Przeoczenie

Wydaję mi się, że w swoim przeciętnym życiu coś mnie ominęło. Niby jest tak, jak chciałam aby było, a jednak nie czuję się szczerze szczęśliwa. Wracam do poprzedniego wpisu i nie widzę w niczym sensu. 

Odebrałam dzisiaj wiele bodźców od wszechświata. (Brzmi jak pierdolenie jak potłuczona...) To może wydawać się komiczne, ale ja naprawdę twierdzę, że nic nie dzieje się przypadkiem. Lecz w gruncie rzeczy nadal potrzebuje drogowskazu, co zrobić, by nie zwariować i zacząć myśleć pozytywnie. 

Wracając do ukrytych wiadomości. To nie przypadek, że dzisiaj wiele razy słyszałam o studiach. O planach na przyszłość. O sesjach, czy kolokwiach i wypruwaniu sobie flaków by pogodzić naukę z pracą. Marzyłam o takim życiu. By pokazać światu i sobie przede wszystkim, że jestem w stanie pogodzić wiele rzeczy na raz i przy tym dobrze się bawić. Chciałam mieć zapchany grafik i znaleźć na wszystko czas. Chciałam mieć życie statystycznego młodego człowieka.

Ale potem zaczęłam marzyć o życiu dorosłego, a nie studenta. A teraz... nie marzę już o niczym. 

To...

Takie smutne. 

Może jestem po prostu zmęczona i nie mam siły nawet pomyśleć o czymś przyjemnym...? Wszystko wydaje się takie... robione na siłę. I wcale nie mam na to najmniejszej ochoty. Na nic nie mam ochoty. Na spotkanie się ze znajomymi, na przeczytanie książki, na rozmawianiu z innymi. Na poranną kawę i na upieczenie muffinek.

 Dlatego wydaje mi się że coś przeoczyłam.

Popsuta

Nie chwaliłam się jeszcze tutaj, ale warto to zapisać w pamięci. Mam pracę od początku lutego. Śmieszne, czyż nie? Zawsze tylko o tym mówiłam, że chcę ją mieć, a teraz nie wspomniałam o tym słowem. Możliwe, że są rzeczy ważne i ważniejsze, więc się nieco pogubiłam i dlatego siedzę cicho. 

Myślę nad tym wszystkim. 

I będąc szczera nie mogę znaleźć żadnych odpowiednich słów. Coś wewnątrz mnie każę mi wyzbyć się tego nostalgicznego stanu. Zapomnieć o tym co było i cieszyć się chwilą. Ale ta druga chcę pozamykać te rozdziały, ale nie skompletowałam wszystkich składników i dalej pozostaną otwarte. Takie uczucie, że o czymś zapomniałam towarzyszy mi od dwóch tygodni. Nie mogę odnaleźć sensu. W tym co robię i w moich słowach i we wszystkim. Zaczynam szaleć. Szaleństwo wypełnia mnie całą. 

To nie wina pracy, że coś się psuje we mnie.  To nie wina stresu. Tu chodzi o coś więcej. To właśnie ten jeden element, którego szukam, którego brakuje by dokończyć to, co się jeszcze nie dokończyło. Tu nie chodzi już o S. tylko o mnie.

Muszę pomyśleć o sobie. Choć przez chwilę muszę zostać sama ze sobą i zastanowić się. Ot tak. Muszę naprawić się sama. To jedyna rzecz, którą muszę zrobić własnoręcznie, bo S. może tylko pogorszyć sytuacje. Zresztą każdy może.

Jest mi smutno. Kołysze się przy dźwiękach muzyki, wsłuchując się w teksty piosenek. Szukam w nich swojego sensu. Właściwego składnika. Mam tylko jedną prośbę... Nie zostawiajcie mnie na dłużej samą, bo już nigdy się nie pozbieram.

Trzymaj nadzieje

Strach. 

Zaburza żołądek. Wprawia w konwulsje. Przyspiesza oddech. Okrywa bezradnością. Dokucza w wypowiadanych słowach. Kaleczy głupców. Pozbawia nadziei. Wyciska ostatnie poty. Dopiero po chwili, która wyda się trwać całą wieczność, odzyskujesz język w ustach.
Czy to gest odwagi?
Nie... wszyscy jesteśmy tchórzami.
Tylko, że nie wszyscy są na to gotowi, by się poddać. Człowieka odważnego poznaje się po tym, jak radzi sobie ze strachem.
Nie tracąc nadziei.

Lies

Podobno jestem taka jak wszystkie. Zakłamaną suką, która leci na kasę chłopaka. Kłamie o swoich uczuciach. Nigdy nie mówi prawdy, za nic ma swojego chłopaka. 

Podobno mnie kochał i mówił że będzie ze mną na zawsze i nigdy nie opuści. Podobno kocha mnie za to kim jestem i docenia, co dla niego robię.

Podobno...

Wszystko jest kłamstwem. Jego, ulepionym z obietnic kłamstwem. 

A z tego wszystkiego to on jest winien. Ale nigdy nie rozumie. Nawet nie zaprzeczył, że tak jest. Ani razu. 

Nigdy nie stara się naprawiać. Buduje na ruinach. Woli to niż większe angażowanie się w związek. Póki jest wesoło to jest spoko. Ale kiedy jest coś nie tak, wina jest tylko po mojej stronie, a on stoi za ogromnym murem. 

Tak bardzo mi przykro, że go z niego nie potrafiłam wyciągnąć.  

Tak bardzo mi przykro, przez jego słowa. Nigdy nie poczułam się tak urażona przez osobę, którą kocham.

Skruszenie

Coś chyba jednak nie zrozumiałam. 

Wydawało mi się że w miłości nie oczekujemy niczego w zamian. Robimy coś dla drugiej osoby bezinteresownie i nie patrzymy nawet na naszą niekorzyść. Taką... taką miałam wizję. Bo wydawało mi się to normalne. I normalnością też wydawało się być kochanie kogoś z całymi zaletami i wadami, a nie za to, co się tylko podoba. I wierzyłam w to, że nie ma w miłości czegoś takiego jak wywyższanie się, co też się nie zrobiło. 

I myślę że właśnie się przeliczyłam.

Jakże mnie do denerwuje! Takie... uciekanie od winy, albo zwalanie ją na mnie! Zero odpowiedzialności, braku odwagi na to aby powiedzieć o swoich uczuciach, tylko maskowanie się, tak jakbym była obcą, nic nie znaczącą osobą.
Odepchniętą, jak zawsze.
Chcę mmi się ryczeć po raz kolejny. Aż nie mogę pozbierać teraz myśli, bo wszystko się we mnie gotuję i się duszę, bo nie mogę normalnie oddychać.

Tak wiele razy prosiłam los, żeby od tej pory wszystko było w porządku. Żebym mogła być szczęśliwa będąc sobą, przy boku osoby, która nie ocenia, nie krytykuje. Wszystko rozumie, nie kpi z rozczarowań i zachowuje się jak na swój wiek przystało. Tak bardzo chciałam nie dać się ponieść emocjom, nie pozwolić sobie na słabość, ale serce nie sługa. Zawsze ciągnęło mnie do drani i zepsutych albo uszkodzonych chłopaków.

Jakbym powiedziała samej sobie: a nie mówiłam?! Byłoby to dziwne...? 

Ciężko jest być...

Zabrakło mi chyba siły. 

Czuję pustkę, pogłębiającą się z kazdym moim słowem. Czuję też pretensje do samej siebie za to, że wszystko jest w porządku, a jednak nie czuję się na siłach by się uśmiechnąć i poczuć że jest dobrze, że lepiej być nie może.
Nie wiem skąd te przeczucie, że coś jest nie tak. Jestem zmęczona tym ciągłym myśleniem. Martwieniem się o wszystko. Zmęczona próbowaniem ustalić przyczynę.
I zmęczona próbowaniem ukierunkować S.
Nie chcę mówić mu co ma robić, ale to cholernie mnie frustruje, kiedy jego zachowanie jest tak chaotyczne, że sam powoli się w tym gubi. Boję się o to, że kiedyś nie będzie odpowiedzialnym człowiekiem, który zadba o swoją rodzinę.
Najgorsze w tym jest to, że nie mam ochoty na rozmowę o tym, bo S. jest trudnym człowiekiem i wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała, nie dopuści do siebie moich słów.
Kocham go i przez to czuje się zdołowana, ponieważ nie potrafię z nim rozmawiać, chociaż bardzo bym chciała.
Przykro mi, że ponownie jestem beznadziejną kobietą.

S. jest w młodym wieku, więc wiadome jest to, że myśląc o przyszłości widzi tylko te jaskrawe drogi, które są pełne dobrobytu. Wiem, że mówi o tym szczerze. Aż się uśmiech pcha sam na moje usta, kiedy przypomnę sobie jego iskrzące się z podniecenia oczy, kiedy opowiada o swoich planach, w których ja jestem ich częścią. Jednak kiedy ja sama nie jestem pewna swoich dróg i przez całe życie chodzę po omacku, wpadając w coraz to najgłębsze doły, nie mogąc znaleźć tego, czego w życiu chcę osiągnąć, nie mogę pomóć mu oświetlać drogi do celu. Staram się to robić, ale chyba moje intencje nie są zbyt wyraźne i kurwa mać, chciałabym umieć wyrazić to co czuję prostymi słowami!
Jedyne co potrafię wyjaśnić to to, że go kocham i chcę z nim ułożyć swoje życie, lecz martwi mnie jego lekkomyślność i brak odpowiedzialności. I chcę zmienić jego zachowanie, żeby wiedział, że nie robię tego, bo mi się tak podoba, tylko mi na nim zależy i chcę cieszyć się z jego sukcesów wspólnie. By wiedział, że ma we mnie oparcie.
Tak ciężko jest być mną...