Telefon milczy od dłuższego czasu. Pakiet smsów, który mi nie wystarczał na miesiąc przepadł z pięćsetką smsów, bo nie miałam z kim pisać. Nikogo o to akurat nie obwiniam. Po prostu stwierdzam fakt, że nie mam kontaktu z rówieśnikami, przez co wpadam w szaleństwo. Ale kto o tym wie? Nikt. I właśnie tak przypominają mi się stare czasy, kiedy siedziałam skulona w koncie w ciemnym pokoju i płakałam, bo nie było nikogo, kto by mnie z tego wyciągnął. Zapomniałam już jak to jest nie być samotnym, a teraz chyba przyciągam do siebie złe rzeczy.
Stop.
Nie. Szczerze powiedziawszy przyciągnęłam domówkę u Kamila i uruchomienie maszyny do szycia. Chciałam tego i o tym myślałam i teraz znów rodzina podciąga mnie do góry, choć nie do końca o to mi chodziło. Wiem, że gdyby nie oni byłabym już zgubiona i to tak porządnie, że nawet światła latarni morskiej nie docierały by na mój ciemny szlag, z którego zboczyłam.
Nie powinnam testować przyjaźni, bo to nieuczciwe. Nie powinnam też nazywać przyjaciółmi tych, którzy się do mnie nie odzywają choć raz na jakiś czas, zwłaszcza jeśli mieszkam daleko i nie mogę się z nimi widywać cały czas. To naprawdę egoistycznie brzmi. Mam przez to wyrzuty sumienia. W końcu oni też mają swoje prywatne życie i zajęte dni, tak, że do głowy im nawet nie przychodzi to, żeby do mnie napisać. Mają swoje problemy, ale to właśnie mnie najbardziej boli, bo nie dzielą się z nimi ze mną. A ja nie dziele się swoimi problemami, bo nie chcę się narzucać. O projektach, celach, marzeniach, problemach dowiaduję się na końcu, albo wcale i przez to czuję się odrzucona. Nie powinnam tak myśleć. To źle z mojej strony. Powinnam okazywać więcej wdzięczności. Tylko że trudno mówić o wdzięczności, kiedy czujesz się niepotrzebnie.
Najwyraźniej brakuję mi motywacji, takiej, którą bym chciała posiadać. Rzeczywiście to prawda, że szczęście jest prawdziwe tylko wtedy, kiedy możemy się nim podzielić gdyż nie mam szczęścia, jeśli z nikim nie mogę o nim porozmawiać.
