Domysły

Co ci zależy, spróbuj!
Łatwo powiedzieć facetowi, który ma młodszą od siebie dziewczynę. Ja mam nieco inną sytuację.
Martwią mnie słowa Sz. Mówi, że U. do niego nie pasuję, że jak skończy szkołe to chyba z nią zerwię. Przykro mi i jestem zła na niego, że nie potrafi wyciągnąć od siebie czegoś więcej. A może się boi...?

Dziwne... Mam pewną niepokojącą myśl. Myśl o tym, że to wszystko sobie ubzdurałam. Dopisałam sobie słowo: lubię cię do każdej jego wypowiedzi, w której wspomina o mnie. Domyślałam się, że zależy mu na kontakcie ze mną, a może na czymś więcej. Łyknęłam każdy jego komplement, jak wygłodniały sęp. Jeśli to okażę się nieprawdą, to na miły Bóg, co ja pocznę ze sobą...?

Jeśli natomiast moje domysły są słusznę, jeśli mój umysł jeszcze nie zwariował, a serce nie wybiło rytmu miłości, to postaram się tym razem. Postaram się być człowiekiem, a nie wiedźmą.

On

Kolejna noc przegadana, kolejne myśli dodane do kategorii: zauroczenie.
Nie przypuszczałam, że widzi we mnie tyle wspaniałych rzeczy.
Pisał, że kiedy pomyśli o  moich ciemnych oczach przepełnionych dobrocią, czuje się zły i gnuśny.
Widzę jego nieśmiałość, jak spina się na szkolnym korytarzu, kiedy przechodzi obok mnie.
Widzę ile ma problemów ze sobą i że próbuję z tym walczyć.
 Słysząc jego głos, widząc jego uśmiech, wspaniale się czuję.
Tak... wyjątkowo.

Sny na jawie

Jest cisza, zero odgłosów,
prócz nierównych oddechów nie słychać niczego.
Szczere uśmiechy,
prawda w iskrzących się oczach.
Jesteśmy tutaj,
gdzie przywiało nas przeznaczenie,
choć nie bardzo w nie wierzę,
ale czuję je na mojej szyi,
kiedy składasz na niej swe usta.

Zabieram część ciebie,
oddaję cześć siebie
i jesteśmy razem.

Nie wierzę w to co się dzieję,
przecieram zaspane oczy.
Widzę majaczący w ciemności ekran
i wiem, że śniłam na jawie,
a ty mnie właśnie obudziłeś swoją wiadomością.
"I jak, choroba rozbiera?"

Nocne pogaduchy

Zadając mi takie pytania, prowokujesz mnie do pisania tego, czego nie chce pisać.

Tak, ma z tym rację, że zadawanie pytań przez neta jest czymś złym. Powstaje wtedy wiele nieporozumień i domysłów, które pogarszają sytuację. Ja natomiast przeczuwam, że on również myśli o mnie w innym kontekście, niż koleżanka ze szkoły. Widzę to w zdaniach, które skleja przekazując mi je. Czeszy mnie to, a jednocześnie przeraża...

Nie chcę się zbytnio angażować, nie chcę być z nim, kiedy jesteśmy w tej samej szkole. Mam wiele dziwnych pytań do niego, które nie chcę zadawać, by go do siebie nie zrazić.

Pomijając to, siedziałam do 3 nad ranem przy laptopie z piekącymi oczami, pisząc z nim cały czas. Cholerny "wrodzony magnetyzm" i jego poczucie własnej wartości. 

I kto by pomyślał, że taki gówniarz zawróci mi w głowie...

Ogólnie to jestem przeziębiona i on również jest przeziębiony. Ciekawe jak się czuję teraz? Moje ciało czuje się fatalnie, za to umysł i serce jest wniebowzięte.

Znajomość jak pralka

Nasza znajomość została określona mianem pralki.

Początek znajomości to było pranie wstępne. Nie wiedzieliśmy zbytnio wiele o sobie, dlatego stwierdziłam, że to jakoś samo wyjdzie w praniu. Teraz natomiast pranie wstępne się skończyło...

Nie żebym znała się na pralce, ale teraz chyba przyszedł czas na pranie zasadnicze. Teraz powinniśmy wyprać swoje wszystkie brudy zanim przejdziemy do płukania.

 

Hipokryzja

M. ma rację. Jestem hipokrytką. Działam pod wpływem impulsu i mam wiele niedokończonych spraw. Mówię wiele do ludzi, a potem ich zawodzę. Nie czuję się z tym najlepiej.

Nie jestem ogarnięta, ale jeśli chodzi o R. to potrafię jakoś myśleć o tym trzeźwo, choć mam ochotę upić się i naćpać chwilami razem spędzonymi z nim. To do mnie nie podobne.

Nie powiedziałam wszyskiego M. rozmawiając z nią. Nie powiedziałam jej, że zawodzę ludzi. Nie myślałam w sumie nad tym. Dowiedziałam się jednak, że jestem skrytą osobą i żyję w świecie wątpliwości, które mieszają mi w głowie. Powinnam pytać ludzi o to o czym myślą.

Znów czuję zmęczenie, choć nie robiłam nic konkretnego.

Chciałabym nie mieć problemów z dojazdem gdziekolwiek. Chciałabym mieć prawo jazdy, swój samochód. Wtedy mogłabym robić co chce, jeździłabym gdzie chce. Nic by mnie nie ograniczało. Byłabym wolna. 

Chyba zaczynam przypominać moją mamę, choć nie śpię popołudniami.

"Chodź ze mną, choć nic nie mogę ci obiecać."

Weź moją dłoń, uwierz mi, odrzuć swój strach
Chodź ze mną gdzieś, nawet na drugą stronę lustra
Uwierz mi, widziałem tamten świat, jest piękny
To nasze przeznaczenie choć obaj jesteśmy ślepi
Raz w życiu rzucić wszystko 
Chodźmy do światła by wygrać lepszą przyszłość (...)

 To nie tak, że chcę zrezygnować ze wszystkiego. Chcę się po prostu wycofać, żeby nie robić nikomu kłopotów później. Znam siebie, wiem, że bedę chciała mieć teraz więcej wolnego czasu. Nie chcę tym nikogo urazić. Jeśli tak się stanie, to będzie mi przykro, ale nic na to nie poradzę. Jestem naprawdę uparta, jeśli chodzi o to. Szkoda, że takiej upartości brakuję mi w odpowiednich momentach.

W meduzę naszych pożądań, by stać się kamieniem
Nie boisz się, przecież życie jest sennym marzeniem
Idź śmiało naprzód, po co strach masz, naprzód na wróg
By owoc z drzewa urwać, w twarz zaśmiać się światu
Tak donośnie bezczelnie, raz odrzucić kanon, reguły
Lecz świadomie by czystym obudzić się rano
Ten świat nie ma sumienia, ten świat nie chce się zmieniać
On swoje dzieci zjada by karmić swoje pragnienia
Jeśli zapragniesz znowu uciec zawołaj mnie a będę
Ruszymy gdzieś choć sam nie wiem dokąd jeszcze...

Czuję jak zmęczenie mnie ogarnia. Przymykam co chwila oczy, zimno mi w dłonie i stopy.  

W słuchawkach mruczy Eldo śpiewając ulubiony kawałek. 

Zimno.

Melancholia ustąpiła miejca nostalgii, która pozwala mi od czasu do czasu uśmiechnąć się do samej sobie, mając w myślach chwilę, które nie miały jeszcze miejsca.

Myślę o nim, o tym co mogłabym mu powiedzieć, kiedy znów się zobaczymy. 

"Szkoda, że cię tu nie ma" - właśnie napisał...

Cudowne uczucie.

Chodź ze mną, sam nie wiem dokąd jeszcze.

Oczywistość

Słoń & Mikser - Szczerze

Dziwne... że też teraz w głowie mam obraz tańczącej pary, która spontanicznie postanowiła spędzić swój dzień. Obracają się w piruetach i po kolei widzę ich twarze. To R. i ja. Rany!
Zrozumiałam wszystko. Zrozumiałam swój problem. Dlatego nie chcę zawracać głowy M. i innym z nieznanej mi jeszcze grupy. Nie chcę odchodzić tak po prostu, ale wiem, że to słuszna decyzja.

Czułam niepewność, zadręczałam się pytaniami, czułam się zmęczona. Brakowało mi motywacji by podnieść się z łóżka. Chodzenie do szkoły stawało się coraz bardziej przytłaczające. Nic mi się nie chciało. Olałam nawet to, że siostra pomalowała mi część pokoju na mój ulubiony kolor. Zrobiło mi się przykro, że tego nie zauważyłam, co tak naprawdę się dzieje.
JESTEM CHOLERNIE SZCZĘŚLIWA!

 Noah and The Whale - Give a Little Love

To zaskakujące, ale naprawdę tak jest!
Nie jestem w stanie tego teraz nawet wyjaśnić, ale sądzę, że to wszystko co mnie zaczęło dobrego otaczać, sprawiło, że aż zgłupiałam. Zamarłam w bezzastanowieniu, bo było mi trudno wszystko zrozumieć. Nie wypieram się swoich problemów, niczym świr w wariatkowie. Ja naprawdę to czuję.
La, la, la, nie chcę zmieniać tych myśli. Nie chcę martwić się na zapas. Pisałam rzeczy, których nie chcę, a one do mnie wracały. Potrzebuję tylko R. i rozmów z nim, bo gdy z nim nie rozmawiam, mam fatalny dzień...

YOLO całe życie? Poniekąd...  

Frustracja czy niepewność?

Czuję się pod presją. Nie wiem co myśleć, a może raczej nie mam żadnych myśli, które pozwoliły by mi teraz cokolwiek wyjaśnić. Czuję się zmieszana, zaskoczona i zmęczona zarazem. 

Nie pojmuję dlaczego rodzina nie rozumie po co chodzi się do psychologa, albo na grupę wsparcia. Nie rozumiem również tego dlaczego bez zastanowienia podjęłam się decycji uczęstnictwa w tejże oto grupie. Dlaczego to? Dlaczego tamto? Do cholery! Mam mętlik w głowie i ochotę na płacz. Aż łzy same napływają mi do oczu. Żebym jeszcze mogła to zrozumieć...

Przecież ten dzień był naprawdę dobrym dniem. Dowiedziałam się, że jestem osobą, której ktoś ufa i dzieli się ze swoją największą tajemnicą. Wiem, że poznawanie nowych ludzi nie jest niczym złym, a mówienie o sobie może przynieść ulgę. Dlaczego więc czuję taką frustrację? 

Zamierzam być szczęśliwa i do tego dążę. Zamierzam pozbyć się swoich problemów. Powinnam czuć ekscytację a nie taką niepewność i smutek. 

Może podjęłam złą decyzję?

Czy powinnam zrezygnować? Ale przecież nawet niczego nie spróbowałam! A jeśli okażę się, że to naprawdę mi pomoże? Tak jak mówiłam pani M. że to wszystko zależy od tego, czy chcę się zmienić. Chcę to zrobić.

Młodzieżowa grupa wsparcia? Przecież ja unikam takich miejsc jak ognia. Tyle, że teraz było inaczej. Tam czułam się swobodnie, jak u siebie. Czułam się, jakbym znała tych ludzi od zawsze. Może przez to, że M. pokazał mi, że nie ma w tym nic złego.

Zaraz, zaraz.

Właśnie sobie coś uświadomiłam, a właściwie nie sama, a z pomocą R. (ten to zawsze postawi mi jakąś diagnozę... co nie ukrywam jest bardzo pomocne), że być może boję się popełnić kolejny błąd, dlatego czuję frustrację. To jest całkiem prawdopodobne...

Tyle, że nie wiem skąd bierzę się ta depresja. im dłużej o tym myślę, tym bardziej się dołuję.

Czuję się tak, jakbym przez cały dzień spała i dopiero teraz się obudziła, wracając do domu. Jakbym to nie ja podejmowała decyzję o swoim życiu. Teraz to do mnie dotarło, że zobowiązałam się chodzić na te spotkania z moim trenerem, a raczej trenerką.

Pomimo tego zmieszania i po paru głębszych oddechach nagle zdaję sobie sprawę, że wszystko zależy od mojej decyzji. A ja chcę być najlepszą przyjaciółką geja, mieć fajnego chłopaka i poukładać sobie życie, przy okazji poznając nowych ludzi, świetnie się przy tym bawiąc. Chcę posiadać swoją motywację i się jej trzymać. Chcę czerpać z życia to co najlepsze i w końcu poprawnie korzystać z Sekretu. A przede wszystkim chcę pozostać sobą.

Dziękuję za szczerość i za zaufanie.

Małe brednie

Zastanawiam się dlaczego ludzie nie zwracają się do siebie po imieniu. Dlaczego wolą używać przezwisk i ksywek, które czasem potrafią być naprawdę dziwaczne...

- Co, na piśty franty się chodzi?!

- A no się chodzi.

- Jak ma na imię?

- R...

- A ile ma lat?

- (Mniej ode mnie)

- To za młody. To jeszcze gówniaż, nie może być. Takim tylko jedno w głowie.

 Fakt, jest młodszy tato, ale przecież to nie oznacza, że ja jestem głupsza... Trochę wiary w swoją córkę!

Świadomość

Zastanawiam się nad tym, co będzie w przyszłości. Pojmuję pare kwestii dotyczących dorosłego życia i wyborów, jakie przyjdzie mi podejmować niezależnie od sytuacji. Wszyscy traktują maturę, niczym decydującą o dalszym losie decyzję, która musi stwierdzić czy komuś będzie lepiej w późniejszym życiu, czy też będzie gorzej. To śmieszne. Śmieszne jest to, że ludzie im bardziej o tym myślą, tym bardziej ich to przeraża, a jednocześnie przerasta. Moja rada - nie myśleć. Oczywiście nie chodzi mi o olewanie nauki czy tego typu sprawy, ale o to, by nie panikować już na samym początku. Przyznaję wczoraj było mi bardzo ciężko, kiedy ślęczałam nad listą tematów i nie mogłam niczego ogarnąć, bo łzy same cisnęły mi się do oczu i wmawiałam sobie, że jestem beznadziejna i niczego nie osiągnę. Taką histerię łatwo można rozpracować i zrozumieć.

Zabrzmiały mi w myślach Jego słowa, że wcale taka nie jestem, za jaką się uważam i czy wyobrażam to sobie, że jeślibym taka była jak mówię, to czy chciałby On ze mną rozmawiać...? "Nie jesteś głupia" powiedział, i to dodało mi motywacji. Najwyraźniej to sobie wmawiałam tak długo, że zaczęłam w to wierzyć. Uważałam siebie za ofiarę losu,

a tymczasem pragnęłam korzystać z Sekretu, który na moje nieświadome myśli reagował cały czas, a ja przeżywałam przez to frustrację.  Świadomość tego zdecydowanie pomoże mi w podjęciu dobrej decyzji. Zostaje tylko jeszcze jedna sprawa. Czy wierzę, że teraz mi się uda...?

Oczywiście.

Naprawić umysł

 Paluch - Za Wszystko

Brak pozytywnych myśli może odcisnąć się na ludzkiej psychce. Może odbić się echem o każdą wykonywaną codzienną czynność w postaci braku chęci. Zdarza się tak, że najprostrze czynności zamieniają się w najgorszy koszmar i dostaję się ataku histerii. Z takim stanem właśnie nie raz przychodzi mi się zmierzyć. Niezależnie od tego nie tracę pogody ducha, choć czasem naprawdę potrafi być źle. Najwyraźniej do tego przywykłam, lecz mój stan może się pogorszyć, a tego nie chcę. Między innymi przez maturę. Nie mam chęci na to, aby wziąć się do nauki, czy nawet do wyboru tematu do matury. Żeby myśleć pozytywnie, trzeba najpierw uleczyć swój umysł, by mógł dawać ci nieskończenie wiele możliwości wspaniałego życia. 

Naprawdę jestem wdzięczna za ludzi, których spotykam na swojej drodzę. Ludzi, którzy wyciągają do mnie bezinteresownie swoją dłoń, by pomóc mi wstać na nogi. Przykro mi czasem, że nie urzymuę dobrego kontaktu z innymi. Staram nie patrzeć się na to, a zwracać uwagę na ludzi, którzy są blisko i widzę ich na codzień.

Zalążek melancholii

Kali x Paluch - Milion Dróg do Śmierci

Nie mam ochoty na to, żeby zacząć się starać robić coś lepiej. Wiem jednak, że to cholernie nieodpowiedzialnie z mojej strony. Został mi jeszcze ponad tydzień, aby zastanowić się nad tematem do matury, a nie mogę się nawet za to zabrać. Przez to chce mi się ryczeć. Coś dzieje się w mojej głowie i ja nie mam pojęcia co się ze mną dzieje. 

Może najwyższy czas umówić się na wizytę do jakiegoś psychologa...

Kropla przemyśleń

Coś szepta mi ciągle do ucha,
żebym nie rezygnowała ze swoich marzeń,
i żebym nie przejmowała się porażkami,
gdyż mogę wiele razy upadać,
i to zacznie mnie po prostu już nudzić.

Chcenie

Nie znam go. Nie powinnam była okazywać swojego entuzjazmu, kiedy tylko zamienie z nim słowo. Nie powinnam szczeżyć się, jak głupia, kiedy się do mnie uśmiechnie. Nie powinnam się zachowywać jak głupia nastolatka, która świruję z tego powodu, że jakiś fajny chłopak z nią chcę rozmawiać. Wiem, że nie powinnam, a mimo to cieszę się z kontaktu z nim, choć dostałam już ostrzeżenie od swojej siostry. Ale czy to jest powód, dla którego miałabym nie rozmawiać z ludźmi? To niedorzeczne! Przecież rozmowa nie jest czymś złym, prawda? Chciałabym, żebym nie czuła się tak, jak czuję się teraz, bo ta radość, jaką odczuwam może skończyć się przepełnionymi smutkami noce. Zabawne, bo właśnie już czuję się niezbyt przyjemnie, gdyż nie mam pojęcia co o tym myśleć. 
To wszystko przez tą samotność. Zdecydowanie byłam za bardzo samotna i teraz jestem gotowa ucałować wszystkich ludzi, którzy chcą utrzymywać ze mną kontakt. 
Jestem wdzięczna za to, że mnie odprowadza na przystanek, że romawiamy o wszystkim i o niczym, że chcę ze mną rozmawiać. Chciałabym nie myśleć o tym tak, jakby to wszystko miało ze sobą jakieś wymagania. Czy jak już tak się zadaję z jakimś chłopakiem to od razu musi się to skończyc tylko jakimś zobowiązaniem? Naprawdę te stereotypy muszą tak żądzić wszystkimi poglądami? 
To nie tak, że zaczynam coś do niego czuć. Boże, byłabym chora, gdyby tak było. Cieszę się po prostu. Co, nie mogę? Nie mogę być szczęśliwa, bo ktoś na mnie patrzy, ktoś się do mnie uśmiecha i mówi mi: "lubię mówić z tobą"? Do diabła, czy dziewczyny muszą być tak bardzo dociekliwe i niepewne wszystkiego?!

Chciałabym, żeby to nie okazało się moim kolejnym problemem, którego nie mogę rozwiązać. Chciałabym się nie wygłupić ze swoimmi uczuciami... I to "chcenie" przepełnia mnie całą, gdyż już się w tym gubię.

 

 

A wcześniej pisałam, że chciałabym mieć przyjaciela...

Podły popołudniowy i chorobowy humor

Nie ma nic gorszego od przestarzałego oprogramowania Mac'a, nie działającego PC'ta, niemożność oglądania czegokolwiek i grania czegokoliwek, gdyż nie posiada się Flasha, albo HTML5, a bez tego nawet Youtube nie działa, brak chętnych do rozmowy i jedządza od wewnątrz niemoc, która wprawia w melancholiczny stan, że aż głowa zaczyna pulsować z frustracji. Zdecydowanie tego pierwszego zdania nie można przeczytać na głos, na jednym tchu. A żeby tego było mało, od kilku dni mam mdłości, wynikające z panującej w domu grypy żołądkowej. I tak leżę sobie przymulona na swoim łóżku, z Macbookiem na kolanach i żalę się na swoim blogu, jaka to ja biedna jestem. Tylko, że mam świadomość tego, że to przeze mnie samą, gdyż nie okazuję teraz miłości i nie jestem wdzięczna za nic. Jeszcze na dodatek zamnknęłam sobie przez przypadek okno z tym co właśnie nawymyśliłam. Na szczęście wszystko się zapisuję i oszczędziło to moje nerwy. Tak to już jest, jak nie czuję się zbyt dobrze.

Ogólnie rzecz biorąc mam ochotę na popcorn i dobry film, lecz w dobrym towarzystwie.

Szkolny korytarz

Nie jestem pewna, czy moje myśli zmierzają w dobrym kierunku. Nie jestem przygotowana do takiego mętliku w głowie, którego nie mogę ogarnąć. Chcąc niechcąc znalazłam się w sytuacji, która przynosi mi szczęście. To chyba nic złego czuć radość ze spotykania człowieka, który mówi, że dobrze się ze mną rozmawia? Tak, gdzieś głęboko w mojej podświadomości zbierają się różne nieprzyjemne myśli, ale czy wszystko musi być sprowadzane do jednego etapu? Otóź nie i tego się trzymam. Nie mam zamiaru znów podejmować pochopnych decyzji i jestem pewna, że On zrozumie. Tak, tak... jak zwykle chodzi o faceta... A tymczasem z niecierpliwością czekam, kiedy znów będę mogła zobaczyć jego uśmiech.
Ale czy to nie jest przypadkiem myślenie o krok za daleko? Niezależnie od tego, kiedy widzę czyiś uśmiech, skierowany w moją stronę, czuję się o niebo lepiej, niż w mojej małej samotni. A to, że padło na Niego i jeszcze na dodatek chce ze mną spędzać swój wolny czas to już zupełnie coś innego. Może przez to, że poświęca mi trochę swojej uwagi, nie mogę doczekać się naszej kolejnej rozmowy. Mimo to, że jest w młodszej klasie ode mnie.

Pierwszy tydzień

Chcą rządzić mną myśli, które niekoniecznie do pozytywnych należą, jednak skupiając się na tym, co naprawdę jest ważne, nie zwracam uwagi na to, co sprawia mi przykrość. Teraz jestem naładowana pozytywną energią i czuję się z tym dobrze. Wystarczy jedna dobra myśl, jedno dobre słowo, a mój dzień staje się kolejnym miłym przeżyciem. Tak, wiem, że nie będzie łatwo w tym roku, gdyż nawet sama chcę wycisnąć z siebie jak najwięcej, jednak w głębi siebie czuje ekscytacje, która działa na mnie motywująco. Fakt, faktem, że plan lekcji zmywa uśmiech z twarzy, jednak w końcu ruszyłam do przodu i to najbardziej się liczy. Nie stoję w miejscu, daje uśmiech i go otrzymuje. A to odbija się na moim nastroju i zdaję sobie sprawę, że właśnie tego było mi potrzeba.
Martwi mnie to, że niezależnie od tego, jakie motywacja znajdywałam, nie potrafiłam się naprawdę zmobilizować i wziąć za siebie. Czy mogę ufać samej sobie? Jestem pewna, że gdy tylko czegoś naprawdę chcę, mogę to osiągnąć. Często po prostu nie pamiętam o swoich obietnicach. Powinnam kupić więcej żółtych samoprzylepnych karteczek.