Weź moją dłoń, uwierz mi, odrzuć swój strach
Chodź ze mną gdzieś, nawet na drugą stronę lustra
Uwierz mi, widziałem tamten świat, jest piękny
To nasze przeznaczenie choć obaj jesteśmy ślepi
Raz w życiu rzucić wszystko
Chodźmy do światła by wygrać lepszą przyszłość (...)
To nie tak, że chcę zrezygnować ze wszystkiego. Chcę się po prostu wycofać, żeby nie robić nikomu kłopotów później. Znam siebie, wiem, że bedę chciała mieć teraz więcej wolnego czasu. Nie chcę tym nikogo urazić. Jeśli tak się stanie, to będzie mi przykro, ale nic na to nie poradzę. Jestem naprawdę uparta, jeśli chodzi o to. Szkoda, że takiej upartości brakuję mi w odpowiednich momentach.
W meduzę naszych pożądań, by stać się kamieniem
Nie boisz się, przecież życie jest sennym marzeniem
Idź śmiało naprzód, po co strach masz, naprzód na wróg
By owoc z drzewa urwać, w twarz zaśmiać się światu
Tak donośnie bezczelnie, raz odrzucić kanon, reguły
Lecz świadomie by czystym obudzić się rano
Ten świat nie ma sumienia, ten świat nie chce się zmieniać
On swoje dzieci zjada by karmić swoje pragnienia
Jeśli zapragniesz znowu uciec zawołaj mnie a będę
Ruszymy gdzieś choć sam nie wiem dokąd jeszcze...
Czuję jak zmęczenie mnie ogarnia. Przymykam co chwila oczy, zimno mi w dłonie i stopy.
W słuchawkach mruczy Eldo śpiewając ulubiony kawałek.
Zimno.
Melancholia ustąpiła miejca nostalgii, która pozwala mi od czasu do czasu uśmiechnąć się do samej sobie, mając w myślach chwilę, które nie miały jeszcze miejsca.
Myślę o nim, o tym co mogłabym mu powiedzieć, kiedy znów się zobaczymy.
"Szkoda, że cię tu nie ma" - właśnie napisał...
Cudowne uczucie.
Chodź ze mną, sam nie wiem dokąd jeszcze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz