Nie chwaliłam się jeszcze tutaj, ale warto to zapisać w pamięci. Mam pracę od początku lutego. Śmieszne, czyż nie? Zawsze tylko o tym mówiłam, że chcę ją mieć, a teraz nie wspomniałam o tym słowem. Możliwe, że są rzeczy ważne i ważniejsze, więc się nieco pogubiłam i dlatego siedzę cicho.
Myślę nad tym wszystkim.
I będąc szczera nie mogę znaleźć żadnych odpowiednich słów. Coś wewnątrz mnie każę mi wyzbyć się tego nostalgicznego stanu. Zapomnieć o tym co było i cieszyć się chwilą. Ale ta druga chcę pozamykać te rozdziały, ale nie skompletowałam wszystkich składników i dalej pozostaną otwarte. Takie uczucie, że o czymś zapomniałam towarzyszy mi od dwóch tygodni. Nie mogę odnaleźć sensu. W tym co robię i w moich słowach i we wszystkim. Zaczynam szaleć. Szaleństwo wypełnia mnie całą.
To nie wina pracy, że coś się psuje we mnie. To nie wina stresu. Tu chodzi o coś więcej. To właśnie ten jeden element, którego szukam, którego brakuje by dokończyć to, co się jeszcze nie dokończyło. Tu nie chodzi już o S. tylko o mnie.
Muszę pomyśleć o sobie. Choć przez chwilę muszę zostać sama ze sobą i zastanowić się. Ot tak. Muszę naprawić się sama. To jedyna rzecz, którą muszę zrobić własnoręcznie, bo S. może tylko pogorszyć sytuacje. Zresztą każdy może.
Jest mi smutno. Kołysze się przy dźwiękach muzyki, wsłuchując się w teksty piosenek. Szukam w nich swojego sensu. Właściwego składnika. Mam tylko jedną prośbę... Nie zostawiajcie mnie na dłużej samą, bo już nigdy się nie pozbieram.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz