Co do cholery ja wyczyniam?!
Poznałam M., który rozumie bez słów. Troszczy się o mnie, pociesza, nie wymaga ode mnie niczego, szanuje, traktuje jak kobietę, nie jak kolejną laskę.
Poznałam E., który jest podobny z charakteru do mnie, jest wyrozumiały, miły, zabawny, potrafimy rozmawiać ze sobą przez całą noc.
Poznałam Z, który jest zabawny, zmienia się, co widzę za kazdym razem, gdy go widzę, jest dla mnie dobry.
Trzech mężczyzn.
Trzech!
Spotkałam się z nimi na przemian. Ale żadnemu z nich nie obiecałam niczego więcej. Nie mówiłam, że chcę być z którymkolwiek z nich. Wmawiałam sobie, że to nic złego mieć przyjaciół. Chciałam normalnie z nimi utrzymywać przyjacielskie stosunki.
Każdy z nich jednak nie poświadczy, że myśleli podobnie.
I każdego z nich na pewno w jakiś sposób uraziłam.
To nie były żadne romanse. Zwykłe spotkania. A jednak dałam im powody, by mnie polubili.
Dlaczego tak się stało?
Być może chciałam czuć się doceniona. Szanowana. Lubiana. Bałam się samotności, a że wolę bardziej męskie towarzystwo, zaczęłam się przed nimi otwierać. I poznali mnie. Prawdziwą mnie.
A teraz...
Jest mi niedobrze jak na siebie popatrzę.
Tak się nie robi. Nie wykorzystuje się uczuć innych, by poczuć się dobrze. Nie wybaczę sobie tego. Choć, powtarzam się, niczego przed nimi nie ukrywałam. Wiedzą o sobie. Dlatego postanowiłam się zdystansować.
Do każdego napisałam.
Każdego oblałam kubłem zimnej wody.
Oni mnie nie znienawidzili za to. Dalej do mnie piszą, rozmawiają ze mną. Zrozumieli, że popełniłam błąd i są dla mnie mili.
A teraz...
Niby problem się rozwiązał, po czym M. stał się bliższy mojemu sercu, a E. pojawia się w moich snach.
Rozsądek wybiera E.
Czas spedzony z M. daje się we znaki.
Z. jest podobny z charakteru do S. choć nie tak bardzo, jak mogłoby się to wydawać.
Komora maszyny losującej jest pusta, następuje zwolnienie blokady...
Pieprzona hipokrytka! Głupia kurwa! Zimna suka!
Nie chcę zrezygnować z jakiejkolwiek znajomości. Nie chcę też ich ranić. Więc się dystansuje.
A M. piszę, że za mną tęskni.
I ja cholernie za nim!
Ale się dystansuje.
"Nie pisz tak, proszę..."
No i jebło.
Myślałam że to jakoś samo się rozwiążę. Że po pewnym czasie będę wiedzieć co zrobić, wiec o tym nie myślałam. Teraz jednak ponownie ranię M. i to jest kolejna frustracja, kolejna karma.
Ja nie chce go ranić...
Nie jego!
Och... pomocy... duszę się...
