On zauważył ją.
Tą zołzę, która we mnie siedzi. I polubił nas obie. Moja dusza została w końcu zauważona. Moje spojrzenie na świat. Moja osobowość. To więcej niż mogłabym sobie wyobrazić.
To ty powiedziałaś, czy zołza?
I niby nasz związek trwa zaledwie kilka tygodni, a czujemy coś niepowtarzalnego w naszym życiu. Coś, co przerasta nas (a przynajmniej mnie) i nasze oczekiwania. Z tym, że nie jest to powód do zmartwień, a szczęścia.
Zaufaj mi. Bądź szczęśliwa i niczym się nie przejmuj...
Dziś dzień spędziliśmy, jak każdy dzień ze sobą. Spacer, leżenie na trawie, szydercze uśmiechy... Czy brzmi jak rutyna? Zdecydowanie nie. Możemy godzinami leżeć w bezruchu i patrzeć sobie w oczy. Przenikać do swoich myśli. Posyłać łobuzerskie uśmiechy. Obejmować się, do wyciśnięcia powietrza z płuc. A po powrocie do domów, tęsknić tak, jakbyśmy nie widzieli się przez rok.
Może to tylko zauroczenie i ta obseaja się kiedyś skończy...? Nie... Niech ten stan trwa wiecznie. Nie ma nic wspanialszego od tego uczucia, kiedy widzę czułość E. w błyszczących oczach... To... umiłowanie... Jak wtedy, gdy przysnęłam na ławce z głową na jego kolanach. Zamiast mnie ocucić, on patrzył na mnie i głaskał mnie po głowie, jakby chciał się mną zaopiekować... A kiedy otworzyłam oczy, czule się uśmiechnął...
Ta chwila utkwiła mi w głowie, bowiem poczułam, że robi to dla mnie, a nie z czystej egoistycznej intencji, którą dane mi było poznać (oczywiście nie z jego strony).
Mogłabym tak caały czas o nim wspominać...
Ach, ta urzeczona Zołza...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz