Ma cholerną rację. Myśląc o tym teraz, czuję ogromny smutek. To że jest młodszy mi nie przeszkadza, ale wstąpimy razem w coś nowego, w coś z czym nie będziemy wiedzieli jak sobie poradzić. Nie powinnam była działać tak pochopnie, przez co obaj nie potrafimy teraz
z tego zrezygnować. Nie powinniśmy zachowywać się tak dziecinnie jak dzieci z gimnazjum.
A ja, uświadomiona przez niego (jak zwykle) zdaję sobie sprawę z przyszłości, jaka nas czeka. Nie mogę przecież od niego wiele wymagać. Nie mogę być samolubna. Nie chcę, żeby przeze mnie czuł ten dyskomfort psychiczny, z tego powodu, że ja prawdopodobnie zacznę pracować, a on będzie siedział jeszcze w szkole. Teraz mogę mówić, że mi to nie przeszkadza, że jakoś to będzie. No właśnie, jak będzie?
Powinien znaleźć sobie dziewczynę w takim samym wieku co on, albo młodszą. Jesteśmy zupełnie z innych światów, choć są rzeczy, które nas łączą. Nie wiem jakie są jego pragnienia, wiem tylko tyle, że martwi się o to i myśli nad tym ciągle. To jest pierwszy sygnał, że robimy źle.
W każdym bądż razie za bardzo się lubimy, żeby zostać tylko przyjaciółmi. Co nam zaszkodzi spróbować? Tylko że jeśli przyjdzie nam się rozstać, będzie boleć. A ja nie chcę by on na tym ucierpiał. Chcę dać mu szczęście i zrobię wszystko, by tak było. No może prawie wszystko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz