Zastanawiam się od dłuższej chwili, jak poukładać myśli w mojej głowie, jakie słowa dobrać, od czego zacząć. Rzadko mi się zdarza, bym nie potrafiła złożyć kilku zdań i wypisać swoje uczucia. To trochę dołujące.
Widziałam jaki wspaniały dom ma moja kuzynka. Jakie szczęście ich przepełnia. Jak o siebie się troszczą. Widziałam brzuszek córki kuzynki, czułam, jak pod warstwą skóry mała istotka rozpycha się na wszystkie strony. Widziałam jak żegnała się z mężem, który musiał iść do pracy na nockę. Pozazdrościłam.
To takie mało dojrzałe, tak bardzo samolubne. Nienawidzę tego uczucia. Tego nieustającego żalu do... no właśnie do kogo? Do czego? Niepoprawnie jest zazdrościć. Bo to jest tak negatywna myśl, że psuje cały dzień. A przecież nigdy nie zazdrościłam komukolwiek. Bo wiedziałam, że jeśli i ja się postaram to będę mieć to co chcę. Że marzenia spełniają się po pewnym czasie. Tylko że... od dziecka patrzę, jak moje marzenia i plany spełniają się, ale komuś innemu. Bo zazdroszczę im wszystkim. Wytłumaczcie dziecku nurtujące go pytanie: dlaczego on ma, a ja nie mogę mieć?! I tak do późniejszego życia. W przedziale wiekowym 10 - 16 dla mnie to było jak jakieś piętno i winę zwaliłam na rodziców. Bo nie mieli pieniędzy na to, aby obudzić we mnie jakąkolwiek pasję. Nie stać ich było na skrzypce, na szkołe tańca, nie poprowadzili drogą, którą chciałam podążyć, nie obudzili we mnie żadnego talentu. Dopiero po pewnym czasie zrozumiałam, że nie jestem za nic wdzięczna. I od tamtej pory przestałam myśleć, że to czyjaś wina, że jestem taką a nie inną osobą. Nie mam odkrytego talentu, bo jestem zbyt nieśmiała i za szybko się poddaję. Nie posiadam żadnej pasji, ponieważ jeszcze nie odkryłam tego w czym naprawdę jestem dobra i co mnie interesuje. Nie winię za to rodziców.
Ale... nadal czuję niecierpliwość. Dlaczego ja nie mogę być szczesliwateraz? Chcę mieć to wszystko teraz!
Ale... nadal czuję niecierpliwość. Dlaczego ja nie mogę być szczesliwateraz? Chcę mieć to wszystko teraz!
Chcę poczuć kopanie mojego dziecka w moim brzuchu! Chcę mieć wspaniały dom! Chcę tak żegnać się i witać z moim mężem! Chcę odkrywać moje talenty! Chcę! Chcę! Chcę... zacząć być szczęśliwa w takim życiu, w jakim sobie zamarzyłam. Niecierpliwość budzi niepokój. A niepokój strach. Tylko że... Nie możemy wierzyć, kiedy nie odczuwamy strachu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz