Nowe dzieje

Wprawdzie nie mam najmniejszego pojęcia, jak to będzie w przyszłości i czy jakakolwiek przyszłość dla nas czeka, ale śmiało mogę stwierdzić, że dzięki sobie stajemy się innymi ludźmi, ludźmi 

z lepszymi perspektywami, żyjącymi z uśmiechem na twarzy, choć nie jest zawsze kolorowo. 

To społeczeństwo jest naprawdę szare.  

Spójrz na tych wszystkich ludzi. Czy oni są szczęśliwi?

Rzeczywiście, nie są.

Żyjmy w tym samym mieście, jednak mamy osobne miejsca, do których należymy, co nie jest dla nas przeszkodą. To nasza historia, którą piszemy poprzez nasze uczucia i to jest najpiękniejsze. 

Nie zdawałam sobie sprawę z tego, że będę tak mówić.

Zapomnienie

Ostatnie słowa, nim położę się spać,
nim zacznę myśleć o czułym dotyku.
Ostatnie słowa, nim rozłączę kabel od laptopa
i ułożę wygodnie poduszkę.
Nim założę słuchawki na uszy, by puścić ten kawałek,
który mi w jakiś sposób go przypomina.

I zatracę się, po raz setny.
Tak po prostu.
Bo tego pragnę.
Zapomnienia.

Niby nic wielkiego,
lecz właśnie tym sposobem
zdradzam siebie samą.
I słusznie.

Chora tęsknota

Płonące niebo zachodzącego słońca, a ja czuję jego obecność, którą mnie otacza, przytulając do siebie. Jego przepełniona szaleńczą radością furia, kiedy powiedziałam mu, co czuję. Cudowny dzień, choć przynoszący i złe wieści. Chowam głowę w jego ramionach. Nie wierzę w to co się dzieję, odrzucam wszystkie myśli, które nie są związane z nim. Do cholery, muszę się ogarnąć, bo jak tak dalej pójdzie skończę marnie. Lecz teraz przepełnia mnie moja cholerna tęsknota, choć jeszcze niedawno się z nim widziałam. Zabawne, że właśnie w takim momencie mam wirującą wizję nas w swoich ramionach, chorzy z miłości w całkiem nie przyzwoitych sytuacjach. Chcę do niego.

Miłość jak narkotyk

Chciałabym mu powiedzieć, ale dostaję jakieś wewnętrznej blokady, zasycha mi w gardle, nie mogę wyrzucić z siebie żadnych słów, serce dudni, jak oszalałe. A tak bardzo chcę szepnąć mu to do ucha, powiedzieć to mu prosto w twarz z uśmiechem na twarzy i jak najbardziej szczerze.

Powiedzieć mu co czuję...

Prawdopodobnie mam problem z mówieniem o tym otwarcie, co czuję.

To wspaniałe uczucie trzymać go za rękę, czuć jego obecność, jego zapach.

Jego usta na mojej szyi, pieszczotliwy dotyk, głaskanie po włosach.

Obydwoje teraz jesteśmy totalnymi ćpunami.

Ćpiemy miłość.

Jesteśmy razem

17 października...
Odnalazłam swoje szaleństwo.
Gdy o nim pomyślę szeroko się uśmiecham.
Nie mogę się na niczym skupić.
Ciągle mam w głowie jego słowa.
Choć boję się wypowiedzieć to na głos...
Czuję chyba to samo.
Obłęd.

Uwielbiam go.

Krwawa ma natura

Tak teraz doszłam do wniosku, jaką jestem szczęściarą. Posiadam wspaniałych przyjaciół, którzy mi ufają. Poznaje nowych ludzi, choć nie robię nic szczególnego. Otworzyłam tylko drzwi do swojego serca i wpuściłam to całe szczęście.

No ale cóż... znów olałam szkołę.

Nie jestem z siebie dumna, ale bardzo się cieszę, bo zapowiada się świetny dzień.

Nawet pomimo tego, że dostałam okres...

Wspaniały dzień

Szczegóły? Szczegóły są dla mnie.

 Mogę napisać tylko tyle, że moja dzisiejsza kawa nie smakuje tak dobrze, jak wczoraj.

A piosenka Arctic Monkeys nie daję mi spokoju i od kiedy wstałam z łóżka tylko ją słyszę
w głowie.

Do I wanna know?

Mieliśmy sobie nieco poważniej porozmawiać, ale razem stwierdziliśmy, że tak po prostu się nie da, bo kiedy się widzimy to jest zupełnie inaczej. 

If this feeling flows both ways?

Poniekąd cieszę się, że nie spieszymy się z jakąkolwiek decyzją.

Sad to see you go.

Was sorta hoping that you’d stay.

Jestem cholernie mu wdzięczna za to, że uszanował moje zdanie na temat pójścia do jego kumpli. 

I ogromnie się cieszę z wczorajszego dnia. 

Baby we both know,

That the nights were mainly made
For saying things that you can’t say tomorrow day.

Znów go zagadałam wieczorem, przecież był tak cholernie zmęczony już pod koniec dnia. 

Zupełnie o tym zapomniałam. Moje zmęczenie uległo redukcji, ale później nie wiem kiedy zasnęłam.

Tekst i piosenka: 

Arctic Monkeys - Do I Wanna Know

Wada wrodzona

Ma czelność mówić nam prosto w twarz, że nie jesteśmy wdzięczni i nie doceniamy tego co posiadamy. Ma czelność mi to wmawiać i wulgarnie odpowiadać, jeśli próbuję powidzieć mu, że to nie prawda, że nie siedzi teraz w mojej głowie i nie wie, o czym właśnie myśle.
Ma czelność zwracać nam uwagę, jak się zachowujemy podczas kiedy dołuje nas słowami, że nic w życiu nie osiągniemy, bo jesteśmy beznadziejni.
A co on robi?
Wytyka nas wszyskich palcami, krytykuje wszystko co robimy, ma gdzieś to, że podstawiamy mu jedzenie pod nos i że nie wszystko jest tylko dla niego.
Jak można tak dołować swoją własną córkę...?

Bezczelny hipokryta.
Już wiem po kim to mam, tyle że nie jestem taka jak on. Doceniam to, jak ktoś dla mnie coś zrobi. Doceniam każdą pracę, którą ktoś wkłada w ten dom. Jestem jeszcze gówniarą, która się leni przez całe dnie, ale zdecydowanie mam uczucia.
Jak można tak nie doceniać tego, co ktoś dla ciebie robi?
Przykro mi. Tak cholernie mi przykro.

Sprawa dziecięcych związków

Ma cholerną rację. Myśląc o tym teraz, czuję ogromny smutek. To że jest młodszy mi nie przeszkadza, ale wstąpimy razem w coś nowego, w coś z czym nie będziemy wiedzieli jak sobie poradzić. Nie powinnam była działać tak pochopnie, przez co obaj nie potrafimy teraz 

z tego zrezygnować. Nie powinniśmy zachowywać się tak dziecinnie jak dzieci z gimnazjum. 

A ja, uświadomiona przez niego (jak zwykle) zdaję sobie sprawę z przyszłości, jaka nas czeka. Nie mogę przecież od niego wiele wymagać. Nie mogę być samolubna. Nie chcę, żeby przeze mnie czuł ten dyskomfort psychiczny, z tego powodu, że ja prawdopodobnie zacznę pracować, a on będzie siedział jeszcze w szkole. Teraz mogę mówić, że mi to nie przeszkadza, że jakoś to będzie. No właśnie, jak będzie? 

Powinien znaleźć sobie dziewczynę w takim samym wieku co on, albo młodszą. Jesteśmy zupełnie z innych światów, choć są rzeczy, które nas łączą. Nie wiem jakie są jego pragnienia, wiem tylko tyle, że martwi się o to i myśli nad tym ciągle. To jest pierwszy sygnał, że robimy źle.

W każdym bądż razie za bardzo się lubimy, żeby zostać tylko przyjaciółmi. Co nam zaszkodzi spróbować? Tylko że jeśli przyjdzie nam się rozstać, będzie boleć. A ja nie chcę by on na tym ucierpiał. Chcę dać mu szczęście i zrobię wszystko, by tak było. No może prawie wszystko.

 

Dopuszczające myśli

To naprawdę przykre, kiedy nie mam pojęcia co powiedzieć. Tak bardzo jest mi żal U. Nie potrafię jej pomóc, choć bym bardzo chciała, bo naprawdę ją lubię. Pieprzony Sz. Uważałam go za kogoś innego, a tymczasem okazał się egoistą...

Opuszczam się w naucę, nie chodzę na pierwsze lekcje. Nie jestem z siebie zadowolna z tego powodu. Ale nie olewam szkoły i nie mówię, że nie chce mi się uczyć. Tracę po prostu głowę, nie myśle racjonalnie. Ja i dopuszczający z angielskiego?! Za słówka?! To jest po prostu koszmar...

Nie powiem nikomu, że przeżywam wewnętrzną wojnę z samą sobą, bo jeszcze ktoś pomyśli, że znów mam problemy sama ze sobą. Tyle, że teraz jest inaczej, Nie mogę doczekać się jego powrotu... Nie potrafię się skupić na niczym innym. Wariuję z radości, bo chciałabym obejrzeć z nim film, tak po przyjacielsku, nie krępując się jego obecnością, śmiać się wraz z nim i obrzucać się popcornem, jak to na tych filmach bywa. A R. ostrzegał mnie przez friendzone, za którą nie przepada. Wobec tego wybrałam inną opcję. No i wiszę mu masaż pleców i całusa... Padaka.

Balowo

Marzy mi się wspaniała studniówka.

Chciałabym na niej czuć się wyjątkowo. Chciałabym wejść do środka tej całej sali, z maską balową na twarzy, pięknej sukience, przy boku najwspanialszego chłopaka, który byłby taki wspaniały, że również założyłby maskę. Ściągnęlibyśmy tym samym uwagę wszystkich zebranych i zatańczylibyśmy na parkiecie jak to w tych filmowych balach tańczą.

Coś w tym rodzaju... 

 ONE REPUBLIC

Furia radości

Rozwiałam wszelkie wątpliwości i wiem, że być może one powrócą, lecz teraz nie myślę o tym zbytnio przesadnie. Czuję się wspaniale pomimo drapiącego gardła. Zresztą podoba mi się teraz mój głos i chciałabym, żeby taki został ^^

 Dzisiejszy dzień był wspaniały. Czuję się cudownie. Jestem szczęśliwa i mam wszystko to, czego chciałam. No może prócz jednego.

 

Intrygi

Co może mi się przytrafić dobrego w najbliższym czasie, podczas kiedy on jest gdzieś tam daleko w obcym kraju? Dochodzę do wniosku, że o niczym innym nie myślę, tylko o naszym następnym spotkaniu. Zastanawiam się, jak się on zachowa, jaki będzie miał wyraz twarzy, kiedy się w końcu zobaczymy i o czym też będzie ze mną rozmawiał. 
Ta cała intryga, w której się znajdujemy tak bardzo mnie nakręca, że nie mogę nawet zasnąć. Mam różnojakie myśli, a moja ostatnia to taka, czy nie upiec jakieś ciasto żeby go poczęstować w sobotę. Totalnie mi odbiło, choć i tak prawdopodobnie będę musiała to zrobić. W końcu w sobotę będę miała gości, a upieczenie ciasta na pewno wyląduję w moje ręce. Koniec z tym! 

Daj mi powód, by zwariować.

kolejna noc

 Tom Odell - Another Love

I co? Zamiast spać, żeby o 6 być wypoczętym przed trzema lotami do Bługarii, On pisze jak zwykle ze mną. I jak tu go nie lubić...? 

Zdecydowanie wielu ludzi w szkole go zna. Dlatego przez to zaczynam być obserwowana przez innych. Przyznam się, że sprawia mi to przyjemność, a zarazem peszy. A jemu ciągle dogryzają z mojego powodu. Hah! No ale teraz może kozaczyć, że wyrwał czwartoklasistkę... I wtedy jak z nim o tym rozmawiałam przyszła mi do głowy pewna sytuacja, że jak będziemy się witać na szkolnych korytarzach całusem w policzek to dopiero inni będą o nas gadać. Mam pewne wątpliwości, czy aby przypadkiem nie będę postrzegana w złym świetle. 

Nagle poczułam taką dziwną potrzebę zaopiekowania się nim. To nie tak, że czuję się przy nim wznioślej, bo jestem starsza. Ciągle mu to tłumaczę, że nie zależy mi na tym, żeby go obrażać  z tego powodu, a on już chyba ma tego dość. Pisze, że nie muszę się przecież tłumaczyć, mogę nawet po nim jeździć. Chciałabym pacnąć go w głowę, kiedy znów gdzieś pije piwo na ławce, wytrącić z jego ręki papierosa, szturchnąć go, kiedy za dużo przeklina. Ale też całować za każdy komplement i mówić o nim w samych superlatywach, tulić do siebie, kiedy tylko będzie chciał...
Mam zwidy, moje oczy ledwo co patrzą. 
Ale i tak nadal z nim piszę, bo go bardzo lubię. I mam ochotę go teraz przytulić.

Kolejna kawa z nim

Nie mogę skupić się na niczym innym! Tylko jedno mam w głowie. R.

Nadal czuję jego zapach. Być może przeszedł on na mnie. Świruję głęboko w sobie, bo cholernie mnie to cieszy. Szkoda tylko, że w sobotę wyjeżdża do Bługarii (tańczyć krakowiaka ^^). Boże co ja zrobię przez ten czas. Chyba kiedy wróci rzuczę mu się na szyję. Już za nim tęsknie.

Powiedział, że podoba mu się moja talia! Padam na twarz, przypominając sobie te słowa. Do diaska, nie mam pojęcia co siedzi teraz w jego głowie, na dodatek jeśli pocałowałam go w szyję, co było bardziej wymuszone, bo ubzdurał sobie coś, o czym rozmawialiśmy przez jedną naszą nocną pogawędkę. Uduszę... ale obiecałam rewanż, choć nie mam pojęcia jak to zrobię. Muszę chyba zapisywać sobie nasze rozmowy. 

Wystawił jakiegoś swojego kolegę, z którym się umówił, bo spędził ze mną czas do siódmej. To nie  w porządku z jego strony, ale i tak jestem mile zaskoczona, że odprowadził mnie na przystanek. 

I ten sms przed fakultetami: Mam nadzieję, że nie spierdoliłaś :p

Nie miałam najmniejszego zamiaru.

I jeszcze ten tłumek jego kolegów przed szkołą, którzy się na mnie gapili. 

Nie czułam się fajnie - nawet mnie nie przedstawił!

I to, że ktoś z nich uważał, że jeżdżę na wózku i że nie mam nóg... cóż...

A no i jeszcze jego komentarz na temat tego, że pozwalam mu palić:

Powinnaś tu zostać, żeby mi było głupio, że cię tu samą zostawię.

Następnym razem, drogi R. powiem, że mi to przeszkadza.
Kabriolet z hydrauliką? Ok. Złote łańcuchy na szyi? Ok. Murzyński rap? Ok. Tylko po co mi do diabła ten karabin w ręce?! Gangsta, no tak... Głupia ja.
Spytał, czy teraz ja mogę przejąć inicjatywę, jeśli chodzi o nasze spotkania. Od teraz on nie będzie się narzucać i poczeka na to, aż ja zaproponuję spotkanie. Nie dziwię się, skoro mówił mi, że jak ciągle odmawiałam, to wyobrażał sobie mnie z piłą w brzuchu... Nie mam pojęcia czy mówi to na żarty czy na serio... Ale to chyba miało związek z tą piwnicą i kocykiem, za którego (podobno!) jestem w stanie zrobić wszystko...
My to jednak jesteśmy siebie warci. Oczywiście nie było to na serio. Takie już mamy poczucie humoru.

No i trochę (no dobra, dość często) przynudzałam, ale tylko dlatego, że blokował mi się umysł, choć naprawdę się wysilałam, by z nim rozmawiać bez żadnych takich zawieszeń. Ciężko jest mi reagować na jego słowa, które wprawiają mnie w zakłopotanie. 

Ach te jego serce z listy kalorii z KFC...

