Trochę opowiadania

Postanowiłam podzielić się swoimi wypocinami, które nazwałam Załóżmy, że... kilka miesięcy temu. Znalazłam je właściwie przez przypadek i ku mojemu oczywiście (nie) zdziwieniu, opowiadanie to nie posiada rozwinięcia, ani zakończenia. Może pewnego dnia je dokończę...

TEKST, KTÓRY WIDZISZ PONIŻEJ JEST WŁASNOŚCIĄ AUTORKI BLOGA. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE. KOPIOWANIE I POWIELANIE BEZ ZGODY AUTORKI JEST ZABRONIONE!

Gdybym nie była na tyle leniwa znalazłabym na to paragraf w kodeksie, ale cóż...

Załóżmy, że...

Zazwyczaj nie zaczyna się znajomości z kimś, kto od wstępu zaczyna prosić cię o przysługę, mówiąc jeszcze, że możesz na tym zarobić. Przecież brzmi to idiotycznie. Od razu można by było do takiego osobnika krzyknąć: puknij się w łeb. Dlatego też Grzesiek i Bartek postanowili wymyślić coś bardziej idiotyczniejszego. Może zacznę od początku.

Grzegorz i Bartek należą do tej samej rodziny od kiedy siostra Bartka, Dagmara, wyszła za mąż, za brata Grześka, Jakuba. Są przyjaciółmi już od siedmiu lat i nie rozstają się na krok, nawet jeśli w szkole krążą o nich plotki, a koledzy się z nich nabijają, że są parą, co oczywiście nie jest prawdą. Z powodu ich braterskiej przyjaźni, wpadli w wiele nieprzyjemnych sytuacji, więc musieli wymyślić coś, co sprawi, że znajomi będą patrzeć na nich z innego punktu widzenia, bowiem stereotypy o tej dwójce rozeszły się w oka mgnieniu, że biedaki nie mieli nawet szans zaprezentować swojej wspaniałej osobowości. Powiedzmy sobie szczerze, że życie nastolatków jest w tych czasach bardzo ciężkie, więc żeby wykupić się w łaski innych, zaczęli się zakładać. Z biegiem czasu to sprawiło, że ich reputacja wspinała się na wyższy poziom, jednak nadal czegoś im brakowało. Niby zaczęli ich w końcu szanować, jednak dalej nie spotkali się z żadnym zaproszeniem na imprezę, czy wypadem.

Młodzi ludzie potrzebują się wyszumieć, jak to mawiał mój wujek. Siedząc w miejscu, w tym małym mieście, gdzie brak jakichkolwiek atrakcji, dziewiętnastoletni Bartek i dwudziestoletni Grzesiek tracili zmysły, grając w domu na konsoli, popijając piwo i paląc papierosy w ukryciu przed rodzicami. Rzeczywistość zaczynała ich przytłaczać w takim stopniu, że oboje popadli w depresję, do czego żaden się oczywiście nie przyznał. Wiadomo chyba, że w takich okolicznościach, jakich się znaleźli, zaproszenie na imprezę przyszło dla nich jak ostatnie koło ratunkowe. Był jednak jeden warunek.

– Przyprowadźcie jakąś fajną laskę.

Bartek zbladł, a Grzesiek zakrztusił się colą.

– Co? – Odpowiedzieli równocześnie. Pierwsza ich myśl, to to, że żadnej dziewczyny nie znali, która by zechciała z nimi pójść. Sylwia powie, że nie może, bo się uczy na maturę, Danka przecież ma chłopaka, więc na pewno nie przyjdzie sama, a to nie o to chodzi, Halinka nie imprezuję, a Beata wyjechała do Anglii. I co teraz?

– Jeśli przyprowadzicie jakąś dziewczynę na imprezę, bo nie będę aż tak chamski, żeby każdy z was przyprowadził po jednej, będziecie mogli przyjść. – Powtórzył Krzysiek, kolega z klasy Bartka, dziewiętnastoletni lowelas z ogromnym ego i zbyt wysokim poczuciem własnej wartości. Uważa, że każdą dziewczynę jest w stanie poderwać, co nijak ma się do stanu faktycznego.

– Chwileczkę… – Zaczął Grzesiek, udając urażonego. – Przecież to nie jest zakład.

– No właśnie. – Podłapał Bartek. – Załóżmy się o stówkę, że przyprowadzimy dziewczynę na twoją imprezę.

– Nie można kogoś zapraszać w połowie, dajże spokój… – Skrzyżował ręce na piersi Grzesiek.

– No dobra… – Burknął Krzysiek, po chwili zastanowienia i ścisnął rękę Bartkowi. W taki sposób zakład znów sprawdził się w swojej roli. Pozostało im tylko znaleźć jakąś dziewczynę…

Poszukiwania dziewczyny trwały do końca tygodnia, bez żadnego rezultatu. Załamany Bartek zadzwonił po przyjaciela o siedemnastej, by przyszedł do niego, obmyślić jakiś plan awaryjny. Kiedy Grzegorz zjawił się u niego dwadzieścia minut później, usiedli w ogrodzie i otworzyli po piwie, rozmawiając o tym, w jakie gówno się wpakowali.

– O bracie, jesteśmy w dupie. – Jęknął Grzesiek.

– Ja pierdole… – Skwitował ten drugi, łapiąc się za głowę. – To najgorszy zakład, jaki nam przyszło realizować. Co nas podkusiło, do cholery?!

– Dajże spokój… Gdyby nie to, w ogolę byśmy nie mogli pójść.

– No niby tak, ale pomyślałeś nad tym, jak to teraz będzie wyglądać, jak nie przyjdziemy z żadną dziewczyną? Wyśmieją nas jeszcze bardziej.

Oboje ciężko westchnęli, po czym przyłożyli butelki do ust, pijąc piwo.

– A twoi rodzice gdzie? – Spytał Grzegorz, po chwili milczenia.

– Pojechali do ciotki, wrócą późnym wieczorem.

Znów zapadła cisza, co u tej dwójki w ogóle nie była niezręczna. Czasem tak mieli, że nie musieli nawet rozmawiać, żeby się rozumieć.

Grzesiek oparł się o oparcie krzesła i spojrzał na niebo, zamyślony. Jego myśli przerwały krzyki, dobiegające z ogrodu sąsiadów Bartka. Spojrzał w tamtą stronę i zauważył biegnącą dziewczynkę, która krzyczała i śmiała się jednocześnie.

– To nowi sąsiedzi? – Spytał.

– Nie, od trzech lat już tu mieszkają. – Odpowiedział mu przyjaciel, również patrząc w tamtą stronę. Obaj zaczęli obserwować dziewczynkę, która uciekała przed kimś, kogo nie mogli dostrzec.

– Ta mała zawsze tak krzyczy?

– Nawet nie zauważyłem. – Zmrużył oczy, przez rażące słońce, aż nagle zza krzewów zauważył dziewczynę goniącą małego szkraba. – O, i że ona tu mieszka też nie zauważyłem.

– Ty niczego nie zauważasz. – Zaśmiał się Grzesiek, przyglądając się dziewczynie, która właśnie udawała, że przewróciła się i upadła na trawę.

– Matka?  – Zastanawiał się Bartek.

– Nie, bardziej ciotka. – Odparł drugi.

­– Zakład? – Wyszczerzył się, wystawiając rękę pod nos tamtemu.

– O co? O piwo?

– Niech będzie. – Uścisnął mu rękę, a za chwilę znów wrócili do przyglądania się tamtej dwójce.

Dziewczynka rzuciła na dziewczynę wyrwaną wcześniej trawę, śmiejąc się łobuzersko. Nieznajoma szybko pozbierała się z ziemi i zaczęła znów gonić tamtą. Rozmawiały ze sobą na tyle głośno, że mogli je bez problemu usłyszeć.

– Bo jak cię dorwę! – Ryknęła starsza, chwytając dziewczynkę i podnosząc ją do góry, łaskocząc i podrzucając.

– Przestań! – Krzyczała przez śmiech. – Przestań, ciociu!

– HA! – Ryknął Grzesiek, co spowodowało zwrócenie na siebie uwagi. Starsza dziewczyna spojrzała na niego z zainteresowaniem, a on speszył się i szybko odwrócił wzrok. Bartek zaśmiał się głośno.

– Zamknij się… – Burknął Grzesiek i napił się piwa. – Chodźmy stąd.

Godzinę później Grzesiek chciał już wracać do domu, więc razem z przyjacielem wyszli na zewnątrz. Oboje, nawet nie donkońca wiedząc dlaczego, spojrzeli w stronę sąsiadów.

– Nawet ładna. – Skwitował Bartek, kiedy zauważył, że patrzą w tym samym kierunku.

– Całkiem niezła. – Przyznał Grzesiek, spojrzawszy na przyjaciela. – No to nic, będę się zbierał, bo muszę jeszcze pomóc tacie przy samochodzie. Trzymaj się.

Już otworzył furtkę, kiedy nagle go olśniło. Odwrócił się do przyjaciela, który właśnie otwierał drzwi do domu.

– Ee, Bartek! – Zawołał za nim, podbiegając na ganek. – Czekajże.

– Co jest? – Spytał zdziwiony.

– Znasz tą dziewczynę? Tą sąsiadkę?

– Nie bardzo. Mówiłem przecież. Mieszkają tu od trzech lat,  ale nawet słowa z nimi nie zamieniłem.

– Ale z ciebie idiota, nie wiedziałeś, że masz całkiem fajną sąsiadeczkę?

– Wcześniej ich ogród był zasłonięty krzaczorami, ale zimą rozkopali cały teren, bo kanalizację nam zrobili.

– No ale widywałeś ją na ulicy, przecież. Ja też ją parę razy widziałem. Nie chodzi tu do szkoły?

– Nie, codziennie rano jeździła autobusem do Krakowa, ale teraz tego nie robi, więc pewnie skończyła szkołę. A co?

Zapadła cisza, bowiem usłyszeli obaj cichy śpiew obgadywanej przez nich dziewczyny. Spojrzeli na nią, zauważając słuchawki na jej uszach. W ręku trzymała dużą pustą miskę i koszyczek ze spinaczami. Kiwała rytmicznie głową, nucąc pod nosem jakąś piosenkę, która za chwilę przeszła do punktu kulminacyjnego, bowiem zaczęła się bardziej szarpać, jakby była co najmniej na koncercie rockowym.

Ku zdziwieniu ich samych, obaj młodzi panowie nie wybuchnęli śmiechem, jak mieli to w zwyczaju, ale poczuli dziwne ukłucie rozbawienia i sympatii do owej dziewczyny. Wydawała się im tak bardzo naturalna, niczym nie skrępowana i… ładna, choć spięte w prowizoryczny kok brązowe włosy, różowe klapki, dresowe spodnie i ubrudzony trawą, rozciągnięty podkoszulek mówiły zupełnie co innego.

Kiedy przyłapali się na tym, że obserwują dziewczynę, ściągającą suche pranie ze sznurków, zaczęli się szturchać i popychać, dogryzając sobie coś o tym, że się zakochali, jak para dziesięciolatków.

– Zaprośmy ją na imprezę. – Rzucił nagle Grzesiek.

– O tym samym pomyślałem. – Zgodził się Bartek.

 

I tu opowiadanie się kończy. Może kiedyś je  znów wygrzebię w folderze i je dokończę. 

Musiałam dodać te kilka zdań odmiennego świata, bo jakoś tak mi łatwiej jest nie wpadać w depresję. 

To w sumie tyle

Strach ma wielkie oczy

Czuję się jak idiotka. Jak dziewczyna, która nie potrafi walczyć o swoje. Czy każdy facet sądzi, że pocałunkiem i przeprosinami załatwi każdą sytuację? Strach pomyśleć. 

Ważne dla drugiego człowieka jest to, by ten pierwszy poczuł się przy nim bezpieczny. A co jeśli nie czuję się tak, jakbyśmy chcieli? Zazwyczaj w grę wchodzi nieporozumienie. Świat staje wtedy na głowie, nic nie wygląda tak samo. Cokolwiek chciałabym powiedzieć, moje gardło ściska się jak supeł, choć w środku krzyczę ze złości i frustracji. Chore paranoje, ale tak naprawdę nigdy nie chciałam by mój chłopak na mnie krzyczał. By złościł się na mnie przez to, że czegoś nie chcę, że coś mi się nie podoba. By mnie nie słuchał jak do niego mówię.

 Ile we mnie siedzi nerwów. Ile złych emocji i wspomnień. Tak... przeszłości nigdy się nie wymarzę, zawsze zostaje ten uraz, kiedy nie rozumiesz o co chodzi, a już zostajesz napchana po uszy patologicznych sytuacji. Wiem jedno. Tylko jedno. Nie chcę być popychadłem. Nie chcę kulić się w sobie i bać się, że pewnego dnia obudzę się z siniakiem na twarzy, bo zupa była za słona. Nie chcę być na każde zawołanie, przynosić śniadanie do łóżka trzesąc się ze strachu, że znów dostanę opierdol, bo do herbaty wsypałam o jedno ziarnko cukru za dużo. 

Zasługuję na więcej. Na pewno nie na życie w ciągłym strachu. 

Pycha, chciwość, zazdrość...

Jakie to wspaniałe uczucie, kiedy słyszy się słowa przeprosin.  Mogą być nawet nie szczere, a i tak przynoszą satysfakcje.  Dość chamskie podejście, co prawda, ale ileż to żalu odchodzi, kiedy ktoś mówi: przepraszam. O ile jest milej, kiedy ktoś w końcu zmądrzeje i przyzna, że źle się zachował. Tak, zdecydowanie potrzebowałam tej małej chwili zrozumienia. 

 Ludzie naprawdę są pyszni i łakomi. Łakną czyjeś uwagi i podziwu. Docenienia. Chcą być w kręgu zainteresowania, nawet jeśli uważają że są skromnymi i wstydliwymi ludźmi.  Bzdura. Każdy chcę być podziwiany. Choćby i przez swoje dzieci. 

Ja w tym momencie potrzebowałam zrozumienia.  By Sz. zrozumiał, że czuje się nieszczęśliwa z tego powodu, iż mnie nie słucha, nie wykazuje się empatią i śmieje się z poważnych rzeczy. Może to co dzieje się w mojej rodzinie go nie obchodzi, ale ze względu na mnie powinien zachować odrobinę godności i zrozumienia, gdyż rodzina dla mnie jest najważniejsza i mnie obchodzi. 

Dobra starczy tego. Idę spać.

We can't believe without the fear!

Zastanawiam się od dłuższej chwili, jak poukładać myśli w mojej głowie, jakie słowa dobrać, od czego zacząć. Rzadko mi się zdarza, bym nie potrafiła złożyć kilku zdań i wypisać swoje uczucia. To trochę dołujące. 

Widziałam jaki wspaniały dom ma moja kuzynka. Jakie szczęście ich przepełnia. Jak o siebie się troszczą. Widziałam brzuszek córki kuzynki, czułam, jak pod warstwą skóry mała istotka rozpycha się na wszystkie strony. Widziałam jak żegnała się z mężem, który musiał iść do pracy na nockę. Pozazdrościłam.

To takie mało dojrzałe, tak bardzo samolubne. Nienawidzę tego uczucia. Tego nieustającego żalu do... no właśnie do kogo? Do czego?  Niepoprawnie jest zazdrościć. Bo to jest tak negatywna myśl, że psuje cały dzień. A przecież nigdy nie zazdrościłam komukolwiek. Bo wiedziałam, że jeśli i ja się postaram to będę mieć to co chcę. Że marzenia spełniają się po pewnym czasie. Tylko że... od dziecka patrzę, jak moje marzenia i plany spełniają się, ale komuś innemu. Bo zazdroszczę im wszystkim. Wytłumaczcie dziecku nurtujące go pytanie: dlaczego on ma, a ja nie mogę mieć?! I tak do późniejszego życia. W przedziale wiekowym 10 - 16 dla mnie to było jak jakieś piętno i winę zwaliłam na rodziców. Bo nie mieli pieniędzy na to, aby obudzić we mnie jakąkolwiek pasję. Nie stać ich było na skrzypce, na szkołe tańca, nie poprowadzili drogą, którą chciałam podążyć, nie obudzili we mnie żadnego talentu. Dopiero po pewnym czasie zrozumiałam, że nie jestem za nic wdzięczna. I od tamtej pory przestałam myśleć, że to czyjaś wina, że jestem taką a nie inną osobą. Nie mam odkrytego talentu, bo jestem zbyt nieśmiała i za szybko się poddaję. Nie posiadam żadnej pasji, ponieważ jeszcze nie odkryłam tego w czym naprawdę jestem dobra i co mnie interesuje. Nie winię za to rodziców.
Ale...  nadal czuję niecierpliwość. Dlaczego ja nie mogę być szczesliwateraz? Chcę mieć to wszystko teraz! 

Chcę poczuć kopanie mojego dziecka w moim brzuchu! Chcę mieć wspaniały dom! Chcę tak żegnać się i witać z moim mężem! Chcę odkrywać moje talenty! Chcę! Chcę! Chcę... zacząć być szczęśliwa w takim życiu, w jakim sobie zamarzyłam. Niecierpliwość budzi niepokój. A niepokój strach. Tylko że... Nie możemy wierzyć, kiedy nie odczuwamy strachu.