego wiadomość, którą napisał o trzeciej w nocy, zastanawiając się nad tym, czy opisać mu moje uczucia, względem ostatniego tygodnia. Potem na dworcu, czekając na tramwaj zjadłam kanapkę, a właściwie to zmusiłam się do zjedzenia kanapki, którą zazwyczaj przygotowuję dzień wcześniej, by rano nie tracić czasu. Podeszłam na przystanek, wsiadłam do tramwaju. Z słuchawkami mojego Ukochanego na uszach, przerzucałam swoje playlisty z nadzieją, że znajdę coś, co pozwoli mi uciszyć tą burzę myśli. Ogarniała mnie frustracja, więc musiałam o tej szóstej nad ranem zająć myśli czymś innym. Nie udało się.

Weszłam do pracy, myśląc o tym, jak bardzo chujowo się czuję tutaj bez niego. Przełknęłam tą myśl, ale wróciła ona, kiedy jeden kolega, powiedział, że E. nie ma dzisiaj w pracy, jakbym nie wiedziała jeszcze. Nie miał złych intencji. To taki... jego humor. 

    Podczas pracy zamieniłam z innymi może ze dwa zdania. Nie miałam żadnej ochoty z nikim rozmawiać. Jedna z koleżanek, L. spytała czy wszystko w porządku, bo jakaś markotna jestem. Powiedziałam jej, że wszystko ok. Po prostu wstałam lewą nogą. Ta na to, że nie zawsze musimy być radośni i to rozumie. Wydaję mi się, że od czasu, kiedy zobaczyła mnie jak płaczę na schodach przy szatni, stała się dla mnie bardziej milsza i delikatniejsza. Jej obecność w tym kurwidołku dodała mi otuchy, ale przecież ciągle myślałam o tym, czy nie napisać do E. tego co czuję.

Cztery godziny mój rozum walczył z duszą. 

    Przez cztery godziny układałam w głowie słowa, które chciałam mu przekazać. A kiedy siedząc w szatni prawię godzinę, układając kilka wiadomości sms do niego, klikając "wyślij", mój rozum skarcił mnie za swoją samolubność. 

Mogłaś to przemilczeć, głupia! - mówił, ale dusza pękała z dumy.

Tutaj nie ma miejsca na niedomówione kwestię, niedokończone rozmowy, na złe emocje - pochwaliła mnie.

    Po tym jak wyszłam z szatni, na światłach usłyszałam sygnał wiadomości. Nie wiem dlaczego poczułam ukłucie w sercu oraz przypływ strachu. 

Mój Boże, pomyślałam, dlaczego tak bardzo staram się go zniechęcić do siebie?

Już miałam napisać, że wszystko jest ok, żeby nawet tego nie czytał, żeby się nie przejmował, ale było już za późno na cofnięcie się. Poza tym, jak można się wycofać się ze swoich uczuć w przeciągu kilku minut...? 

    "Witaj kochanie. Przed chwilą wstałem... Jem śniadanie i zaraz do ciebie napiszę."

    Wsiadłam do tramwaju, zaciskając ręce na telefonie.

Masz za swoje, głupia jędzo - mój mózg był bezlitosny. Wręcz zaczęłam zastanawiać się nad tym, czy jesteśmy w stanie się rozejść z mojej winy, przez moje zachowanie i przez ciągłe obawianie się samotności.

    Zabawne, że człowiek idei, który wierzy, że ma kontrolę nad swoim życiem nakłada na siebie barierę w postaci strachu. Chyba będę musiała skupić się bardziej na sobie i to zwalczyć...

Odpisał na część moich wiadomości, po czym musiał znowu zniknąć. Serce zaczęło szlochać, bo zaczęło gubić się w emocjach. Rozum wytykał je tylko palcami, naśmiewając się z jego głupoty.

Podobno serce wie zawsze co robić. Zawsze podejmuję słuszne decyzję. Tylko ze względu na umysł, na zdrowy rozsądek popełniamy błędy w wyborze, dlatego czujemy się potem źle ze samym sobą. Tak było w tym wypadku. 

    Kiedy znowu napisał, poczułam poczucie winy na sobie. Nie sądziłam, że znów to poczuję, chociaż on wcale nie obrzucił mnie gównem i nie zrzucił jej na mnie. Nawet przeprosił za to, że nie mógł tego przewidzieć co się wydarzy.

To niczyja wina, odezwała się dusza, nie ma winy w żadnym słowie, czynie, uczuciu, geście. Nie ma jej, więc przestań się zadręczać. I zadręczać jego.

Napisałam więc, by nie myślał o tym, że go obwiniam i że chowam do niego jakąkolwiek urazę. Te wiadomości do niego to tylko chwila mojej słabości. Umysł w końcu się zamknął. Dusza dyktowała jak mantra słowa: Kochamy się i nic tego nie zmieni. 

    
   Wysiadłam przystanek wcześniej, by się ruszyć z miejsca, bo kiedy tak siedziałam i gapiłam się w szybę z słuchawkami na uszach, do oczu napływały mi łzy. Domyślam się tylko, że z winy poczucia bezradności. Przypomniały mi się wtedy jego słowa, żebym poszła do naszej ulubionej lodziarni sama, jeśli chcę. Gamoń nie miał pojęcia, że chodzenie do takich miejsc bez niego sprawiają mi bardziej przykrość niż przyjemność.
    Niebawem byłam już na dworcu i wsiadłam do pociągu. Przez chwilę zamknęłam rozdział, otwierając kolejny w książce, którą czytam, a kiedy wróciłam do domu, bez zjedzenia obiadu położyłam się na łóżku i usnęłam.

    Obudziło mnie wiercenie w ścianach, bo przecież mój tata jest na urlopie i miał czas na domowe prace. Spojrzałam na telefon.

    "Kochanie jesteś już w domu?"

    Zawsze pisałam mu to, kiedy przekraczałam próg domu, albo maksymalnie kilkanaście minut później. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że nadal czuję się do dupy. Skąd to uczucie się wzięło, nie miałam pojęcia. Wierciłam się sama w sobie, starając się wymyślić odpowiedź, ale ona nie przychodziła. Zaczęłam więc zajmować się innymi myślami, traceniem czasu na internecie, ale wszytko i nic, co robiłam, nie przynosiło ukojenia. Z każdą minutą czułam się coraz gorzej. Znów nic nie zrobiłam w domu i choć poczucie winy z tego powodu utkwiło mi w głowie, to nie mogło się ono równać z uczuciem, które narastało we mnie jak chwast. Postanowiłam jednak coś z tym zrobić. A najlepszą metodą na moje chujowe nastroje jest rozmowa z nim. 

    I wtedy właśnie wszystko sobie wyjaśniliśmy, a właściwie to ja bardziej wyjaśniłam jemu to, co czuję po raz kolejny. To sprawiło, że nagle pozbyłam się tego ciężaru, który ciążył mi przez cały ten czas. Może nie do końca, bo muszę przeanalizować swoje zachowanie w tej kwestii. Czy nie zachowałam się rzeczywiście samolubnie i czy to, co napisałam nie było zbyt wyolbrzymione. 

    Zrozumiałam, jak on stara się dla mnie. Jak bardzo mnie kocha. I nie zrobiłby niczego specjalnie, bym czuła się pokrzywdzona. Każdą wolną chwilę poświęca dla mnie, choć nie mogę czuć się źle, kiedy zdarzy się sytuacja, w której nie będzie mógł mi ofiarować odrobiny czasu.

    Dzień niezbyt specjalny, a tak wiele w nim się wydarzyło...

Zmiany na blogu

Nastały lekkie zmiany na blogu, gdyż doszły mnie słuchy, że szata graficzna nie cieszy oka. Szczerze? Nie znam się na tym. Kompletnie. (Cztery lata nauki grafiki komputerowej poszły w las...) I doceniam każdą opinię na ten temat, gdyż piszę tego bloga od jakiś pięciu lat, a wygląd, układ i kolor był dla mnie, do tej pory, mało ważny. Nikt się nie skarżył, bo mało kto tu zagląda, tak szczerze powiedziawszy, więc nic nie ruszałam.
Oglądałam blogi innych ludzi. Zauważyłam, że większość z nich jest w czerni i bieli. Mi to powiewa nudą, ale nie ukrywam, takie czyta się najlepiej. Nie chcę jednak upodabniać się do innych, stąd jakiś inny szablonik z listy dostępnych, bo na dobrą strawę nie stać mnie na coś lepszego. Serio. Jestem za bardzo zmęczona gapieniem się w szablony i wymyślaniem czegoś... oryginalniejszego. Planuję w przyszłości zadbać o ten adres, bo właśnie tutaj mieszkają moje wspomnienia i trochę smutno by było, gdyby nie miały odpowiednich warunków, ale na dzisiaj musi to wystarczyć.

Nie mniej jednak! Rady będą dla mnie bezcenne, dlatego jeśli ktoś pragnie się podzielić opinią niech robi to śmiało. Będę za to wdzięczna. 

Dodam na usprawiedliwienie się, że pomimo wyglądu, robię tutaj postępy. Zaczynam otwierać swój umysł na inne tematy, przestaję narzekać i wypłakiwać się tutaj. Wiele razy miałam do tego okazję, ale po prostu nie pisałam przez dłuższy czas, żeby nie zanudzać. Wystarczy tylko spojrzeć na pierwsze wpisy na blogu i porównać je z tymi nowymi. Mój rozwój osobisty został zapisany właśnie tutaj. Kto by pomyślał, że nadal będę prowadzić bloga, który stanie się częścią mnie.

Nauka pisania...?

Myślałam dzisiaj o tym, jak osiągnąć swój sukces pisarski nie mając teraz żadnego doświadczenia, jeśli chodzi o wykształcenie. Z polskiego miałam słabe oceny. Jedynie w gimnazjum moja nauczycielka wierzyła w mój talent pisarski. Wyróżniała moje wypracowania, pochwalała za sposób pisania, pomagała w poprawianiu błędów. W technikum mój potencjał został przygaszony przez edukacyjny program. Nauczycielka krytykowała mnie za indywidualne myślenie. Za to, że postrzegam pewne sprawy inaczej niż jest to zaplanowane w programie. Przez brak jakiegokolwiek pochwalenia, zwrócenie uwagi na mój styl, zaczęłam w siebie wątpić. A raczej przestało mi się... chcieć starać. Bo nikt nie doceniał mojego talentu. Zwracali uwagę tylko na błędy, które popełniałam. Kiedy miałam pisać wypracowania, musiałam cholernie się starać, by nie użyć słów, które uznane będą za nieprawidłowe. Dlatego też były one... byle jakie. Nauczycielka podziwiała pisarzy, ich dzieła, a mając przed sobą młody talent, zgniotła go w zarodku. 

Tak właśnie działa... nasza edukacja. Każą nam interpretować wiersze według schematów. 

Na szczęście mam swoje lata i wiem, jak działa cały system, z którego się wybijam i staram się to robić codziennie, choć nie raz zapominam o swoich teoriach i przekonaniach. Tylko, aby się wybić, znów odzyskać stracony potencjał, potrzebuję czasu i pomysłu. Pomysłu na coś, co pozwoli mi się otworzyć na pisanie. Odzyskać swój styl pisania, albo... stworzyć nowy.

Poczułam dzisiaj przypływ chęci na napisanie czegoś... inspiracyjnego, ale znowu mój entuzjazm ucichł, kiedy włączyłam komputer. Na to wygląda, że muszę zacząć ćwiczyć pisanie. Szukać tej inspiracji, choć natchnienie, pomysły na pisanie przychodzą i odchodzą równie szybko, jak się pojawiają. Jak widać daleka droga przede mną, by przywrócić się do świetności...

Idealne związki

Od urlopu i wyjazdu na tydzień do innej miejscowości z E. minęło trochę czasu, a ja do tej pory nie mogę się pozbierać. Chodzi o tą pustkę, która ogarnia mnie, kiedy nie ma go obok. Przez tydzień był ciągle przy mnie i niestety tylko przez tydzień mogliśmy w pełni nacieszyć się swoją obecnością.

Spokojnie, nie będę lamentować, pisać coś o rozdartym sercu i innych pierdołach, bo serce mam w całości, na swoim miejscu i do tego bardzo mocno bije. Chodzi mi o to, iż myślałam, że po jakimś czasie tęsknienia za tymi chwilami, w których byliśmy razem, jedliśmy razem i spaliśmy razem ten stan mi przejdzie... A on nadal trwa. Z każdym dniem. I to jest już pewne - chcę z nim zamieszkać i być na zawsze.
To takie... gadanie zakochanej dziewuchy, która wypisuje na swoim blogu pierdoły dotyczące jej życia, jak i tak nikogo to nie obchodzi i sama się z siebie przez to śmieję, ale kiedy czuję to całą sobą, gdzie zazwyczaj nie było mi to dane, po prostu niczym innym nie potrafię żyć.

Dla tych, co odwiedzają mój blog i powoli mają dość powiem coś, co może spowodować mdłości i rzyganie tęczą.

Słyszeliście o idealnych parach, o takich, które wstawiają swoje zdjęcia na Instagrama, wpatrzonych w siebie albo rysujących serduszka na piasku na plaży itp.? Kojarzycie? To zazwyczaj pary, które mają swój krótki staż, rzadko kiedy zdarzają się idealne pary, które są ze sobą szczęśliwi jak diabli, będąc ze sobą kilka albo kilkanaście lat. Ja przynajmniej takich nie znam. Zawsze pojawiają się między nimi jakieś zgrzyty. Jakieś... drobne albo większe kłótnie. Jakieś niedomówienia, źle zrozumiane intencje. I wtedy sobie uświadamiają - idealne związki nie istnieją. Nie ma takiej opcji! Musi zdarzyć się coś, co spowoduję jakąś mniejszą lub większą aferę.
 A tymczasem los łaskoczę ich serduszka po aorcie, bo w gruncie rzeczy te wszystkie afery są stworzone przez to, że na to sobie oni pozwalają.
Jesteście zdania, że w każdym związku zdarzają się kłótnie i jest to jego nieodłączny element? Po części macie rację, a po części ni chu chu!
Owszem! Kłótnie zdarzają się wszędzie, bo ludzie mają różne poglądy, inaczej patrzą na różne sprawy i wiadome jest to, że coś takiego może nastąpić, ale to, że to jest wpisane w słowo "związek" to już lekka przesada.
Byłam w związku, który mnie niszczył od środka, kłótnie to była normalka. I to niby miałoby przesądzić o tym, że idealne związki nie istnieją?  To moja wina, że w ogóle do takiej sytuacji doszło, a o bajkowym partnerstwie nawet nie myślałam, bo wiedziałam, że z tym człowiekiem się po prostu nie dało. A potem pojawił się E. i wszystko stało się jasne i klarowne. To wszystko, co wspólnie tworzymy to jest idealny związek. I możecie mi mówić, że się nie zgadzacie, że to bzdury... Ale kiedy jego wzrok spotka się z moim, kiedy patrzymy bez słowa w swoje oczy, ja po prostu wiem, że to wszystko jest prawdziwe, szczere, idealne...
Oczywiście zdarzają się sprzeczki między nami. Nie często, ale się zdarzają, ale... co z tego? Przez to mam się przejmować, że nie jest kolorowo? Błąd! To tylko od nas zależy czy chcemy mieć idealny związek, czy nie.
Powiem to jeszcze inaczej - kiedy się kogoś kocha na zabój i druga strona odwzajemnia to, jak można powiedzieć, że ta miłość nie jest idealna? Nie ma nie idealnej miłości, bo kiedy coś takiego następuje, nie można nazwać tego kochaniem. I koniec kropka!

Myślę od wczoraj o tym, jak bardzo chcę mieszkać z E. To tak bardzo silne uczucie, że powoli zaczynam popadać w paranoje. Jeszcze myśl o tym, że miałabym przez dwa tygodnie pracować w tym miejscu, gdzie teraz, bez niego... Och!
Może nie będę się rozpisywać na ten temat, bo robi mi się smutno, kiedy o tym zaczynam myśleć, a tego nie chcę. Chcę czekać z niecierpliwością na naszą rocznicę, która odbędzie się za kilka dni. Chcę myśleć o tym, że to pierwszy nasz rok i po raz pierwszy mój związek dotrwał do roku. Jak ktoś nie wie, przypomnienie - moje związki nie trwały dłużej niż rok. Nie udało się nawet tego równego roku przetrwać, dlatego jest to dla mnie ważne wydarzenie.