Entuzjazm...?

Pochwalę się - zdałam egzamin zawodowy.

I pod koniec września będę chodzić na nowy kierunek - na ochronę. Bardzo interesująca sprawa z tego, co czytałam. Nauka pewnie wygląda fajnie, ale praca po tym kierunku dupy nie urywa...

Brakuje mi entuzjazmu, pisząc to, ponieważ...

Bez E. wszystko wydaje się być takie... ulotne, bez sensu. Jakby każda czynność wykonana bez niego była tylko egzystencją, a nie życiem. Umysł każe sercu się uspokoić i dać wytchnienie, a serce ma to gdzieś i dalej łaknie jego dotyku, jego bliskości, jego uśmiechu, jego szczęścia. 

Chciałabym z nim normalnie uciec. Porwać go i nie oddawać nikomu! Wiem jednak, że to byłoby samolubne, a nie chciałabym by jego przyjaciele i znajomi obrazili się na niego, bo z nimi nie spędza czasuza... Nie chcę mieć także za wroga jego mamy, która jest bardzo sympatyczną i ciepłą osobą. 

Ręcę mi drętwieją. Koniec pisania. 

Dobrej nocy

Efekt nieprzespanej nocy - ograniczenia

Jestem człowiekiem urodzonym w XX wieku i przyznaję, że jestem totalnie rozczarowana moim dzisiejszym dorosłym życiem.

Będąc dzieckiem, nie mogłam się doczekać, kiedy będę na tyle dorosła, by być samodzielna i samowystarczalna. Tymczasem (Ameryki nie odkryłam...) moim życiem manipulują media, rząd, edukacja i inne instytucje, bądź czynniki o których nie warto wspominać.

O co mi w tym wszystkim chodzi? 

Już tłumaczę. 

Cholernie wkurza mnie to pieprzenie o tym, iż my, młodzież jesteśmy przyszłością tego kurwidołka przez duże "P". A kiedy próbujemy wzbić się w górę, zawsze znajdzie się ktoś, albo coś, i przeszkodzi nam w układaniu swojego życia po swojemu.

Spędzasz trzynaście czy piętnaście lat swojego życia na edukacji, która i tak do niczego Cię nie przygotuje w dorosłym życiu  (ewentualne w późniejszych latach edukacji). po czym, kiedy chcesz ruszyć dalej i znaleźć pracę system zaczyna cię ograniczać i w efekcie kończysz tak jak ja za marną stawkę, albo siedząc za darmo w pracy...

Dawniej było lepiej, jeśli chodziło o pracę. Bo praca była dla każdego. Przyjmowali cię, jak się nadawałeś to zostawałeś, jak nie no to wypad. Tyle. Ludzie też zapewne nie przykładali do tego jakieś większej wagi. Nie bali się, że sobie nie poradzą, bo nie mieli wyboru. A teraz...?

Tkwią w jakieś niezadowalającej ich pracy, z rodzinami na utrzymaniu, zarabiając marne grosze, bo społeczeństwo zaczęło się uczyć. Dlatego przyszłość zaczyna się zamazywać. Mimo, że znalazłam w swoim życiu najpiękniejsze szczęście, jakie mogłam sobie wymarzyć...

Panna V. jest rozdrażniona swoją obecną sytuacją, gdyż tak bardzo cieszy się z bycia w swojej aktualnej pracy, a jednocześnie nie chcą jej w niej płacić, co w efekcie daje brak środków finansowych i ogranicza ją to, czego nienawidzi z całego serca. Coś co ją cieszyło, zaczyna ją dołować.

Albo to, że chciałaby być blisko Pana E., który daje jej tyle szczęście, jakiego nie poznała nigdy wcześniej i pomimo krótkiego związku chciałaby już teraz chodzić spać i budzić się przy nim, a jednak ogranicza ją tamto powyższe, czyli brak finansów oraz społeczeństwo, które zapewne krzywo by spojrzało na ich brak moralności i hamulców...

"You've got a devil in your eyes..."

On zauważył ją.

Tą zołzę, która we mnie siedzi. I polubił nas obie. Moja dusza została w końcu zauważona. Moje spojrzenie na świat. Moja osobowość. To więcej niż mogłabym sobie wyobrazić.

To ty powiedziałaś, czy zołza?

I niby nasz związek trwa zaledwie kilka tygodni, a czujemy coś niepowtarzalnego w naszym życiu. Coś, co przerasta nas (a przynajmniej mnie) i nasze oczekiwania. Z tym, że nie jest to powód do zmartwień, a szczęścia. 

Zaufaj mi. Bądź szczęśliwa i niczym się nie przejmuj...

Dziś dzień spędziliśmy, jak każdy dzień ze sobą. Spacer, leżenie na trawie, szydercze uśmiechy... Czy brzmi jak rutyna?  Zdecydowanie nie. Możemy godzinami leżeć w bezruchu i patrzeć sobie w oczy. Przenikać do swoich myśli. Posyłać łobuzerskie uśmiechy. Obejmować się, do wyciśnięcia powietrza z płuc. A po powrocie do domów, tęsknić tak, jakbyśmy nie widzieli się przez rok.

Może to tylko zauroczenie i ta obseaja się kiedyś skończy...? Nie... Niech ten stan trwa wiecznie. Nie ma nic wspanialszego od tego uczucia,  kiedy widzę czułość E. w błyszczących oczach... To... umiłowanie... Jak wtedy, gdy przysnęłam na ławce z głową na jego kolanach. Zamiast mnie ocucić, on patrzył na mnie i głaskał mnie po głowie,  jakby chciał się mną zaopiekować... A kiedy otworzyłam oczy, czule się uśmiechnął...

Ta chwila utkwiła mi w głowie, bowiem poczułam, że robi to dla mnie, a nie z czystej egoistycznej intencji, którą dane mi było poznać (oczywiście nie z jego strony).

Mogłabym tak caały czas o nim wspominać...

Ach, ta urzeczona Zołza...