Nigdy nie sądziłam, że dotrwam aż tak daleko, choć już powoli zaczyna brakować mi sił. Tych psychicznych. I to może ja po prostu szukam dziury w całym, a jednak jest coś co nie pozwala mi pozbierać myśli i się ogarnąć.
Myślę o tym co było kiedyś. To złe. Bardzo złe. I właśnie w takim momencie zdaję sobie sprawę, że jedynym problemem, który mi nie pozwala dążyć do szczęścia to jestem ja sama. Co więcej mogę chcieć? Dostałam to co chciałam. A chciałam koniec. I skończyło się, a ja nadal stoję w miejscu. (Płacz) Jest dobrze, naprawdę jest dobrze. Tylko coś nie pozwala mi iść naprzód. Może nie zamknęłam wszystkich rozdziałów, które powinny być zamnknięte. Tyle, że nie chcę niektórych zamykać. Jeśli tak ma być niestety muszę to zrobić. By zacząć znów od czegoś nowego. Bo nowe rzeczy wygrywają z nudą stania w miejscu.
I tak maj dobiegł końca.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz