Jest cisza, zero odgłosów,
prócz nierównych oddechów nie słychać niczego.
Szczere uśmiechy,
prawda w iskrzących się oczach.
Jesteśmy tutaj,
gdzie przywiało nas przeznaczenie,
choć nie bardzo w nie wierzę,
ale czuję je na mojej szyi,
kiedy składasz na niej swe usta.
Zabieram część ciebie,
oddaję cześć siebie
i jesteśmy razem.
Nie wierzę w to co się dzieję,
przecieram zaspane oczy.
Widzę majaczący w ciemności ekran
i wiem, że śniłam na jawie,
a ty mnie właśnie obudziłeś swoją wiadomością.
"I jak, choroba rozbiera?"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz