Stanie w miejscu

Nigdy nie sądziłam, że dotrwam aż tak daleko, choć już powoli zaczyna brakować mi sił. Tych psychicznych. I to może ja po prostu szukam dziury w całym, a jednak jest coś co nie pozwala mi pozbierać myśli i się ogarnąć. 

Myślę o tym co było kiedyś. To złe. Bardzo złe. I właśnie w takim momencie zdaję sobie sprawę, że jedynym problemem, który mi nie pozwala dążyć do szczęścia to jestem ja sama. Co więcej mogę chcieć? Dostałam to co chciałam. A chciałam koniec. I skończyło się, a ja nadal stoję w miejscu. (Płacz) Jest dobrze, naprawdę jest dobrze. Tylko coś nie pozwala mi iść naprzód. Może nie zamknęłam wszystkich rozdziałów, które powinny być zamnknięte. Tyle, że nie chcę niektórych zamykać. Jeśli tak ma być niestety muszę to zrobić. By zacząć znów od czegoś nowego. Bo nowe rzeczy wygrywają z nudą stania w miejscu. 

I tak maj dobiegł końca.

Pozytywne nastawienie

Przestałam czekać na jakąkolwiek jego odpowiedź. Nie mogę powiedzieć, że uczucia, jakimi go darzyłam wygasły, ale już się pozbierałam. Największym bólem jest dla mnie to jak ktoś nie daje mi znać co u niego, czy whatever... ale teraz nie czekam na to aż napiszę. Ogromny żal i rozpacz po rozstaniu już minęła. Już przywykłam do bycia singielką. Smutne to takie... lecz daję sobie radę bez niego. Czerpię radość z ukończenia szkoły i końca matur. Czerpię radość z porannej kawki w ogrodzie i z promieni słonecznych budzących mnie do życia. Czerpię radość z rodzinnych odwiedzin i z przyjacielskich pogaduszek.  Uwielbiam słuchać muzyki i tańczyć. Szukam pracy, myślę o studiach. Jest wspaniale!

W końcu koniec...?

Doczekałam się końca i raduję się w duchu, lecz... jak to bywa w moim nudnym życiu, postanowiłam się trochę zasmucić myśląc o R. Nie, nie zrobiłam tego świadomie, nie jestem aż tak wielką masochistką. Po prostu, kiedy skończyła się matura, a emocje opadły pozostawiając błogi spokój, zaczęłam rozmyślać. I to jest największy błąd jaki mogłam uczynić.
A. ma racje - wspomnienia bolą. I choć uważałam zawsze, że wspomnienia to najpiękniejsze co może być, dzisiaj nie chciałabym ich posiadać. Pech chciał, że niestety tylko one mi zostały...

R. mówił, że będziemy przyjaciółmi. Wiedziałam, że to skończy się tak a nie inaczej, że nie będzie do mnie się odzywać. Owszem odpisuję mi, lecz nie ciągnie dalej rozmowy, nie pyta już co u mnie słychać, jak się czuję i.t.p.

To sprawia mi przykrość, ale nie zamierzam ja sama próbować się starać, bo i po co mam to robić, skoro to on mnie odrzucił, a nie ja jego. 

Koniec końców zostaję zawodowy egzamin pod koniec czerwca i czekamy na wyniki z matur!

Wielki koniec

Pokój nagrzany promieniami słonecznymi, ciepły podmuch wiatru i jakoś od razu robi się lżej i cieplej na sercu. Ostatnio ciągle patrzyłam w niebo i tyle mi wystarczało, abym przestała myśleć o tym co sprawiło mi przykrość. Skupiłam się na tym, co zawsze sprawiało mi radość. Zaczęłam marzyć. Stwarzać w głowie wiele biegów wydarzeń zaczęłam planować różne wypady, bardzo pragnę ruszyć się z domu. Zostało mi jeszcze tylko jedna rzecz... ustna matura z polskiego...

Denerwuję się a jednocześnie cholernie ciesze, bowiem jeszcze tylko jutro i matury będę miała z głowy. Będę mogła się wyszaleć, będę mogła odetchnąć i poszukać pracy. Będzie super!

Nie mogę się doczekać końca, bo on przyniesie mi wielki początek!

"Ofary złóżcie z głupiej kozy..."

... Co sama sobie winna jest.

Myślałam - jakoś się ułoży.

Lecz między mity to muszę włożyć.

Nie daję po sobie poznać, że jest ze mną źle, ale w gruncie rzeczy im więcej czasu mija, tym jest gorzej. A powinno być na odwrót. Nie potrafię przestać myśleć o tym, ile ze sobą spędziliśmy czasu, ile nas łączyło i jakimi uczuciami się obdarowywaliśmy. I u mnie to zupełnie nie mija, tylko jest coraz więcej frustracji i rozgoryczenia. 

A co z żalem? 

Zastanawiam się nad tym, czy każda moja decyzja jest  podjęta z czystego sumienia i czy pochodzi z mojego wnętrza. Zbyt łatwo to zakończyliśmy. Z taką łatwością, jak przychodzi nam podawanie swojego imienia. Choć wcale nie było to takie proste. Nie mogłam nic wtedy powiedzieć, bo nie wiedziałam co powiedzieć. Zawsze powtarzał mi, że od problemów się nie ucieka, tylko się je rozwiązuje. Uważałam, że niezależnie co by się działo nie będzie takiej sytuacji. A na to wychodzi, że każdy może się pomylić. I... rozczarować?

Tak, czuję się rozczarowana. Tym, jakim okazał się człowiekiem. Nie będę już o tym wspominać, gdyż chowam głęboko w sobie nadzieję, że nie wrócił do swojego dawniejszego życia. 

Przez ten tydzień chorowałam. Dość ciężko, bo codziennie miałam wysoką gorączkę i jestem już zmęczona myślami o nim. Od kilku tych nieprzespanych nocy płakałam z bólu i szeptałam jego imię. I chciałam do niego napisać, porozmawiać, ale później zastanawiałam się nad tym... Wiem, że on na to czeka, aż ja będę do niego pisać pierwsza. Wiem, że on pierwszy niczego nie zaproponuję, bo będzie liczył na to iż ja to zrobię. Możliwe, że w taki brutalny sposób chciał przekonać się czy zależy mi na nim. A ja pomimo tego, że bardzo go kocham (nadal) nie będę spełniać jego oczekiwań. Oczywiście zapewne do niego napiszę. O i już do niego napisałam, ale niech nie liczy na jakieś skomlenia na temat spotkania czy czegokolwiek.

Pewnego dnia wyjadę

 Sigma - Nobody To Love

Nie przyznałam się jeszcze do końca nawet przed samą sobą, o czym tak naprawdę marzę. Dzisiaj, kiedy starałam się nie myśleć o tym co się stało i uciekać do świata marzeń doszłam do wniosku, że już wiem co chcę zrobić.

Chcę wyjechać do Islandii. Ale nie tylko. Chciałabym po prostu, by moje zmartwienia ograniczyły się do przebitej opony, braku benzyny, kilometry do najbliższej stacji i nieprzespanej nocy, ale nie spowodowanej bezsennością, tylko nieustępliwą jazdą.

Ciągnie mnie do wolności, do wspaniałych widoków, ciepłego powietrza w dzień i chłodnych wieczorów, gwiezdnego nieba gdzieś na końcu świata, górskich szczytów i do szumu morza, wschodów i zachodów słońca, tańczenia na samochodzie, otwartych przestrzeni. 

Pewnego dnia wyjadę nie mówiąc nic nikomu, 
zostawiając wszystko za sobą. 

 

Iceland

Ostani pocałunek

 Lykke Li - Love Me Like I'm Not Made Of Stone

Myślałam, że będzie dobrze. Myślałam, że będę się trzymać, że nie zawali się dla mnie świat. Ale tak się nie da. Po prostu się nie da. Umieram. Czuję się coraz gorzej. Bo nie pojmuję jak to się stało. Nie pojmuję tego dlaczego byliśmy razem, a teraz nagle nie jesteśmy. Moje życie wydaję się teraz tak bardzo puste, że nie widzę żadnej przyszłości. Do kurwy nędzy rozsypuję się! Zawijam się w kłębek na łóżku, zaciskając dłonie na poduszcze i tłumię w sobie krzyk. Nie wiem co mam robić. To żadna nowość, lecz teraz już niczego, zupełnie niczego nie jestem pewna.

Zerwaliśmy ze sobą, a mimo to przytulając się powiedzieliśmy sobie, że się kochamy. To mnie najbardziej boli. Kiedy przestał być mój, nadal siedziałam na jego kolanach, czułam jego zapach i bliskość. Najbardziej boli ostatni pocałunek. I to, jak wracałam do domu nie mogłam powstrzymać łez. Idąc wieczorem ulicą, wracając do domu z słuchawkami na uszach, kiedy Kings of Leon rozrywał mi serce piosenką Use Somebody, płakałam jak dziecko, które zgubiło się w ciemnościach. Bo tak naprawdę zgubiłam się. Znów wszystko jest tak jak było nim poznałam R.

Jemu może wydawać się, że dla mnie to wcale nie było nic wielkiego. Zachowywałam się tak, jakby nic się nie stało, lecz ja zabijałam się od środka. Ja już wtedy, kiedy usłyszałam od niego pierwsze słowa już nie żyłam. 

A ja nadal go kocham...

Tak, to koniec, ale nie do końca

Nadal czuję jego zapach na sobie przez bluzę, którą mi pożyczył, kiedy siedząc na ławcę rozmawialiśmy o naszym rozstaniu. Nadal czuję pustkę, której nic innego nie wypełni.  Daliśmy sobie czas i to bardzo dobrze. Tak czasem robią ludzie. I ja wiem, że to jest dobra decyzja, tylko że... Czuję się okropnie. Twardo próbuję o tym nie myśleć, ale to jest jak trucizna, która zatruła mój umysł i serce. I chyba mniej by bolało, gdybym nie próbowała udawać, że nic się nie dzieje. Że to normalka, mały pikuś. 

Rozstanie...? Spoko, nara. 

NIE! 

Właśnie tak nie jest! Czuję się potwornie! I chciałam innego zakończenia tego dnia! Chciałam by znów było tak jak dawniej! Ale tak nie będzie. Umysł mi mówi: dziewczyno, olej to! Ale serce umiera pod wpływem tego ścisku rozgoryczenia i paskudnego smutku, który pozostaje po rozstaniu z osobą, którą kochasz. Byłoby łatwiej, jakbym się odkochała. Ale nie potrafię. Cholerny R! 

Cholerna miłość! Cholerna szkoła! I cholerna ja!

"I know that it's all over"

Tom Odell - I Know

I know what you told me
I know that it's all over
I know I can't keep calling
It's just every time I run
I keep on falling

Emptiness

Miałam sen, nie skażony rzeczywistością, nie skażony smutkiem i goryczą. Był zupełnie inny od wszystkich snów. Był dziwny. 

Byłam w nim sama, zupełnie sama, ale nie znałam uczucia samotności. Robiłam to co zawsze robię codziennie. Nie czułam niczego. Byłam tak bardzo pusta, bez uczuć, obojętna na wszystko. I w tym śnie pomyślałam o R. Od tak, po prostu. Pomyślałam fajnie by było z nim być...

Obudziłam się nie mając pojęcia co się dzieje, gdzie jestem i co jest fikcją a co prawdą. Ścisnęło mi się serce. To nie powinno tak wyglądać. Nie chcę się tak czuć, jak w tym śnie, gdzie nic nie miało kolorów. Jedynym światełkiem w tunelu była ta myśl... 

Zobaczyłam w myślach jego twarz. Oczy same zaczęły płakać. Pustka, która mnie wypełnia jak Czarna Dziura wciąga mnie do świata nierealnego. Nie chcę o niczym myśleć.

Zostawcie mnie w spokoju.

Chcę do niego.

Już prawie koniec...

...pisemnej matury. Został jeszcze WOS i egzaminy ustne. Nie wspominam nawet już o egzaminie zawodowym. Ale pomimo tego jakoś nie czuję jakiegoś większego stresu. Przejmuję się bardziej czymś innym. I tęsknie za kimś. Kurwa nie mam pojęcia już co o tym myśleć. Czuję się zawiedziona. I muszę porozmawiać z R. jak najszybciej, bo zeświruję. Problem w tym, że wspominał coś o tym, że chcę porozmawiać na żywo, czego również chcę, ale nie powiedział kiedy. Zapewne czeka na to, aż ja zaproponuję czas i miejsce spotkania, ale nie mam takiego zamiaru. Chcę się spotkać...? To niech napiszę kiedy! Proste.

Poczułam się źle, kiedy wiele spraw zaczynałam pojmować i wiele innych wychodziło na światło dzienne. Na przykład to, że cobym nie powiedziała R. trafia także do jego kolegów. Wrrr! 

Czuję się cholernie samotna. I cholernie rozgoryczona. Bo nawet nie spytał się mnie jak poszło mi na maturze... A doskonale wie jakie to dla mnie stało się ważne.
Dzień jeszcze się nie skończył i mam nadzieję, że nie skończy się płaczem do poduszki.

Przed maturą

Nie było mi łatwo w tym tygodniu pozbierać swoich myśli i ogólnie samej siebie. Lecz dzisiaj, kiedy do matury zostało raptem 10 godzin nie czuję jakiegoś większego stresu. Tak, mogę śmiało stwierdzić, iż jestem w pełni pozytywnie nastawiona, choć żałuję, że nie powtórzyłam sobie kilka bardzo istotnych rzeczy. Nie mniej jednak czuję lekkie zmieszanie, gdyż ciągle czytam smsa od R. którego dostałam kilka godzin temu i nie ma niby w tym nic dziwnego, ale po tygodniu i troche milczenia poczułam ten uścisk w żołądku. I pomimo tego, iż czuję złość na niego i żal i smutek i wszystko inne, w minimalnym stopniu mi ulżyło. Nie mam pojęcia dlaczego, ale czuję normalnie takie rozluźnienie. Może właśnie uruchomił mi się stan totalnego wyjebu...?

Tak czy inaczej, jutro matura z polskiego. Boże dopomóż!

 

Życie jest pełne nadziei

Nowy adres bloga wziął się stąd, iż najwyraźniej nie wszystkim można ufać. A wydawać by się mogło, że Ci którzy są ze sobą mogą sobie bezgranicznie ufać. I tu najczęściej jest popełniany błąd. Tak jak mówił mi mój nauczyciel od elementów towaroznawstwa: Kochaj swoją drógą połówkę, ale jak już będziecie ze sobą chcieli zamieszkać i będziecie kupywać jakiś sprzęt do domu, to bierz faktury na swoje nazwisko. Bo jeśli źle się wam będzie żyło razem, będziesz miał pewność przy podziale majątku, że wszystko należy do ciebie. Przezorny zawsze ubezpieczony, jak mówią. I o to właśnie chodzi. Co nie oznacza, że nie można w ogóle nikomu ufać. Tylko trzeba po prostu liczyć się z rozczarowaniem.

Życie jest pełne nadziei, bo pomimo przeciwności, jakie nam kładzie pod nogi, daje nam wiele wspaniałych i zadziwiających rzeczy, które potrafią wzbudzić zachwyt i wiele pozytywnych emocji. 

Czy było warto?

Serce nie zwolniło rytmu, odkąd milczymy. A nawet zaczęło bić mocniej i szybciej. Choć to jest naprawdę smutne, przyzwyczaiłam się do tego, do takiego traktowania. Teraz to już nie mam pojęcia, czy jest ktoś, kto tak naprawdę zna prardziwą mnie. 

Nic nie będzie takie jak dawniej. Ale co to oznacza? Że wszystko to co było, nagle przestało mieć znaczenie? Że przez te pół roku dąrzyliśmy do tego, żeby teraz przestać się do siebie odzywać...? Nie wróżyliśmy sobie dobrej najbliższej przyszłości, ale nie sądziłam, że to naprawdę będzie miało miejsce. Jeśli ma się teraz zawalić cały mój świat, przez to, że nie byłam kimś, kim chciał bym była, jeśli nie zdawał sobie sprawę z tego kim jestem już na samym początku oraz jeśli nie kocha mnie taką jaką jestem, nie akceptuje moich wad, nie dostrzega zalet, ani starań, to wobec tego czy w ogóle było warto...?