Wydaję mi się, że w swoim przeciętnym życiu coś mnie ominęło. Niby jest tak, jak chciałam aby było, a jednak nie czuję się szczerze szczęśliwa. Wracam do poprzedniego wpisu i nie widzę w niczym sensu.
Odebrałam dzisiaj wiele bodźców od wszechświata. (Brzmi jak pierdolenie jak potłuczona...) To może wydawać się komiczne, ale ja naprawdę twierdzę, że nic nie dzieje się przypadkiem. Lecz w gruncie rzeczy nadal potrzebuje drogowskazu, co zrobić, by nie zwariować i zacząć myśleć pozytywnie.
Wracając do ukrytych wiadomości. To nie przypadek, że dzisiaj wiele razy słyszałam o studiach. O planach na przyszłość. O sesjach, czy kolokwiach i wypruwaniu sobie flaków by pogodzić naukę z pracą. Marzyłam o takim życiu. By pokazać światu i sobie przede wszystkim, że jestem w stanie pogodzić wiele rzeczy na raz i przy tym dobrze się bawić. Chciałam mieć zapchany grafik i znaleźć na wszystko czas. Chciałam mieć życie statystycznego młodego człowieka.
Ale potem zaczęłam marzyć o życiu dorosłego, a nie studenta. A teraz... nie marzę już o niczym.
To...
Takie smutne.
Może jestem po prostu zmęczona i nie mam siły nawet pomyśleć o czymś przyjemnym...? Wszystko wydaje się takie... robione na siłę. I wcale nie mam na to najmniejszej ochoty. Na nic nie mam ochoty. Na spotkanie się ze znajomymi, na przeczytanie książki, na rozmawianiu z innymi. Na poranną kawę i na upieczenie muffinek.
Dlatego wydaje mi się że coś przeoczyłam.
Przeoczylas siebie. Chcialas udowodnic światu, ze możesz wszystko. Odpuść sobie imponowanie innym, bo obudzisz sie któregoś dnia i patrząc na swoje życie uznasz ze masz wszystko ale to wszystko jest niczym bo nie robilas tego dla siebie. Jesteś najwazniejsza w swoim zyciu. Liczy sie to co Ty masz ochotę robic. Musisz na nowo odnaleźć sens i radość w zyciu, wstawać i uśmiechać sie na nowy dzień, a nie martwic sie jak go przeżyjesz. Życzę Ci abyś we wszystko wkładała serce, swiat stanie sie mniej irytujący kiedy dostrzeżesz jego więcej pozytywów. Buziaki ;)
OdpowiedzUsuń