Co znaczą ludziom ludzie?

Tęsknię za nim. Za tym, że co wieczór mogłam go przytulić, choć narzekał, że jest mu gorąco, kiedy to robię. Za tym, że zaspanym wzrokiem mogłam najpierw dostrzec jego, patrzącego na mnie. Za wspólnym oglądaniem filmów. Za wariacjami, kiedy tańczącym krokiem przemierzaliśmy ulicę. Za tym, że tak bezwstydnie mijaliśmy się w łazience, jakbyśmy byli małżeństwem. 

Brzmi to tak, jakbyśmy się rozstali, jednak ciągle jesteśmy razem.

Wiele się podziało ostatnio i trudno mi będzie opowiedzieć o wszystkim słowami, którymi uwielbiam pisać, dlatego też pozostanę przy banalnym opowiedzeniu wszystkiego krótko. 

Byłam z Sz. w Krynicy Zdrój. Dlatego po tych kilku dniach czuję tęsknotę. Nie można tak rozdzielać ludzi, bo mogą zwariować.  

Wiele myśli siedzi w mojej głowie.  Nigdy nie zapomnę tego co mi powiedział. Cieszę się, że podzielił się ze mną swoimi myślami, jednak część mnie skręca się od środka, kiedy pewne sprawy, tak dogłębne dotyczyły nie mnie, a jego byłej. Wiem, że to dla niego ważna kwestia, dlatego milczałam. I do tej pory nie poruszam tego tematu. Nie wiedziałam co powiedzieć nawet. Pocieszenie go tym, że teraz ma mnie nie wyglądało mi na odpowiednie. Nie będę przecież nigdy nią. 

To mnie zasmuca.

On jednak mówi, że i on za mną tęskni. Zastanawiam się co dla niego znaczę. I co on znaczy dla mnie.

Wydaję mi się, że za bardzo boję się znów utraty kogoś wspaniałego. Boję się, że nie będę odpowiednią partnerką dla niego. Życie jest przesiąknięte strachem.

Ciężar rzeczywistości

Podczas wczorajszej rozmowy z ciocią, kiedy to rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, uświadomiłam sobie, że dom, w którym mieszkam teraz, kiedyś będzie należał do mnie. Te wszystkie remonty, ocieplenie, malowanie - wszystko to, mój tata robi z myślą o przyszłości.  Z myślą o mnie i mojej siostrze. O rodzinach, które założymy. Czasami się zastanawiam czy jestem wystarczająco wdzięczna za to wszystko.

 Wiele spraw zostało wczoraj poruszonych. A wspomnienie o mieszkaniu wraz Sz. wprawiło mnie w dziwną ekscytację. Nie myślałam o tym, szczerze powiedziawszy, jak o planie na przyszłość, ale teraz ten plan staje się bliższy mojemu sercu. I on staję się bliższy mojemu sercu. Nie mogę mu powiedzieć jeszcze kocham Cię, ale sądzę, że mogę śmiało stwierdzić, że się w nim coraz bardziej zakochuję. To magiczna chwila.
Chcialabym móc wziąć jego krzyż na swoje ramiona. Wydaję się, że tak wiele spraw jest w stanie udźwignąć, jednak każdy człowiek po upływie czasu staję się bezsilny i potrzebuję pomocy. Jeśli tak właśnie wygląda miłość, jeśli kochając kogoś chce się dźwigać ciężary rzeczywistości drugiej osoby, to na pewno tą miłość odczuwam w tej chwili.
Oddalenie się od domu, w którym żyję teraz jest dla mnie nieco przerażające. Nie chcę się z niego wyprowadzić. Nie po tym, jak wszystko to kiedyś będzie należało do mnie. Nie mówiąc już o kredycie, który będę kiedyś spłacać. Mam jednak nadzieję, że nim to nastąpi minie sporo czasu, nie ze wzgledu na pieniądze, a tragedię jaka kiedyś się wydarzy, na co nikt nie ma wpływu. Boję się tej chwili. Choć mam takie wrażenie, że gdy w przyszłości mój świat się zapadnie, nie będę sama. On będzie przy moim boku.
Życie potrafi zaskakiwać. 

''Niespodziewatość''

   Jej... Nie wiem co się dzieję, ale sądzę, że zaczynam się kochać w nim. Wiele spraw pozostaje bez wyjaśnienia, wiele rozmów na nas czeka, lecz to tylko kwestia czasu, nim zaczniemy być ze sobą na poważnie. Jesteśmy zaledwie tydzień ze sobą, a ja mam wrażenie, że minęło już pół roku.

 Wcześniejsza znajomość odgrywa tutaj dużą rolę. Znamy się już pięć lat. Nigdy bym nie pomyślała, że tak to będzie wyglądało.  Przecież na samym początku nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. Dopiero po jakimś czasie zaczęliśmy łapać wspólne tematy. Kiedy to zaczęliśmy jeździć tym samym autobusem, rozmawiać, śmiać się na lekcjach z błahych powodów, wychodzić razem ze szkoły albo czekając na siebie przed wejściem, aż ta druga osoba odbierze kurtkę z szatni. Nie przejmowaliśmy się tym co pomyślą o nas nasi poprzedni partnerzy. Po prostu wracaliśmy w tym samym kierunku po szkole. Niezależnie od tego czy im to przeszkadzało czy nie, nigdy nie zrywaliśmy kontaktu na dłużej. A potem nasi partnerzy nas opuścili co oznaczało więcej czasu na to, aby powłuczyć się po mieście.  Nigdy nie pomyślałam wcześniej o nim, jako kandytant na chłopaka. Może coś przeczuwałam, że do mnie zarywa, ale po poprzednim związku zostałam wyprana z uczuć i zaczęłam być zimną suką, która na dłużej nie potrafiłam być. 

  Na tej cholernej imprezie, zaproszona przez Sz. popełniłam błąd, którego nie mogę zapomnieć.  I Sz. też nie zapomina. Wspominałam tutaj kiedyś o tej sytuacji. Kiedy to, pijana, ze złamaną duszą i sercem zapragnełam czegoś więcej, ponieważ zmęczona byłam rzeczywistością. Tamten był taki tajemniczy i pewny siebie, a ja głupia na to poleciałam. I zasłużyłam na te wyrzuty sumienia i cierpienie, kiedy zrozumiałam, że życie to nie film, a to, czego potrzebowałam, było na wyciągnięcie ręki, ponieważ Sz. zawsze stał przy moim boku. Tak, zawsze był obok. Nauczkę jaką dostałam było to, że go straciłam przez pewien czas. Potem kontakt się odnowił, a ja znów dałam mu złe sygnały i znów go olałam. Sądziłam, że już więcej się nie odezwie i właściwie to starałam się wmówić sobie, że mnie to nie obchodzi, jednak kiedy znów się odezwał, poczułam narastajacą tęsknotę do niego. Zaczęliśmy się spotykać i tak oto z przyjaciół staliśmy się parą. Choć dla mnie było to coś nie do pomyślenia. Nie wyobrażam sobie być z najlepszym przyjacielem, ale to kolejny plus, który mnie uszczęśliwia. Ponieważ życie przyniesie mi wiele niespodziewanych historii i przeżyć, które będę z nim dzielić.