Przyjaźń to magia.

Oddycham spokojnie. 

Myśli przytłaczały mnie przez dłuższy czas, ale teraz wszystko powoli wraca do normy. Może jestem rzeczywiście wypraną z uczuć kobietą, bo na dobrą sprawę teraz w ogóle o nim nie myślę. No może prócz tego, że go zraniłam, oznajmiając mu, że nie widzę w tym sensu i zastanawiam się, jak się miewa, ale oprócz tego, czuje się... wolna. Znów zaczęłam oddychać.

To naprawdę dziwne, że nie przeżyłam teraz tego aż tak tragicznie, jak mi się wydawało. Być może to do mnie jeszcze nie dotarło. Być może jestem zbyt zajęta by o tym pomyśleć nawet. 

Pocieszenie? 

Audi TT. I jego kierowca.

Dobra, wyszło dość materialnie... to może inaczej. 

Kocham jazdę samochodem. I grającą muzykę. Mogłabym jeździć godzinami (co uniemożliwia mi choroba lokomocyjna...).  I uwielbiam czas, w którym nie muszę udawać kogoś kim nie jestem. Kiedy ktoś akceptuje moje towarzystwo i nie ocenia. Nie zadaje pytań, które mogłyby zranić oraz nie zmusza do składania zeznań. 

Uwielbiam ludzi, którzy pomimo braku dłuższego kontaktu potrafią nadal ze mną rozmawiać i mnie rozbawić. Uszczęśliwić. I dziś zapomniałam o zmęczeniu. O cierpiącym sercu, choć nie usłyszałam ani słowa współczucia. Wystarczyła sama obecność. To wspaniałe uczucie mieć kogoś takiego. Cholernie mnie to cieszy.

Jestem najbogatszym człowiekiem na ziemi.

Bo znam B.

"My life be like... uuuaaa...."

Usycham w samotności

Źle ze mną. 

Doprowadziło mnie to do stanu agonalnego. Świat przestał znów nabierać kolorów. Zaczęłam olewać szkołę, bliskich. Siostrzenica mi dzisiaj powiedziała, że jej już nie lubię, bo cały czas mówię jej żeby sobie poszła. 

Ciągle płaczę. Mam dziwne myśli. 

O chęciach nawet nie ma mowy.

I niby to wszystko moja wina...

Tak. Moja. 

Bo wybrałam faceta, który nie potrafi wykazać się choć odrobiną wyrozumiałości, cierpliwości i ciepła. Nie rozumie mojej wrażliwości i nie dba o to wcale. To moja wina, że wybieram zawsze takich łajdaków i zakochuję się w nich, nie patrząc na czyjeś wady. A potem to ja jestem najbardziej pokrzywdzona, bo żaden z nich nie potrafił być dla mnie, a nie tylko ze mną. 

Jstem rozczarowana. 

Nie odzywałam się do niego praktycznie przez trzy dni, a on nie miał mi nic do powiedzenia, prócz bzdur, których nie miałam ochoty słuchać. Nie spytał co się dzieję, czy dobrze się czuję.  Nie... Tak bardzo czuje się urażony, że go olewam, więc w dupie ma moje uczucia. 

Zero współczucia, troski, zrozumienia, cierpliwości, szacunku.

Czuję taką wielką samotność, że nie mogę nawet zasnąć...

Czekam na maj

Maj to taki nasz miesiąc. 

W maju zawieram nowe znajomości i zrywam ze starymi. Żegnam się z mężczyznami, którzy okazują się być chłopcami albo osobami, którzy nie przepadają za mną, lub na odwrót. 

To jest także miesiąc, w którym zazwyczaj spotykam się z moimi starymi przyjaciółmi. I smutno mi, że ostatnio nasze relacje zostały zaniedbane, ale jestem przekonana, że oni czują tą więź, tak samo mocno jak ja. Gdybyśmy spotkali się teraz, rozmawialibyśmy tak, jakbyśmy widzieli się wczoraj.
Nie mówię o nich zbyt często, ale często zastanawiam się jak sobie radzą w dorosłym życiu, czy dobrze im idzie nauka, gdzie pracują, gdzie bywają. Chciałabym ich odzyskać.
Nigdy nie zapomnę naszej wycieczki rowerowej. Wtedy czułam się bardzo szczęśliwa. Wszystko nie miało znaczenia prócz naszego dobrego samopoczucia. Wtedy jeszcze nie pracowałam i nie miałam zbyt dużo pieniędzy, co mnie dołowało, ale oni to przyjęli do siebie bardzo łagodnie i zrozumieli.

Takich więzi nigdy się nie zrywa. One w maju ciągle zaczynają się od nowa i nigdy nie tracą swoich mocy. 

Dlatego mam nadzieje, że w maju znów się zobaczymy, mimo że czekam na to cały rok. Bo tylko przy nich zawsze jestem sobą. 

"Być jak palma"

Coś jednak się rozsypało. I gdyby to była moja wina, czuła bym się winna. A tak nie jest. 

Jestem tak zmęczona tym, że chcę mi się śmiać. Tak jak dziś, kiedy dostałam histerii i śmiałam się jak głupia, a potem zaczęłam się dusić, nie mogąc się uspokoić. 

To nie jest to, czego w życiu pragnę. I... muszę to wszystko przemyśleć. 

Roznosi mnie od środka.

Straciłam wiarę w to, że będzie lepiej. Straciłam poczucie humoru. Chociaż nie.

 Nie bawią mnie po prostu głupie żarty. I nie mam ochoty na rozmowę o bzdurach.  Duszę się, kiedy nie mogę porozmawiać o tym co mnie fascynuje, bo jego to nudzi. Nie czuję jakiegoś głębszego szczęścia z tego co razem robimy. Straciłam poczucie własnej wartości. Dołujące były jego komentarze co powinnam zrobić, a czego nie robić. Ciągle się denerwuję, bo on wykazuje się totalną nieodpowiedzialnością. Ale powie, że nie mam racji. I powie, że się czepiam.  A jak przyjdzie co do czego to sam się przekona.
Straciłam zaufanie. A to chyba najgorsze co może być. Wciąż jednak łudzę się, że mnie zrozumie.
Muszę jednak pozostać "palmą, która ugina się pod wpływem wiatru, lecz nigdy się nie łamię" i dlatego skupiam się na tym, co dla mnie najważniejsze. 

Pierdoły

Może i jestem wredna... no dobra, nie może tylko na pewno, ale ja wszystko robię z dobrych intencji, a nie po to, by kogoś urazić.

Ciężko jest być mną.

A ze mną to już w ogóle kosmos.

Przecież ja sama z sobą nie wytrzymuje. Może mam jakąś chorobę dwubiegunową...

Ale nie ważne. 

Zaczęłam tak od dupy strony, gdyż mieszają mi się wszystkie emocje i uczucia, które towarzyszą mi od dłuższego czasu.

Trochę szczęścia.

S. znalazł malutkie mieszkanie, gdzie się przeprowadził. Jestem z niego dumna, właściwie. 

Trochę złości. 

Znów nie słucha co się do niego mówi. Kiedyś się przekona, a właściwie to już się przekonuje że życie na własną rękę jest... drogie.

Trochę pracy.

Uwielbiam tych ludzi. Choć czasami mam takie wrażenie, że oni mnie nie lubią, przez niskosamoocenę. Trudno.

Trochę smutku.

N. jest załamana. Zerwała z K.

Trochę rozterek. 

Nadal nie wiem czy iść na studia.

Muszę kupić sobie sukienkę, ale nic mi się nie podoba. 

Trochę za dużo pierdolenia. Ale to przez to, że jestem w szkole i nie mogę się skupić nad tym co piszę...