Idealne związki

Od urlopu i wyjazdu na tydzień do innej miejscowości z E. minęło trochę czasu, a ja do tej pory nie mogę się pozbierać. Chodzi o tą pustkę, która ogarnia mnie, kiedy nie ma go obok. Przez tydzień był ciągle przy mnie i niestety tylko przez tydzień mogliśmy w pełni nacieszyć się swoją obecnością.

Spokojnie, nie będę lamentować, pisać coś o rozdartym sercu i innych pierdołach, bo serce mam w całości, na swoim miejscu i do tego bardzo mocno bije. Chodzi mi o to, iż myślałam, że po jakimś czasie tęsknienia za tymi chwilami, w których byliśmy razem, jedliśmy razem i spaliśmy razem ten stan mi przejdzie... A on nadal trwa. Z każdym dniem. I to jest już pewne - chcę z nim zamieszkać i być na zawsze.
To takie... gadanie zakochanej dziewuchy, która wypisuje na swoim blogu pierdoły dotyczące jej życia, jak i tak nikogo to nie obchodzi i sama się z siebie przez to śmieję, ale kiedy czuję to całą sobą, gdzie zazwyczaj nie było mi to dane, po prostu niczym innym nie potrafię żyć.

Dla tych, co odwiedzają mój blog i powoli mają dość powiem coś, co może spowodować mdłości i rzyganie tęczą.

Słyszeliście o idealnych parach, o takich, które wstawiają swoje zdjęcia na Instagrama, wpatrzonych w siebie albo rysujących serduszka na piasku na plaży itp.? Kojarzycie? To zazwyczaj pary, które mają swój krótki staż, rzadko kiedy zdarzają się idealne pary, które są ze sobą szczęśliwi jak diabli, będąc ze sobą kilka albo kilkanaście lat. Ja przynajmniej takich nie znam. Zawsze pojawiają się między nimi jakieś zgrzyty. Jakieś... drobne albo większe kłótnie. Jakieś niedomówienia, źle zrozumiane intencje. I wtedy sobie uświadamiają - idealne związki nie istnieją. Nie ma takiej opcji! Musi zdarzyć się coś, co spowoduję jakąś mniejszą lub większą aferę.
 A tymczasem los łaskoczę ich serduszka po aorcie, bo w gruncie rzeczy te wszystkie afery są stworzone przez to, że na to sobie oni pozwalają.
Jesteście zdania, że w każdym związku zdarzają się kłótnie i jest to jego nieodłączny element? Po części macie rację, a po części ni chu chu!
Owszem! Kłótnie zdarzają się wszędzie, bo ludzie mają różne poglądy, inaczej patrzą na różne sprawy i wiadome jest to, że coś takiego może nastąpić, ale to, że to jest wpisane w słowo "związek" to już lekka przesada.
Byłam w związku, który mnie niszczył od środka, kłótnie to była normalka. I to niby miałoby przesądzić o tym, że idealne związki nie istnieją?  To moja wina, że w ogóle do takiej sytuacji doszło, a o bajkowym partnerstwie nawet nie myślałam, bo wiedziałam, że z tym człowiekiem się po prostu nie dało. A potem pojawił się E. i wszystko stało się jasne i klarowne. To wszystko, co wspólnie tworzymy to jest idealny związek. I możecie mi mówić, że się nie zgadzacie, że to bzdury... Ale kiedy jego wzrok spotka się z moim, kiedy patrzymy bez słowa w swoje oczy, ja po prostu wiem, że to wszystko jest prawdziwe, szczere, idealne...
Oczywiście zdarzają się sprzeczki między nami. Nie często, ale się zdarzają, ale... co z tego? Przez to mam się przejmować, że nie jest kolorowo? Błąd! To tylko od nas zależy czy chcemy mieć idealny związek, czy nie.
Powiem to jeszcze inaczej - kiedy się kogoś kocha na zabój i druga strona odwzajemnia to, jak można powiedzieć, że ta miłość nie jest idealna? Nie ma nie idealnej miłości, bo kiedy coś takiego następuje, nie można nazwać tego kochaniem. I koniec kropka!

Myślę od wczoraj o tym, jak bardzo chcę mieszkać z E. To tak bardzo silne uczucie, że powoli zaczynam popadać w paranoje. Jeszcze myśl o tym, że miałabym przez dwa tygodnie pracować w tym miejscu, gdzie teraz, bez niego... Och!
Może nie będę się rozpisywać na ten temat, bo robi mi się smutno, kiedy o tym zaczynam myśleć, a tego nie chcę. Chcę czekać z niecierpliwością na naszą rocznicę, która odbędzie się za kilka dni. Chcę myśleć o tym, że to pierwszy nasz rok i po raz pierwszy mój związek dotrwał do roku. Jak ktoś nie wie, przypomnienie - moje związki nie trwały dłużej niż rok. Nie udało się nawet tego równego roku przetrwać, dlatego jest to dla mnie ważne wydarzenie.

Bezradności ciąg dalszy

Cierpliwie czekam na mojego ukochanego, z nadzieją, że niebawem się zobaczymy. Serce mi krwawi, gdyż ma pewien problem do rozwiązania, a ja nie mogę nic zrobić, prócz czekania. Nie wiem czy w ogóle można nazwać to problemem. To dość delikatna sprawa, gdyż jego mama nie czuję się najlepiej w kwestii... tej psychologicznej. A ja nie jestem w stanie im pomóc. 

To bardzo boli, kiedy chcesz pomóc komuś bliskiemu, ale nie możesz. I mimo, że to nie dotyczy mnie, czekając na jakieś wieści ryczę jak bóbr, czując po raz kolejny tą niemoc i cholernie wielką miłość do niego, ale także i do jego mamy. 

Chciałabym jej powiedzieć, że może na mnie liczyć i że nigdy jej nie opuścimy razem z E. ale z jakiej racji? Przecież jestem dla niej obcą osobą. Dlaczego mam wtrącać się do jej życia? Mówić jej coś, co może jej się nie spodobać...? Mimo to, czuję do niej wielką sympatię i wdzięczność. Gdyby nie ona, nie spotkałabym tak wspaniałego mężczyzny. Gdyby nie przeszła tak wiele, los nie ukształtowałby jej życia w taki sposób, a przez to E. byłby prawdopodobnie innym człowiekiem. Jej cierpienie, jej odwaga oraz wspaniałość zasługują na wielki szacunek. Jest niesamowitą osobą, a ja nie mogę wyrazić swojego podziwu do niej, gdyż... wszystko to, co mówi mi o niej E. jest tajemnicą. Dlaczego miałabym mówić jej takie rzeczy, skoro w teorii nic o niej nie wiem...?

Dlatego jest mi przykro. Bo mogę tylko cierpliwie czekać. I nic więcej nie mogę dla nich zrobić...