Bedąc w ciężkiej depresji (stwierdzonej przez internetowy test...) oraz przeczytawszy niesamwią książkę o przyjaźni i miłości, moja wspominana depresja sięga oceanicznego dnia razy dziewięć i tonę ołowiu (...?). Tak, kac książkowy będzie towarzyszył mi zapewne do końca tygodnia, kiedy to o 19 wieczorem w niedzielę będę na Fortach na koncercie Curly Heads.
Na Końcu Tęczy namieszało mi w głowię i do poczucia beznadziejności dołączyła cholerna samotność i przy okazji konsternacja na temat przyjaźni damsko-męskiej. Do dupy to wszystko. Jedna wielka chała.
Zastanawiam się nad tym czy potrafiłabym zostawić za sobą wszystko, tylko po to by osiągnąć w swoim życiu jakiś sens, czy tam spełniać marzenia. (Mi brakuję odwagi nawet jak mam zarejestrować się do lekarza, więc nad czym się do cholery zastanawiam....)
Dzisiejszy dzień jest jakiś nijaki. Odkąd wstałam z łóżka... [poprawka] Odkąd stoczyłam się z łóżka, ciąglę z czegoś się śmiałam, gadalam głupoty, plątały mi się słowa, aż wreszcie pod koniec dnia przeczytałam tą książkę i w gardlę ciągle mam tą gulę, której nie mogę przełknąć. Żołądek mam niczym związany wielki supeł, a oczy pieką nieubłaganie, prosząc się o łzy. Bo moja szklanka właśnie została napełniona po brzegi. (Zabawne bo kiedyś powiedziałam tą przenośnie, a po latach, jakoś niedawno usłyszałam ją od mojej siostry. Czuła się wtedy identycznie, opisując swoje odczucie w tych samych słowach.) Już wyjaśniam o co chodzi.
Wyobraziłam sobie siebie jako szklanka, do której ciągle wlewają się emocje. Naturalnie kiedy szklanka jest już pełna, wszystko się z niej wylewa. Podobnie jest ze mną. Nie potrafię się pozbierać, bo ciągle wlewają się we mnie negatywne myśli, emocje, słowa...
Od razu miałam ochotę wylać z siebie myśli, ale jest ich zbyt wiele, żeby je poukładać w całość. Ostatnio wszystko wydaję się być dla mnie ciężarem. Choć co prawda nie mogę doczekać się tej niedzieli. W końcu na moment będę moga o wszystkim zapomnieć, choć zawsze na każdym koncercie myślę o tym, że brakuję mi na nim pewnej osoby. Tu właśnie wracam do książki, którą odebrałam oczywiście w swój własny sposób. Jestem ciekawa czy D. kiedykolwiek myślał o mnie w ten sposób, w jaki ja myślę o nim. Co by było, gdyby nasza historia nadal nie była zakończona i w końcu spotkamy się po latach, by ją wspólnie dokończyć?
Co jest złego w tym, że marzę o histori rodem z jakiegoś romansidła?
Tylko że najsmutniejsze jest to, że wiele takich znajomości z mężczyznami widziałam właśnie w takim świetle, pisałam do niej wspaniałe scenariusze, lecz najwyraźniej tylko ja tak to odczuwałam i tylko ja myślałam o czymś więcej. Niespełniona romantyczka.
Na końcu książki płakałam jak nawiedzona i z pewnością mi jeszcze nie przeszło. Zaczynam wątpić w to, że kiedyś znajdę w swoim życiu historię, którą mogłabym nazwać książkowym przeżyciem. Na ten moment... - LIVE IS SUCKS!
