Markotna chmura złej aury

Znając kilka życiowych mądrości o tym, jak podążać, by nie zbłądzić i nie zwariować w dzisiejszych czasach, niestety zdarzają się takie sytuacje, których nie rozumiem czym są spowodowane lub jak sobie z nimi poradzić. Jest taka niepisana zasada, żeby ciągle pracować, ciągle się spieszyć, zarabiać, płacić podatki, być w ciągłym ruchu. W dobrych kampaniach reklamowych wszyscy powtarzają, że liczy się człowiek, jego zdrowie. No tak, bo kiedy zdrowia zabraknie to wszystkie te korporacje oraz państwo traci przy tym ręce do pracy. Ale i tutaj znajdzie się ktoś, kto żeruje na naszym nieszczęściu - korporacje farmaceutyczne.  Sami nawet podsuwają do naszej podświadomości choroby, żebyśmy tylko łykali niepotrzebne suplementy diety. Tak działa cały system i możemy jedynie się bronić i uparcie dążyć do samokontroli, by nie dać się omamić. 

Nie wszystko jednak można rozpracować, jak dzisiejszy system. 

Nie można całkowicie odizolować się od ludzi, bo to źle wpływa na nas samych. Ludzie to zwierzęta stadne. Potrzebują towarzystwa. Jeśli jednak trwa się w toksycznych znajomościach, w towarzystwie, który wysysa z ciebie calą pozytywną energię trzeba się od takich ludzi odgrodzić, najlepiej wysokim murem z drutem kolczastym. Żyjcie sobie tam, z dala ode mnie i nie próbujcie przejść na moją stronę.  Czasami się nie da odgrodzić tak od razu. Nie zmieni się pracy z dnia ma dzień, bo to bezsensowne. Trzeba podjąć jakieś kroki, by było lepiej. Na pewno nie można dopuszczać do siebie tej negatywnej aury.

Napisałam wcześniej, że pewnych rzeczy nie rozumiem. I chodzi mi właśnie o moją sytuację w pracy. Niby jest wszystko w porządku - kilka uśmiechów na dzień dobry, parę słów powiedzianych, kiedy spotyka się na sali ludzi, z którymi pracuje. Nikt mnie nie obraził, nie robi mi na złość, ale jest coś w tej pracy, że przychodzę do niej z silną motywacją i chęcią do działania, a uciekam stamtąd po czterech godzinach, bo nie wytrzymuje tego dziwnego uczucia, że przychodząc tam, moja cała pozytywna aura jest ze mnie wysysana. Nie mam pojęcia, dlaczego tak jest. Jedynie mam pewne spekulacje. W każdym razie nie czuję się tam dobrze, choć staram się odpychać te myśli. W końcu grunt to dobre nastawienie.

Nie mniej jednak nie czuję się tam, jako członek zespołu. I tak jak powiedział mi kiedyś E. - nie dopuszczam nawet do siebie takiej myśli, że wyskoczę z kimkolwiek z nich na miasto dajmy na to, albo że wymienimy się numerami i z którąkolwiek osobą się zaprzyjaźnie. Zapewne większość z nich to całkiem sympatyczne osoby, z którymi nie jedno bym obgadała, ale ta wisząca, markotna chmura odbija się czkawką na samą myśl. 

Będę musiała zmienić pracę niebawem, bo to źle wpływa na moją osobowość i chęci do życia...

Przypadek? Nie sądzę!

Co w naszej logice oznacza słowo przypadek?

Oznacza, pewne zdarzenie, które nie do końca miało się wydarzyć. Ktoś rozbił dzbanek, bo przez przypadek machnął ręką i go zrzucił. Albo przez przypadek wpadł na kogoś na ulicy. Przez przypadek poznajemy swoją drugą połówkę i przez przypadek kogoś zranimy emocjonalnie.

A jeśli powiem Wam, że przypadek nie istnieje?

Wszystko to, co dzieje się w naszym życiu oraz w życiu innych ludzi, nie dzieje się przypadkiem. Wszystko ma swoje miejsce i czas we wszechświecie. Każda sytuacja, która uważana jest za przypadek, ma swoje wytłumaczenie i często bywa tak, że jest ono dość rozbudowane. Czasami nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, że niektóre działania mogą przynosić nieoczekiwane konsekwencje. Jak na przykład wcześniej rozbijanie dzbanka. Na to może składać się wiele czynników: ktoś jest mało uważny, rozproszony, zdekoncentrowany, niewyspany, rozmawia z kimś entuzjastycznie, gestykuluje i bach! Po dzbanku. Albo inna przyczyna - ktoś mógł go źle odstawić na miejsce. Był zbyt blisko krawędzi. 

Każde zdarzenie tłumaczące, jako przypadek, ma swoje wyjaśnienie. Ma jakąś przyczynę. A przyczyna rodzi skutek. Nic nie dzieje się przypadkiem. 

Ujmę to w inny sposób, wracając do zasady - przyczyna rodzi skutek. Nasze podjęte wcześniej decyzje, nasze wybory życiowe doprowadzają nas do różnych okoliczności.

By to bardziej zrozumieć odsyłam i zdecydowanie polecam przeczytać posta na blogu pana Jarka Kefira, który w zdumiewający sposób utwierdził mnie w moich przekonaniach.
Link do posta - Prawa rządzące światem

Dla tych, którzy nie mają na tyle czasu, by to przeczytać nieco skrócę temat.
Jarek Kefir, na swoim blogu piszę o trzech prawach, które rządzą światem. Pierwsza z nich, i na niej się teraz skupię to tak zwana Pętla Przechwytu, znana mi bardziej jako Prawo Przyciągania. Inaczej mówiąc - to co dajesz od siebie, to otrzymujesz. Jeśli będziesz ciągle posiadać negatywne emocje, emocje te będą narastać i przynosić ci kolejne przykre sytuacje. Zazdrość, nienawiść, wściekłość, smutek, poczucie bezwartościowości, napady furii, frustracja - wszytko to, co wprawia cię w zły nastrój nigdy nie przestanie cię nawiedzać, bowiem ty sam do tego dopuszczasz. Znów denerwujesz się na brak miejsca parkingowego, na długą koleją w sklepie, zbyt niską wypłatą, gburowatym szefem i wkurzającą teściową. W jaki sposób ma to zmieniać się na lepsze, skoro nawet nie dopuszczasz do siebie myśli, że może być dobrze...?  A przecież możesz mieć wszystko czego zapragniesz, tylko wystarczy chcieć!
No dobrze, znajdzie się tu parę osób, które powiedzą - ale ja chcę być szczęśliwy! Chcę zarabiać po trzy tysiące, chcę mieć szczęśliwe życie, dlaczego tego nie otrzymuję?
Przyczyna rodzi skutek - co dajesz, to otrzymujesz.
Chcesz mieć wymarzony dom, samochód i rodzinę? A przyjrzałeś się swojemu życiu? Zapewne jest w nim wiele negatywnych nastawień. Dlaczego nie spróbujesz od czegoś prostszego? Jak na przykład wstawaniem rano z uśmiechem na twarzy? Powtarzaniem sobie, że dzisiaj jest wspaniały dzień. Po co zazdrościć innym ich własnych sukcesów? Pamiętaj, że wszechświat jest pełny dobrobytu i starczy go dla każdego, tylko musisz być utwierdzony w przekonaniu, że ten samochód, jak ze snu, gdzieś tam na ciebie czeka i od ciebie zależy, kiedy go zdobędziesz.
Polecam lekturę - Sekret, Rhondy Byrne, by dowiedzieć się więcej na temat Prawa Przyciągania, gdyż nie jestem w stanie opisać tu wszystkiego, tak, by było to w pełni zrozumiałe.

