Nadal czuję jego zapach na sobie przez bluzę, którą mi pożyczył, kiedy siedząc na ławcę rozmawialiśmy o naszym rozstaniu. Nadal czuję pustkę, której nic innego nie wypełni. Daliśmy sobie czas i to bardzo dobrze. Tak czasem robią ludzie. I ja wiem, że to jest dobra decyzja, tylko że... Czuję się okropnie. Twardo próbuję o tym nie myśleć, ale to jest jak trucizna, która zatruła mój umysł i serce. I chyba mniej by bolało, gdybym nie próbowała udawać, że nic się nie dzieje. Że to normalka, mały pikuś.
Rozstanie...? Spoko, nara.
NIE!
Właśnie tak nie jest! Czuję się potwornie! I chciałam innego zakończenia tego dnia! Chciałam by znów było tak jak dawniej! Ale tak nie będzie. Umysł mi mówi: dziewczyno, olej to! Ale serce umiera pod wpływem tego ścisku rozgoryczenia i paskudnego smutku, który pozostaje po rozstaniu z osobą, którą kochasz. Byłoby łatwiej, jakbym się odkochała. Ale nie potrafię. Cholerny R!
Cholerna miłość! Cholerna szkoła! I cholerna ja!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz