Skruszenie

Coś chyba jednak nie zrozumiałam. 

Wydawało mi się że w miłości nie oczekujemy niczego w zamian. Robimy coś dla drugiej osoby bezinteresownie i nie patrzymy nawet na naszą niekorzyść. Taką... taką miałam wizję. Bo wydawało mi się to normalne. I normalnością też wydawało się być kochanie kogoś z całymi zaletami i wadami, a nie za to, co się tylko podoba. I wierzyłam w to, że nie ma w miłości czegoś takiego jak wywyższanie się, co też się nie zrobiło. 

I myślę że właśnie się przeliczyłam.

Jakże mnie do denerwuje! Takie... uciekanie od winy, albo zwalanie ją na mnie! Zero odpowiedzialności, braku odwagi na to aby powiedzieć o swoich uczuciach, tylko maskowanie się, tak jakbym była obcą, nic nie znaczącą osobą.
Odepchniętą, jak zawsze.
Chcę mmi się ryczeć po raz kolejny. Aż nie mogę pozbierać teraz myśli, bo wszystko się we mnie gotuję i się duszę, bo nie mogę normalnie oddychać.

Tak wiele razy prosiłam los, żeby od tej pory wszystko było w porządku. Żebym mogła być szczęśliwa będąc sobą, przy boku osoby, która nie ocenia, nie krytykuje. Wszystko rozumie, nie kpi z rozczarowań i zachowuje się jak na swój wiek przystało. Tak bardzo chciałam nie dać się ponieść emocjom, nie pozwolić sobie na słabość, ale serce nie sługa. Zawsze ciągnęło mnie do drani i zepsutych albo uszkodzonych chłopaków.

Jakbym powiedziała samej sobie: a nie mówiłam?! Byłoby to dziwne...?