Niezbyt specjalne zażalenie

    Wstałam dzisiaj rano z obojętnym wyrazem twarzy. Zebrałam się do pracy, wsiadłam do pociągu. Zamknęłam oczy, gdy przeczytałam po raz kolejny jego wiadomość, którą napisał o trzeciej w nocy, zastanawiając się nad tym, czy opisać mu moje uczucia, względem ostatniego tygodnia. Potem na dworcu, czekając na tramwaj zjadłam kanapkę, a właściwie to zmusiłam się do zjedzenia kanapki, którą zazwyczaj przygotowuję dzień wcześniej, by rano nie tracić czasu. Podeszłam na przystanek, wsiadłam do tramwaju. Z słuchawkami mojego Ukochanego na uszach, przerzucałam swoje playlisty z nadzieją, że znajdę coś, co pozwoli mi uciszyć tą burzę myśli. Ogarniała mnie frustracja, więc musiałam o tej szóstej nad ranem zająć myśli czymś innym. Nie udało się.

Weszłam do pracy, myśląc o tym, jak bardzo chujowo się czuję tutaj bez niego. Przełknęłam tą myśl, ale wróciła ona, kiedy jeden kolega, powiedział, że E. nie ma dzisiaj w pracy, jakbym nie wiedziała jeszcze. Nie miał złych intencji. To taki... jego humor. 

    Podczas pracy zamieniłam z innymi może ze dwa zdania. Nie miałam żadnej ochoty z nikim rozmawiać. Jedna z koleżanek, L. spytała czy wszystko w porządku, bo jakaś markotna jestem. Powiedziałam jej, że wszystko ok. Po prostu wstałam lewą nogą. Ta na to, że nie zawsze musimy być radośni i to rozumie. Wydaję mi się, że od czasu, kiedy zobaczyła mnie jak płaczę na schodach przy szatni, stała się dla mnie bardziej milsza i delikatniejsza. Jej obecność w tym kurwidołku dodała mi otuchy, ale przecież ciągle myślałam o tym, czy nie napisać do E. tego co czuję.

Cztery godziny mój rozum walczył z duszą. 

    Przez cztery godziny układałam w głowie słowa, które chciałam mu przekazać. A kiedy siedząc w szatni prawię godzinę, układając kilka wiadomości sms do niego, klikając "wyślij", mój rozum skarcił mnie za swoją samolubność. 

Mogłaś to przemilczeć, głupia! - mówił, ale dusza pękała z dumy.

Tutaj nie ma miejsca na niedomówione kwestię, niedokończone rozmowy, na złe emocje - pochwaliła mnie.

    Po tym jak wyszłam z szatni, na światłach usłyszałam sygnał wiadomości. Nie wiem dlaczego poczułam ukłucie w sercu oraz przypływ strachu. 

Mój Boże, pomyślałam, dlaczego tak bardzo staram się go zniechęcić do siebie?

Już miałam napisać, że wszystko jest ok, żeby nawet tego nie czytał, żeby się nie przejmował, ale było już za późno na cofnięcie się. Poza tym, jak można się wycofać się ze swoich uczuć w przeciągu kilku minut...? 

    "Witaj kochanie. Przed chwilą wstałem... Jem śniadanie i zaraz do ciebie napiszę."

    Wsiadłam do tramwaju, zaciskając ręce na telefonie.

Masz za swoje, głupia jędzo - mój mózg był bezlitosny. Wręcz zaczęłam zastanawiać się nad tym, czy jesteśmy w stanie się rozejść z mojej winy, przez moje zachowanie i przez ciągłe obawianie się samotności.

    Zabawne, że człowiek idei, który wierzy, że ma kontrolę nad swoim życiem nakłada na siebie barierę w postaci strachu. Chyba będę musiała skupić się bardziej na sobie i to zwalczyć...

Odpisał na część moich wiadomości, po czym musiał znowu zniknąć. Serce zaczęło szlochać, bo zaczęło gubić się w emocjach. Rozum wytykał je tylko palcami, naśmiewając się z jego głupoty.

Podobno serce wie zawsze co robić. Zawsze podejmuję słuszne decyzję. Tylko ze względu na umysł, na zdrowy rozsądek popełniamy błędy w wyborze, dlatego czujemy się potem źle ze samym sobą. Tak było w tym wypadku. 

    Kiedy znowu napisał, poczułam poczucie winy na sobie. Nie sądziłam, że znów to poczuję, chociaż on wcale nie obrzucił mnie gównem i nie zrzucił jej na mnie. Nawet przeprosił za to, że nie mógł tego przewidzieć co się wydarzy.

To niczyja wina, odezwała się dusza, nie ma winy w żadnym słowie, czynie, uczuciu, geście. Nie ma jej, więc przestań się zadręczać. I zadręczać jego.

Napisałam więc, by nie myślał o tym, że go obwiniam i że chowam do niego jakąkolwiek urazę. Te wiadomości do niego to tylko chwila mojej słabości. Umysł w końcu się zamknął. Dusza dyktowała jak mantra słowa: Kochamy się i nic tego nie zmieni. 

    
   Wysiadłam przystanek wcześniej, by się ruszyć z miejsca, bo kiedy tak siedziałam i gapiłam się w szybę z słuchawkami na uszach, do oczu napływały mi łzy. Domyślam się tylko, że z winy poczucia bezradności. Przypomniały mi się wtedy jego słowa, żebym poszła do naszej ulubionej lodziarni sama, jeśli chcę. Gamoń nie miał pojęcia, że chodzenie do takich miejsc bez niego sprawiają mi bardziej przykrość niż przyjemność.
    Niebawem byłam już na dworcu i wsiadłam do pociągu. Przez chwilę zamknęłam rozdział, otwierając kolejny w książce, którą czytam, a kiedy wróciłam do domu, bez zjedzenia obiadu położyłam się na łóżku i usnęłam.

    Obudziło mnie wiercenie w ścianach, bo przecież mój tata jest na urlopie i miał czas na domowe prace. Spojrzałam na telefon.

    "Kochanie jesteś już w domu?"

    Zawsze pisałam mu to, kiedy przekraczałam próg domu, albo maksymalnie kilkanaście minut później. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że nadal czuję się do dupy. Skąd to uczucie się wzięło, nie miałam pojęcia. Wierciłam się sama w sobie, starając się wymyślić odpowiedź, ale ona nie przychodziła. Zaczęłam więc zajmować się innymi myślami, traceniem czasu na internecie, ale wszytko i nic, co robiłam, nie przynosiło ukojenia. Z każdą minutą czułam się coraz gorzej. Znów nic nie zrobiłam w domu i choć poczucie winy z tego powodu utkwiło mi w głowie, to nie mogło się ono równać z uczuciem, które narastało we mnie jak chwast. Postanowiłam jednak coś z tym zrobić. A najlepszą metodą na moje chujowe nastroje jest rozmowa z nim. 

    I wtedy właśnie wszystko sobie wyjaśniliśmy, a właściwie to ja bardziej wyjaśniłam jemu to, co czuję po raz kolejny. To sprawiło, że nagle pozbyłam się tego ciężaru, który ciążył mi przez cały ten czas. Może nie do końca, bo muszę przeanalizować swoje zachowanie w tej kwestii. Czy nie zachowałam się rzeczywiście samolubnie i czy to, co napisałam nie było zbyt wyolbrzymione. 

    Zrozumiałam, jak on stara się dla mnie. Jak bardzo mnie kocha. I nie zrobiłby niczego specjalnie, bym czuła się pokrzywdzona. Każdą wolną chwilę poświęca dla mnie, choć nie mogę czuć się źle, kiedy zdarzy się sytuacja, w której nie będzie mógł mi ofiarować odrobiny czasu.

    Dzień niezbyt specjalny, a tak wiele w nim się wydarzyło...