Drugim prawem, według pana Jacka, jest coś, co nazwał Zagadką dobra i zła. Po dłuższej analizie jego tekstu, nie jestem w stanie tego zbyt dobrze zrozumieć, dlatego nie będę się wypowiadać na ten temat dość obszernie.  Według niego, prawo to mówi, że ludzie którzy z natury są źli osiągają więcej w życiu, niż ci dobrzy, z tego powodu, iż od ludzi dobrych natura wymaga więcej, ze względu na to, iż ci dobrzy, co do zasady, są bardziej empatyczni, posiadają bardziej rozbudowane poczucie winy, dlatego każą samych siebie za swoje przewinienia. Więcej na ten temat nie powiem, gdyż dla mnie to w głównej mierze wina Prawa Przyciągania, ale jak najbardziej odsyłam do bloga.

Trzecim prawem, tym kluczowym teraz dla mnie, przez co narastał we mnie zapał, by napisać o tym posta tutaj, jest tak zwana Synchroniczność Jungowska. Pozwolę sobie zacytować:

 Została ona opisana przez wybitnego mistrza psychologii – Carla Junga, i naukowca Wolfganga Pauliego. Zbiegi okoliczności nie istnieją. Wszystkie zmieniające nas wydarzenia, wszystkich ludzi którzy pomagają nam (bodźcami pozytywnymi i negatywnymi) w dziele przemiany, przyciągamy sami. Oczywiście, z udziałem tej efemerycznej, tajemniczej siły synchroniczności.

 Moja teoria na temat przypadku stała się teraz bardziej umocniona. Słowo przypadek, według mnie, zostało wprowadzone w nasze słowniki tylko po to, by bezkarnie móc się wytłumaczyć z czegoś, czego do końca nie jesteśmy w stanie zrozumieć lub po prostu się nad tym nie zastanawiamy.  Dla naszej wygody, by nie zastanawiać się nad głupstwami, nie zaśmiecać nas niepotrzebnymi informacjami. Owszem w niektórych sytuacjach, skutki naszych działań nie dzieją się po naszej myśli. Nie chcieliśmy rozbić dzbanka, urwać komuś lusterka w samochodzie, uderzyć kogoś łokciem. Często wtedy się słyszy usprawiedliwienie: Przepraszam, nie chciałam tego zrobić. To przez przypadek. Ale umysły ludzkie zazwyczaj nie dopuszczają do nas myśli, że coś jednak sprawiło, że stało się tak, a nie inaczej.
Wszystko za sprawą tego jednego słowa, którego umacnialiśmy w naszych głowach, przez wiele, wiele lat, a w rzeczywistości ono zupełnie nie istnieje.

Bezradność oraz urodziny

Bezradność. 

To negatywne uczucie. Pogarsza samopoczucie. Choćby nie wiem co, jak bardzo się człowiek stara, są takie sytuacje, w których nic nie można zrobić. I czuję wtedy smutek oraz złość. Jedno uczucie, które wprawia w ruch myśli. Lecz (moja optymistyczna osobowość) można jednak doszukać się w niej pozytywów. Bezradność objawia się dopiero wtedy, gdy już próbowało się wszystkiego i nic nie przynosiło skutków. Próbować, znaczy chcieć. A chcieć oznacza to, że na czymś lub na kimś ci zależy. Po raz kolejny umacniam się w swoich uczuciach. Po raz kolejny zyskuje coraz większą pewność, że E. to mężczyzna, którego naprawdę kocham. I właśnie dlatego będę robić wszystko co w mojej mocy dla niego.

Będę się ciągle starać.

Wczoraj były moje urodziny. Niby o rok starsza i tyle. Ale spędziłam je z nim i bardzo mnie to ucieszyło. Najpierw przed pracą niespodzianka - kawa w kubku termicznym od jego mamy, którego zawsze chciałam mieć.  Potem wspaniała gorąca czekolada, w naszym ulubionym miejscu. Kino i film z serii, której lubię (Nie pisiąt twarzy greja! Tylko Resident Evil!). Potem pyszna pizza, w pizzeri, w której tylko w ten dzień mieli rabat. Przed powrotem telefon od M. Który wzruszył mnie do łez. A kiedy wróciłam do domu, dostałam od bliskich świetne prezenty. 

Wiadomo, że chciałabym zacząć i skończyć tem dzień u jego boku, ale nie można być tak zachłannym. Kiedy dostajesz tak wiele, warto to docenić, a nie myśleć o tym, co jeszcze by chciało się mieć i być gburowatym jak dziecko bo ja chcę. 

Teraz będę zagłębiać się w myślach o nim i usypiać z uśmiechem na ustach...

Dobranoc.

Po czym poznać prawdziwego mężczyznę

Uwaga!

Notka pisana z nutą ironii i żartu. Ci, którzy jakimś cudem mnie czytają, a nie wiedzą co to ironia, niech się nie zastanawiają i oburzają tylko lepiej sprawdą w słowniku co to oznacza.

Mężczyźni mają z nami, kobietami bardzo ciężko...

Kiedy zaczynają się harce, podczas których zacznają się zaczepki, szturchańce i łaskotanie po stopach, zazwyczaj kończy się to słowami od strony damskiej: Auć! To bolało! Przez ciebie będę mieć siniaka! Tu zazwyczaj odzywa się osobnik płci męskiej: Sama zaczęłaś! lub To po co zaczynasz?!

Panowie!

Kobiety (bardziej te zołzowate...) uwielbiają zaczepiać swoich partnerów, nawet jeśli one obrywają najbardziej. Wy macie swoje boksy, sztuki walki itp. a my to słaba płeć, dlatego bronimy się jak możemy... Grunt to zwalczać nudę. Staramy się wam zapewnić różnorodną rozrywkę, poprzez szczypanie czy dręczenie w inny sposób (zależy od techniki zapaśniczki). Dlatego doceńcie to, a nie pytajcie się po co to! Doceńcie, a jednocześnie przyzwyczajcie się, gdyż na pierwszym razie się to nie kończy. Poważnie, to silniejsze od nas! I nie wyskakujcie z poczuciem winy, tylko... najlepiej się nie ruszajcie, żeby nam nie utrudniać naszego szczytnego celu (zwalczanie nudy, pamiętajcie).

To może doprowadzić do szału, kiedy kobieta rzuca się jak wąż na twoje gardło. Zamiast przestać, one coraz bardziej się rozkręcają. Moja rada: dajcie im inne zajęcie. Na przykład... jedzenie. Najlepiej dużo słodkich i ślicznie wyglądających rzeczy... O tak... te cukry proste...

Ale uwaga! Inne panie mogą się oburzyć i strzelić focha. Coś w stylu: chcesz żebym była gruba?!

(Jak to dobrze, że ja jestem normalna w tej kwesti...)

Albo weźmy na celownik naszą kobiecą, wrodzoną cechę.

Nasza empatia. 

Popatrz, jaki biedny piesek...

Spójrz, te dzieci w Afryce nie mają co jeść.

Moja koleżanka znowu zerwała z chłopakiem. Tak mi przykro...

Nic dodać, nic ująć.

Ty chcesz napić się w spokoju piwa, oglądnąć jakiś film, albo się poprzytulać ze swoją drugą połówką, a ta nawija o rzeczach, które mało co cię obchodzą. A spróbuj tylko nie słuchać, to wyrwie ci serce wraz z płucami, wątrobą i jądrami.

Rzecz następna - ta najgorsza.

Okres...

Nie dotykaj mnie!

Nie rób takiej miny, bo mnie tym wkurzasz!

Przez tydzień Krwawej Merry zamieniamy się ciałami z diabłem. Z kijem nie podchodź. A bardziej bez czekolady nie podchodź. Chociaż i z tym bywa różnie.

Płaczemy na filmach. Płaczemy na reklamach proszku do prania. Płaczemy zawiązując buty. Ani nie porozmawiasz, ani nie wyskoczysz do kina, ani nie poruchasz... 

Ale i w tych trudnych dla nas dniach potrafimy korzystać z pierwszego przykładu (tym o zaczepianiu) i tu należy zachować szczególną ostrożność, bo jak diabeł wyskoczy do walki to nie zatrzymasz go byle ciastkiem z bitą śmietaną.

A wiadomości? 

- Byłam dzisiaj z koleżankami w galerii i piłam pyszną kawę latte macchiato w tej mojej ulubionej kawiarni, co po raz pierwszy mi powiedziałeś, że chcesz się ze mną zestarzeć. To było takie słodkie! A tóż obok kawiarni był taki butik w którym widziałam cudowne buty koloru khaki! I pasowały by mi do tej kopertówki, co dostałam na urodziny od ciotki kuzynki Gieni. To wiesz, ta z blond włosami. Ona zawsze nosi te kwiatowe apaszki i ma piękne perfumy. Pytałam się jej czy to Diory, ale nie chciała mi powiedzieć, stara baba... A wiesz misiu, przyjedzie z Anglii do mnie wujek kuzyna tego od cioci Zosi, kuzynki mojej mamy. Pisał do nas ostatnio i mówi, że ma dla nas jakieś niespodzianki. Jak myślisz, co to może być? Oby to była ta pomadka z Anglii, o której ci mówiłam. Pamiętasz?

- Nie szczególnie.

- No ta o kolorze kwiecistego różu z tej angielskiej firmy, co ciągle o niej mówiłam. Dominika ją miała i mi się bardzo spodobała, ale ją można kupić tylko na wysyłkę, bo tu u nas w sklepach jej nie ma. Pamiętasz teraz?

- Nie.

- No wczoraj wieczorem ci nawet o niej opowiadałam, jak oglądaliśmy ten film z Jackie Chanem, co on ich tam rozwalał wszystkich i ty powiedziałeś, że chciałbyś być taki jak on.

- Nic takiego nie mówiłem...

I nie wiesz czy piszesz ze swoją kobietą, czy z marsjaninem.

Bycie z kobietą to prawdziwa sztuka... Czasami wzbraniam się za wszelką cenę, by te typowo kobiece cechy, nie dominowały nad moją osobowością. Brzmi to dość chaotycznie? Już wyjaśniam po co to wszystko.

Nie jestem typową kobietą (tak, tak... każda tak mówi.), która obraża się z byle powodu, zanudza pierdołami swojego mężczynę, a przynajmniej uparcie staram się go nie spamować, nie wypominam mu czegoś z przed kilku miesięcy. Ale! Czasami bywa tak, że te typowe kobiece cechy uruchamiają się we mnie mechanicznie i dopiero po chwili zdaję sobie sprawę, że jestem jak wrzód na dupie. Biję się wtedy po klacie, ze słowami mea culpa, bo wiem, że to może doprowadzić do szału. Zastanawiam się wtedy, dlaczego mój ukochany nie powie mi coś w stylu: Nie masz czegoś do zrobienia? Bo zaczynasz strasznie pierdolić i mnie wkurwiasz!

I teraz wiem dlaczego tak nie robi.

Odniosę się teraz do tytułu posta.

Po czym poznać prawdziwego mężczyznę?

No właśnie po tym.

Po tym, że jest cierpliwy i znosi każdego focha. Po tym, że nie wybucha gniewem, kiedy po raz setny kobieta próbuję ugryźć go w stopę. Nie ucisza, tylko daje się wygadać, nawet jeśli go to nie interesuje. Nie powie - zamknij się już wreszcie! nawet jeśli ma zły dzień lub jest zajęty. Wybaczy jej hipokryzję, nawet jeśli bardzo go ona zrani. (KAŻDA KOBIETA MA COŚ W SOBIE Z HIPOKRYTKI! Niektóre mniejszą ilość, inne większą. Bez żadnych usprawiedliwień. Każda! Przykład: Sytuacja pierwsza - Ona: Dlaczego nie odbierasz?! On: Bo byłem zajęty, kochanie. Ona: Ja bym odebrała w każdej chwili! On: W kiblu byłem! Chciałabyś ze mną wtedy rozmawiać?! I godzinna kłótnia. Sytuacja druga - On: Czemu nie odebrałaś, jak dzwoniłem godzinę temu? Ona: A bo oglądałam film, misiaczku. On: To nie mogłaś chociaż napisać smsa, że jesteś zajęta...? Ona: Nie miałam kiedy. Nie mogę choć przez godzinę pobyć sama?! Szach mat, biches!) Zrozumie w tych krwawych dniach i będzie wiedział, że niekiedy to ten diabeł przemawia za nią. Nie będzie jej obarczać winą. Nie będzie zażenowany, kiedy ryknie płaczem, bo bobas w reklamie powiedział mama, albo kiedy ponownie (co miesiąc... na tydzień) straci sens życia, bo wszystko jest do dupy.

Po tym właśnie poznać, że jest się z prawdziwym mężczyzną, a nie tylko z chłopakiem. Z tym, że co za dużo to nie zdrowo.

Dogie Panie!

Nie dajmy się zwariować. Mężczyzna też człowiek! Cóż za feministyczny żarcik, boki zrywać... A tak już na poważnie - Wszystko z umiarem. Bycie prawdziwym mężczyzną objawia się szacunkiem do kobiet, ale jeśli kobieta nie będzie szanowała jego, nie będzie miał powodów do tego, by zostać na dłużej. Wiem, wiem to trudne walczyć ze swoimi kobiecymi cechami charakteru. bo ciągle to robię (nie mówię oczywiście, że walczę ze swoją osobowością, co możnaby zrozumieć za nie bycie sobą), ale czasami warto jest się ugryźć w język, nie prowokować do kłótni, jeśli chodzi o byle pierdółkę,

Pociągowe dramaty

Po lewej dwóch chłopaczków, którzy objadają się frytkami. Jeden z nich, wyrażnie znudzony, przeżuwa ostatnią frytkę, gapiąc się na mnie, jakbym chciała mu ją wyrwać. Drugi z zainteresowaniem spogląda przez okno. Ich tata, siedzący naprzeciwko mnie wygląda na zmęczonego, jakby przeżył co najmniej siedemdziesiąt lat, a wygląda na trzydziestkę. Wyobrażam sobie go w jakieś beznadziejnej pracy, która wyciska go z energii i chęci do życia. 

Po prawej dwie dziewczynki. Rozmawiają o nowej grze, w której mają dwie nowe księżniczki, które są takie super. Mama podaje jednej pół litrową butelkę pepsi twist. Wypija połowę z niej. Jej postura mówiła sama za siebie, że to nie pierwszy raz kiedy pije ten płynmy cukier. Koszmar.
Zakładam słuchawki, kiedy słyszę rozmowę o księżniczce draculi, a za chwilę słowa tej dziewczynki od pepsi: głodna jestem.
Odwracam wzrok, kiedy jej mama wyciąga coś z torebki. Nie chcę nawet widzieć czym ją karmi.
Przerażona jestem dzisiejszym światem. Ludzie-roboty.
Spoglądam przez okno, by muzyka uciszyła moje myśli i za chwilę dostaje telefon od mamy: bilety na pociąg są znowu droższe. Koniec nie myślenia, ale na szczęście już będę wysiadać.
Ludzie-roboty:
- Przepraszam... - Mówię, bo chcę już stanąć przy drzwiach.
Zero reakcji.
Ludzie debile.