Trochę opowiadania

Postanowiłam podzielić się swoimi wypocinami, które nazwałam Załóżmy, że... kilka miesięcy temu. Znalazłam je właściwie przez przypadek i ku mojemu oczywiście (nie) zdziwieniu, opowiadanie to nie posiada rozwinięcia, ani zakończenia. Może pewnego dnia je dokończę...

TEKST, KTÓRY WIDZISZ PONIŻEJ JEST WŁASNOŚCIĄ AUTORKI BLOGA. WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE. KOPIOWANIE I POWIELANIE BEZ ZGODY AUTORKI JEST ZABRONIONE!

Gdybym nie była na tyle leniwa znalazłabym na to paragraf w kodeksie, ale cóż...

Załóżmy, że...

Zazwyczaj nie zaczyna się znajomości z kimś, kto od wstępu zaczyna prosić cię o przysługę, mówiąc jeszcze, że możesz na tym zarobić. Przecież brzmi to idiotycznie. Od razu można by było do takiego osobnika krzyknąć: puknij się w łeb. Dlatego też Grzesiek i Bartek postanowili wymyślić coś bardziej idiotyczniejszego. Może zacznę od początku.

Grzegorz i Bartek należą do tej samej rodziny od kiedy siostra Bartka, Dagmara, wyszła za mąż, za brata Grześka, Jakuba. Są przyjaciółmi już od siedmiu lat i nie rozstają się na krok, nawet jeśli w szkole krążą o nich plotki, a koledzy się z nich nabijają, że są parą, co oczywiście nie jest prawdą. Z powodu ich braterskiej przyjaźni, wpadli w wiele nieprzyjemnych sytuacji, więc musieli wymyślić coś, co sprawi, że znajomi będą patrzeć na nich z innego punktu widzenia, bowiem stereotypy o tej dwójce rozeszły się w oka mgnieniu, że biedaki nie mieli nawet szans zaprezentować swojej wspaniałej osobowości. Powiedzmy sobie szczerze, że życie nastolatków jest w tych czasach bardzo ciężkie, więc żeby wykupić się w łaski innych, zaczęli się zakładać. Z biegiem czasu to sprawiło, że ich reputacja wspinała się na wyższy poziom, jednak nadal czegoś im brakowało. Niby zaczęli ich w końcu szanować, jednak dalej nie spotkali się z żadnym zaproszeniem na imprezę, czy wypadem.

Młodzi ludzie potrzebują się wyszumieć, jak to mawiał mój wujek. Siedząc w miejscu, w tym małym mieście, gdzie brak jakichkolwiek atrakcji, dziewiętnastoletni Bartek i dwudziestoletni Grzesiek tracili zmysły, grając w domu na konsoli, popijając piwo i paląc papierosy w ukryciu przed rodzicami. Rzeczywistość zaczynała ich przytłaczać w takim stopniu, że oboje popadli w depresję, do czego żaden się oczywiście nie przyznał. Wiadomo chyba, że w takich okolicznościach, jakich się znaleźli, zaproszenie na imprezę przyszło dla nich jak ostatnie koło ratunkowe. Był jednak jeden warunek.

– Przyprowadźcie jakąś fajną laskę.

Bartek zbladł, a Grzesiek zakrztusił się colą.

– Co? – Odpowiedzieli równocześnie. Pierwsza ich myśl, to to, że żadnej dziewczyny nie znali, która by zechciała z nimi pójść. Sylwia powie, że nie może, bo się uczy na maturę, Danka przecież ma chłopaka, więc na pewno nie przyjdzie sama, a to nie o to chodzi, Halinka nie imprezuję, a Beata wyjechała do Anglii. I co teraz?

– Jeśli przyprowadzicie jakąś dziewczynę na imprezę, bo nie będę aż tak chamski, żeby każdy z was przyprowadził po jednej, będziecie mogli przyjść. – Powtórzył Krzysiek, kolega z klasy Bartka, dziewiętnastoletni lowelas z ogromnym ego i zbyt wysokim poczuciem własnej wartości. Uważa, że każdą dziewczynę jest w stanie poderwać, co nijak ma się do stanu faktycznego.

– Chwileczkę… – Zaczął Grzesiek, udając urażonego. – Przecież to nie jest zakład.

– No właśnie. – Podłapał Bartek. – Załóżmy się o stówkę, że przyprowadzimy dziewczynę na twoją imprezę.

– Nie można kogoś zapraszać w połowie, dajże spokój… – Skrzyżował ręce na piersi Grzesiek.

– No dobra… – Burknął Krzysiek, po chwili zastanowienia i ścisnął rękę Bartkowi. W taki sposób zakład znów sprawdził się w swojej roli. Pozostało im tylko znaleźć jakąś dziewczynę…

Poszukiwania dziewczyny trwały do końca tygodnia, bez żadnego rezultatu. Załamany Bartek zadzwonił po przyjaciela o siedemnastej, by przyszedł do niego, obmyślić jakiś plan awaryjny. Kiedy Grzegorz zjawił się u niego dwadzieścia minut później, usiedli w ogrodzie i otworzyli po piwie, rozmawiając o tym, w jakie gówno się wpakowali.

– O bracie, jesteśmy w dupie. – Jęknął Grzesiek.

– Ja pierdole… – Skwitował ten drugi, łapiąc się za głowę. – To najgorszy zakład, jaki nam przyszło realizować. Co nas podkusiło, do cholery?!

– Dajże spokój… Gdyby nie to, w ogolę byśmy nie mogli pójść.

– No niby tak, ale pomyślałeś nad tym, jak to teraz będzie wyglądać, jak nie przyjdziemy z żadną dziewczyną? Wyśmieją nas jeszcze bardziej.

Oboje ciężko westchnęli, po czym przyłożyli butelki do ust, pijąc piwo.

– A twoi rodzice gdzie? – Spytał Grzegorz, po chwili milczenia.

– Pojechali do ciotki, wrócą późnym wieczorem.

Znów zapadła cisza, co u tej dwójki w ogóle nie była niezręczna. Czasem tak mieli, że nie musieli nawet rozmawiać, żeby się rozumieć.

Grzesiek oparł się o oparcie krzesła i spojrzał na niebo, zamyślony. Jego myśli przerwały krzyki, dobiegające z ogrodu sąsiadów Bartka. Spojrzał w tamtą stronę i zauważył biegnącą dziewczynkę, która krzyczała i śmiała się jednocześnie.

– To nowi sąsiedzi? – Spytał.

– Nie, od trzech lat już tu mieszkają. – Odpowiedział mu przyjaciel, również patrząc w tamtą stronę. Obaj zaczęli obserwować dziewczynkę, która uciekała przed kimś, kogo nie mogli dostrzec.

– Ta mała zawsze tak krzyczy?

– Nawet nie zauważyłem. – Zmrużył oczy, przez rażące słońce, aż nagle zza krzewów zauważył dziewczynę goniącą małego szkraba. – O, i że ona tu mieszka też nie zauważyłem.

– Ty niczego nie zauważasz. – Zaśmiał się Grzesiek, przyglądając się dziewczynie, która właśnie udawała, że przewróciła się i upadła na trawę.

– Matka?  – Zastanawiał się Bartek.

– Nie, bardziej ciotka. – Odparł drugi.

­– Zakład? – Wyszczerzył się, wystawiając rękę pod nos tamtemu.

– O co? O piwo?

– Niech będzie. – Uścisnął mu rękę, a za chwilę znów wrócili do przyglądania się tamtej dwójce.

Dziewczynka rzuciła na dziewczynę wyrwaną wcześniej trawę, śmiejąc się łobuzersko. Nieznajoma szybko pozbierała się z ziemi i zaczęła znów gonić tamtą. Rozmawiały ze sobą na tyle głośno, że mogli je bez problemu usłyszeć.

– Bo jak cię dorwę! – Ryknęła starsza, chwytając dziewczynkę i podnosząc ją do góry, łaskocząc i podrzucając.

– Przestań! – Krzyczała przez śmiech. – Przestań, ciociu!

– HA! – Ryknął Grzesiek, co spowodowało zwrócenie na siebie uwagi. Starsza dziewczyna spojrzała na niego z zainteresowaniem, a on speszył się i szybko odwrócił wzrok. Bartek zaśmiał się głośno.

– Zamknij się… – Burknął Grzesiek i napił się piwa. – Chodźmy stąd.

Godzinę później Grzesiek chciał już wracać do domu, więc razem z przyjacielem wyszli na zewnątrz. Oboje, nawet nie donkońca wiedząc dlaczego, spojrzeli w stronę sąsiadów.

– Nawet ładna. – Skwitował Bartek, kiedy zauważył, że patrzą w tym samym kierunku.

– Całkiem niezła. – Przyznał Grzesiek, spojrzawszy na przyjaciela. – No to nic, będę się zbierał, bo muszę jeszcze pomóc tacie przy samochodzie. Trzymaj się.

Już otworzył furtkę, kiedy nagle go olśniło. Odwrócił się do przyjaciela, który właśnie otwierał drzwi do domu.

– Ee, Bartek! – Zawołał za nim, podbiegając na ganek. – Czekajże.

– Co jest? – Spytał zdziwiony.

– Znasz tą dziewczynę? Tą sąsiadkę?

– Nie bardzo. Mówiłem przecież. Mieszkają tu od trzech lat,  ale nawet słowa z nimi nie zamieniłem.

– Ale z ciebie idiota, nie wiedziałeś, że masz całkiem fajną sąsiadeczkę?

– Wcześniej ich ogród był zasłonięty krzaczorami, ale zimą rozkopali cały teren, bo kanalizację nam zrobili.

– No ale widywałeś ją na ulicy, przecież. Ja też ją parę razy widziałem. Nie chodzi tu do szkoły?

– Nie, codziennie rano jeździła autobusem do Krakowa, ale teraz tego nie robi, więc pewnie skończyła szkołę. A co?

Zapadła cisza, bowiem usłyszeli obaj cichy śpiew obgadywanej przez nich dziewczyny. Spojrzeli na nią, zauważając słuchawki na jej uszach. W ręku trzymała dużą pustą miskę i koszyczek ze spinaczami. Kiwała rytmicznie głową, nucąc pod nosem jakąś piosenkę, która za chwilę przeszła do punktu kulminacyjnego, bowiem zaczęła się bardziej szarpać, jakby była co najmniej na koncercie rockowym.

Ku zdziwieniu ich samych, obaj młodzi panowie nie wybuchnęli śmiechem, jak mieli to w zwyczaju, ale poczuli dziwne ukłucie rozbawienia i sympatii do owej dziewczyny. Wydawała się im tak bardzo naturalna, niczym nie skrępowana i… ładna, choć spięte w prowizoryczny kok brązowe włosy, różowe klapki, dresowe spodnie i ubrudzony trawą, rozciągnięty podkoszulek mówiły zupełnie co innego.

Kiedy przyłapali się na tym, że obserwują dziewczynę, ściągającą suche pranie ze sznurków, zaczęli się szturchać i popychać, dogryzając sobie coś o tym, że się zakochali, jak para dziesięciolatków.

– Zaprośmy ją na imprezę. – Rzucił nagle Grzesiek.

– O tym samym pomyślałem. – Zgodził się Bartek.

 

I tu opowiadanie się kończy. Może kiedyś je  znów wygrzebię w folderze i je dokończę. 

Musiałam dodać te kilka zdań odmiennego świata, bo jakoś tak mi łatwiej jest nie wpadać w depresję. 

To w sumie tyle