Czy warto...?

Przysięgam, że łatwiej jest być osobno, niż być razem. Nie trzeba się martwić o drugą osobę. Nie trzeba się denerwować przez nią. Myśleć o niej. O tym co powiedziało się w jej stronę. Nie trzeba uważać na swoje zachowanie, bo jak jesteś sam, to ranisz tylko siebie. 

Łatwo jest być samemu.

Z tym że nie ma w tym żadnego wyzwania. Kiedy bywasz sam, znajdujesz ukryte głęboko lęki, rozczarowania, smutek, rozpacz, nienawiść. Będąc sam jesteś wolny, ale dopiero po chwili, kiedy nikt nie czeka, nikt nie dzwoni, nikt nie uśmiecha się z szczerością w twoją stronę zdajesz sobie sprawę, jak bardzo kogoś kochałeś, za to, że po prostu był. Że się troszczył o ciebie. Że nigdy nie ukrywał swoich uczuć. Zawsze chciał naprawiać, nigdy porzucić. Próbował z całych sił nauczyć cię czegoś nowego, abyś stał się lepszym człowiekiem. Ale nim to docenisz, będzie już za późno. I już nigdy nie spojrzycie sobie tak samo w oczy.

Warto jest kochać...?

Stężenie hipokryzji

Lubię słuchać innych ludzi. Każdy ma jakąś swoją historię, swoje poglądy, wierzenia, wiedzę. Wole słuchać innych niż mówić coś od siebie, bo często miałam problem z wysłowieniem się. 

Odkąd zaczęłam pracować, otworzyłam się na innych i zaczęłam rozmawiać z innymi chętniej. Ale od jakiegoś czasu zaczęłam znów mieć z tym problem. I znalazłam przyczynę. Stres, gniew, zmęczenie, frustracja. Zaczynam czuć się niepewnie, co jest nawrotem zbyt niskiej samooceny, która uciska mi żołądek. I znów tkwię w tym gównie. I tym razem muszę się sama z tego wyciągnąć, bo S. nie przyjdzie mi z pomocą. Nie będzie nawet miał o niczym pojęcia i pomyśli, że znów się nad sobą użalam, choć on jest główną przyczyną. 

Kurwa, jak ja tego nienawidzę!  

Tego kiedy nie rozumie, że robi mi przykrość, myśląc tylko o swojej szkodzie, bo znów się czepiam. Nie widzi on w tym problemu tylko to, że jestem beznadziejna w tworzeniu życiowych planów. 

Nie rozumie jak krucha może być kobieta. 

Tak już mają narcystyczne osoby. Myślą że robią coś dla kogoś, ale tak naprawdę mają w tym swój ukryty cel.

Prócz tego wykazują się wysokim stężeniem hipokryzji, która z narcyzmem jest gigantycznym combo i z takim człowiekiem nie da się normalnie rozmawiać. 

Miałam się nie żalić, ale cały dzień miałam posuty i jest mi ciężko na sercu.

Wiele się nasłuchałam już i nie mogę już nawet do niego napisać, bo ręce mi się trzęsą ze wściekłości na niego, jak tylko wezmę telefon do ręki.

Tak bardzo mi przykro. Znów się zawiodłam.

Dwa oblicza troski

Każdy troszczy się o drugą osobę na swój sposób. Czasem jest to miłe słowo, czasem nieco boleśniejsze, ale znaczenie ma to takie samo, jeśli robisz to w dobrej intencji. 

Tak mi się zdaję.

Nikogo nie chcę urazić złym słowem, tylko skłonić do zastanowienia się. Zazwyczaj pragnę uchronić kogoś od popełnienia błędu, którego kiedyś dokonałam. 

Czasami po prostu nie da się komuś czegoś przetłumaczyć i jedyną osobą, która czuję się źle jestem ja.

Ale doszłam do wniosku, że nie będę się  już więcej narzucać. To już od innych zależy czy posłuchają, czy nie.

Złośliwe czekanie

Tak dużo planów (raczej chęci), a tak mało czasu na ich zrealizowanie. I mnie szlag trafia, ale nie przez to, że nie mam czasu, ale przez to, że kiedy coś planuje a nie jestem pewna czy to wypali i muszę czekać z niecierpliwością na bieg wydarzeń. Chyba za bardzo wszystkim się przejmuję, co spędza mi sen z powiek. 

Jednak nie można mieć wszystkiego na już. Tylko, że ciągle muszę wykazywać się cierpliwością i to stało się już męczące. Na koniec szkoły, na pracę, na S. na zakończenie dnia, na wolną chwilę, na zastrzyk gotówki. Dosłownie na wszystko. 

Dobrze, że w pracy nie jest najgorzej. Poprawia mi humor kontakt z innymi poznanymi ludźmi i doszłam do wniosku, iż pomimo mojej nieśmiałości potrafię rozmawiać z innymi bez przeszkód. To mnie podbudowało. 

A jutro do szkoły. 

Kiedy mam zapchany grafik zaczynam się budzić do życia. Choć oczywiście wspaniale jest sobie pospać do dziesiątej. 

W każdym razie jestem zła odkąd weszłam do domu, choć nie miałam ku temu żadnego powodu. 

A teraz czas spać. Jutro zapowiada się dobry dzień. 

Chyba idzie wiosna

Czuję się świetnie. 

I nie ma w tym ukrytej żadnej ironii. W końcu odkryłam, że robienie to co wydaje się słuszne może przynieść z tego niesamowicie pozytywne skutki. Zrozumiałam to, co przeczytałam w komentarzu w poście poniżej, co swoją drogą podniosło mnie jeszcze bardziej na duchu i uderzyło w moją motywację.   Tu nie chodzi o to, by dążyć do tego, aby być podziwianą tylko o to, by podziwiać samą siebie i być z siebie dumną. Nie myląc oczywiście z narcyzmem oraz egoizmem.
Wstałam rano z lekką niechęcią, ponieważ kiepsko spałam, ale później wszystko działo się swoim tokiem postępowania. W pracy otrzymałam wiele uśmiechów i miłych słów. Muszę przyznać, że tak banalna rzecz, jak przywitanie się z uśmiechem sprawia mi ogromną radość. Każdy uśmiech jest na wagę złota.
To może dziwnie zabrzmi, ale jak w pracy przechodzę obok kogoś znajomego i ta osoba odwzajemni ten uśmiech, czuje się szczęśliwa. I mam większą ochotę wstawać rano, choć przydało by się wolne na odespanie i choćby posprzątanie tego całego syfu w pokoju...
Męczące jest dziesięciogodzinne chodzenie po sklepie i robienie dla kogoś zakupów, ale staram się nie narzekać, a raczej, jakby to w pacy powiedzieli: "nie jojcyć". Chyba nie mają pojęcia, że ich bardzo polubiłam.
Lubię dobre wieści. I wesołe towarzystwo.
 S. to łobuz jakich mało. I może jestem zbyt dla niego surowa ostatnio i często dopiero po chwili zdaje sobie z tego sprawę, ale to nie moja wina, że mnie denerwuje.
Dobra teraz na poważnie. Wychodzenie z domu o szóstej i wracanie o szóstej wieczorem do domu jest dość dobijające. Nie myślę o tym co mówię, tylko o tym, żeby zjeść obiad, umyć się i iść spać. I chyba zazdrość mnie zżera, że on robi co chcę beze mnie i ciągle nie mamy czasu nawet wieczorem porozmawiać, bo wiecznie go nie ma w domu. Nie każe mu oczywiście siedzenia na dupsku... Ale to jest takie głupie myślenie, (aż przeklinam samą siebie za to w duchu) typu: dlaczego ja zapieprzam od rana i nie mam na nic czasu, a on robi co chcę? Moja chora natura kłóci się teraz z rozsądkiem. A sama chciałam mieć zapchany grafik.
Po prostu świetnie. Jestem wariatką.
Czas już do łóżka. Doberek.