Frustracja czy niepewność?

Czuję się pod presją. Nie wiem co myśleć, a może raczej nie mam żadnych myśli, które pozwoliły by mi teraz cokolwiek wyjaśnić. Czuję się zmieszana, zaskoczona i zmęczona zarazem. 

Nie pojmuję dlaczego rodzina nie rozumie po co chodzi się do psychologa, albo na grupę wsparcia. Nie rozumiem również tego dlaczego bez zastanowienia podjęłam się decycji uczęstnictwa w tejże oto grupie. Dlaczego to? Dlaczego tamto? Do cholery! Mam mętlik w głowie i ochotę na płacz. Aż łzy same napływają mi do oczu. Żebym jeszcze mogła to zrozumieć...

Przecież ten dzień był naprawdę dobrym dniem. Dowiedziałam się, że jestem osobą, której ktoś ufa i dzieli się ze swoją największą tajemnicą. Wiem, że poznawanie nowych ludzi nie jest niczym złym, a mówienie o sobie może przynieść ulgę. Dlaczego więc czuję taką frustrację? 

Zamierzam być szczęśliwa i do tego dążę. Zamierzam pozbyć się swoich problemów. Powinnam czuć ekscytację a nie taką niepewność i smutek. 

Może podjęłam złą decyzję?

Czy powinnam zrezygnować? Ale przecież nawet niczego nie spróbowałam! A jeśli okażę się, że to naprawdę mi pomoże? Tak jak mówiłam pani M. że to wszystko zależy od tego, czy chcę się zmienić. Chcę to zrobić.

Młodzieżowa grupa wsparcia? Przecież ja unikam takich miejsc jak ognia. Tyle, że teraz było inaczej. Tam czułam się swobodnie, jak u siebie. Czułam się, jakbym znała tych ludzi od zawsze. Może przez to, że M. pokazał mi, że nie ma w tym nic złego.

Zaraz, zaraz.

Właśnie sobie coś uświadomiłam, a właściwie nie sama, a z pomocą R. (ten to zawsze postawi mi jakąś diagnozę... co nie ukrywam jest bardzo pomocne), że być może boję się popełnić kolejny błąd, dlatego czuję frustrację. To jest całkiem prawdopodobne...

Tyle, że nie wiem skąd bierzę się ta depresja. im dłużej o tym myślę, tym bardziej się dołuję.

Czuję się tak, jakbym przez cały dzień spała i dopiero teraz się obudziła, wracając do domu. Jakbym to nie ja podejmowała decyzję o swoim życiu. Teraz to do mnie dotarło, że zobowiązałam się chodzić na te spotkania z moim trenerem, a raczej trenerką.

Pomimo tego zmieszania i po paru głębszych oddechach nagle zdaję sobie sprawę, że wszystko zależy od mojej decyzji. A ja chcę być najlepszą przyjaciółką geja, mieć fajnego chłopaka i poukładać sobie życie, przy okazji poznając nowych ludzi, świetnie się przy tym bawiąc. Chcę posiadać swoją motywację i się jej trzymać. Chcę czerpać z życia to co najlepsze i w końcu poprawnie korzystać z Sekretu. A przede wszystkim chcę pozostać sobą.

Dziękuję za szczerość i za zaufanie.