Dobranoc, idę spać ze swoimi szaleńczymi myślami o tym, że jesteśmy tak bardzo różni, a jednak tak bardzo podobni.

Jesteś dla mnie stworzona...

Sumienie i niezdecydowanie

Song (link):                  

 Youth - Daughter

                                    

Chciałam coś dzisiaj zdziałać, posprzątać pokój, czy zrobić jakieś zadanie, coś narysować, ale nie czułam się zbyt dobrze, choć miałam na to wszystko chęci. Rzecz w tym, że kiedy nic dzisiaj nie robiłam, myślałam tylko i wyłącznie o czwartku i o naszym przyszłym spotkaniu. 

R. napisał, że widzi więcej moich zalet niż wad, a jeśli tak nie jest, to chce je widzieć, 

bo coś dla niego znaczę. Jak dla mnie wydaje się to zupełnie nieralne, niczym serial dla zakochanych w komediach romantycznych nastolatek: Dziewczyna w czwartej klasie szkoły średniej, osamotniona, mająca problemy w domu i ze samą sobą, gubiąca plany na przyszłość w książkach i historiach fantastycznych. Chłopak z drugiej klasy tej samej szkoły, mający problem z używkami, mieszkający z matką starający się nie wyróżniać z tłumu, żyjący w rzeczywistości. I tak oto mijali się na szkolnym korytarzu przez caluśki rok, patrząc sobie w oczy i lekko się do siebie uśmiechając. Powiedzieli by ludzie, że zupełnie do siebie nie pasują. W końcu zaczęli ze sobą rozmawiać. On odprowadzał ją na przystanek, kiedy tylko kończyli o tej samej godzinie.  Ona cieszyła się, jak tylko go zobaczyła. Postanowiili się przed sobą otworzyć i okazało się, że wiele ich łączy, choć ona podchodziła do tego sceptycznie. Ale zrozumiała to później, kiedy go nie widząc choć na ułamek sekundy w szkole wpada w przygnębienie. I tak dalej, i tak dalej...

Chciałam, by mówił mi otwarcie o tym co o mnie uważa, bo chcę by był ze mną szczery, 

a nie pozwalał mi obrastać w piórka, mówiąc o mnie w samych superlatywach. Nie lubię żyć w kłamstwie, o czym go poinformowałam. Nie jestem już dzieckiem. Mam dość ułudy 

i braku świadomości. Zaczynam otwierać się na świat i na nowe doświadczenia.

Ale chwileczkę... co będzie, kiedy okażę się, że poczujemy coś silniejszego do siebie? 

No tak, mam obawy, myślę naprzód i jestem naiwna. Ale naprawdę wspaniale się czuję, kiedy mam taką świadomość, że jest ktoś, kto patrzy na mnie tak, jak On.

 Nie chcę się z niczym śpieszyć. Nie chciałabym byśmy byli szkolną parą.

A może bym chciała...?

Cholerna ze mnie hipokrytka - okłamuję samą siebie, choć bardzo, ale to bardzo tego nie chcę. Nie chcę także okłamywać i ranić moich bliskich. 

Mam takie wrażenie, że ja po prostu waham się pomiędzy jednym a drugim, bo nigdy nie zadawałam sobie pytań, czego tak naprawdę chcę. Nikt nie zadawał mi takich pytań. Dlatego nie jestem zdecydowana. I chyba mam gorączkę.
Źyję z wieloma twarzami, a tylko On widzi tą właściwą. Moją twarz Wodnika.
Przebiegły Skorpion.

Nie ja

Właśnie byłam w zupełnie innym świecie. Zamknęłam oczy słuchając  
Kings of Leon - Closer i czułam jak moje ciało rozpływa się.

Myślałam znów o nim. Wyobrażałam sobie naszą przyszłość.

Jak byliśmy razem na studniówce. Jak tańczymy, oddani zupełnie tej chwili.
Coś powiedział.

Nie zrozumiałam, ale uśmiechnął się do mine, głaskając mnie po głowie.

Fioletowa sukienka, czarny garnitur, złoty zegarek i fioletowy krawat...

Nie brak nam inności.

Jesteśmy pijani sobą.