Znając kilka życiowych mądrości o tym, jak podążać, by nie zbłądzić i nie zwariować w dzisiejszych czasach, niestety zdarzają się takie sytuacje, których nie rozumiem czym są spowodowane lub jak sobie z nimi poradzić. Jest taka niepisana zasada, żeby ciągle pracować, ciągle się spieszyć, zarabiać, płacić podatki, być w ciągłym ruchu. W dobrych kampaniach reklamowych wszyscy powtarzają, że liczy się człowiek, jego zdrowie. No tak, bo kiedy zdrowia zabraknie to wszystkie te korporacje oraz państwo traci przy tym ręce do pracy. Ale i tutaj znajdzie się ktoś, kto żeruje na naszym nieszczęściu - korporacje farmaceutyczne. Sami nawet podsuwają do naszej podświadomości choroby, żebyśmy tylko łykali niepotrzebne suplementy diety. Tak działa cały system i możemy jedynie się bronić i uparcie dążyć do samokontroli, by nie dać się omamić.
Nie wszystko jednak można rozpracować, jak dzisiejszy system.
Nie można całkowicie odizolować się od ludzi, bo to źle wpływa na nas samych. Ludzie to zwierzęta stadne. Potrzebują towarzystwa. Jeśli jednak trwa się w toksycznych znajomościach, w towarzystwie, który wysysa z ciebie calą pozytywną energię trzeba się od takich ludzi odgrodzić, najlepiej wysokim murem z drutem kolczastym. Żyjcie sobie tam, z dala ode mnie i nie próbujcie przejść na moją stronę. Czasami się nie da odgrodzić tak od razu. Nie zmieni się pracy z dnia ma dzień, bo to bezsensowne. Trzeba podjąć jakieś kroki, by było lepiej. Na pewno nie można dopuszczać do siebie tej negatywnej aury.
Napisałam wcześniej, że pewnych rzeczy nie rozumiem. I chodzi mi właśnie o moją sytuację w pracy. Niby jest wszystko w porządku - kilka uśmiechów na dzień dobry, parę słów powiedzianych, kiedy spotyka się na sali ludzi, z którymi pracuje. Nikt mnie nie obraził, nie robi mi na złość, ale jest coś w tej pracy, że przychodzę do niej z silną motywacją i chęcią do działania, a uciekam stamtąd po czterech godzinach, bo nie wytrzymuje tego dziwnego uczucia, że przychodząc tam, moja cała pozytywna aura jest ze mnie wysysana. Nie mam pojęcia, dlaczego tak jest. Jedynie mam pewne spekulacje. W każdym razie nie czuję się tam dobrze, choć staram się odpychać te myśli. W końcu grunt to dobre nastawienie.
Nie mniej jednak nie czuję się tam, jako członek zespołu. I tak jak powiedział mi kiedyś E. - nie dopuszczam nawet do siebie takiej myśli, że wyskoczę z kimkolwiek z nich na miasto dajmy na to, albo że wymienimy się numerami i z którąkolwiek osobą się zaprzyjaźnie. Zapewne większość z nich to całkiem sympatyczne osoby, z którymi nie jedno bym obgadała, ale ta wisząca, markotna chmura odbija się czkawką na samą myśl.
Będę musiała zmienić pracę niebawem, bo to źle wpływa na moją osobowość i chęci do życia...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz