Od czego zacząć...?
Właściwie to sama nie wiem. Nie poczułam jakiegoś większego natchnienia na tego posta. Mogłabym napisać o tym, jak wspaniale układa mi się z E. albo o tym, że zaplanowaliśmy swoje wspólne wakacje, których nie mogę się doczekać...
Mogę pierdolnąć teraz jakiś poemacik o ciepłych dniach i jakie chwilę w lecie lubię najbardziej. Mogłabym też zdradzić nieco więcej szczegółów o swoim prywatnym życiu, na przykład o ciągłym pożądaniu do mojego partnera. O tak, takie teksty czytałoby się z ciekawością, bo zdradzanie kulis swojego prywatnego życia, a w szczególności życia seksualnego jest w dzisiejszych czasach pożądanym tematem. Mogłabym też napisać znowu o pracy, ale ten temat się wypala z każdym kolejnym postem o niej.
Nałogi? Nikotyna? Skończyłam z tym, ale czasami przemknie mi to gdzieś z tyłu głowy. Zwłaszcza po seksie (nie mogłam się oprzeć i musiałam o tym wspomnieć, by nadać wyrazu temu postowi).
Alkohol? Nie mogę się upić. Po jednym piwie zasypiam przez brak snu, spowodowanego przez pracę. A po wódce jest mi niedobrze. Szkoda mi kasy na gin, a E. nie za bardzo za nim przepada. Zresztą ostatnie picie piwa skończyło się jego rozlaniem na całe łóżko (tak... z mojej winy), nie wspominając o mnie, o moim ukochanym i o opryskanej ścianie. Nie powiem, po posprzątaniu całego tego bałaganu było urokliwie i urzekająco, kiedy już na stojąco dokończyliśmy połowę piwa, którego udało się jakoś uratować...
A jakby tak napisać o swoich postanowieniach, przemyśleniach, marzeniach, chorych fantazjach? Bez sensu... Szukam czegoś konkretniejszego w mojej głowie. I nie mogę tego znaleźć.
Coś wydaję mi się, że wypalam się od tej strony.
Poszukuję teraz jakieś autentyczności. Czegoś... z pierdolnięciem. Większej ilości emocji i energii. Wydaję mi się, że to przez te zaplanowane wakacje, które wprost odurzają mnie szczęściem, zaczynam nabierać ochoty na zwiększenie obrotów w moim życiu.
No i się wydało, że ta druga ja przejmuję stery.
Bezwzględna suka, przebiegła Z.
